V.

Voortschrijdend inzicht over iPhones

Maar het wordt geen iPhone 6 plus in ieder geval, want man wat is dat ding groot. Wat moet je daarmee?
(2014)

Nu ik een paar maanden met mijn iPhone 6s rondloop, betrap ik mij op de gedachte: “eigenlijk is die 6s Plus helemaal niet zoveel groter”. Zo zie je maar weer, het is wat je gewend bent. En aan de gewone 6s wen ik dus heel snel. Ik heb geen spijt dat ik de 6s heb genomen (en niet de plus). Maar wat in 2014 en zelfs 2015 nog voelde als onoverkomelijk groot, voelt dankzij de stap van de 5 naar 6s nu als “gewoon nog ietsje groter”.

Verder, de nieuwe functionaliteiten met iOS 9 en de iPhone 6s:

  • 3D Touch: zit nog niet in mijn dagelijkse routine. Die icon-shortcuts op het homescreen gebruik ik in ieder geval nauwelijks. Blijkbaar moet ik dit actief blijven proberen voordat ik het adopteer. Enige handige shortcut tot nu toe: snel toegang tot nieuwste podcasts in Overcast en tot favoriete contactpersonen in de Bel-app.
  • Dichtbij (Maps-functie in het zoekscherm) en nieuwsfunctionaliteit in Spotlight gebruik ik vrijwel nooit. Daarvoor gebruik ik toch mijn eigen apps. Wel gebruik ik sporadisch de Siri-suggesties voor apps en contactpersonen.
  • Mooi scherm, snelle processor.
  • Apple Music mis ik niet bepaald, maar ik mis wel een goed geïntegreerde muziekdienst in mijn iPhone. Ik gebruik nu Spotify om te streamen. Vooral vanwege Discover Weekly en het gebruiksgemak. Als Apple Music een app van dat niveau (en dergelijke goede suggesties) zou opleveren, zou ik zo switchen. Maar nu: nee.
  • Meer apps zouden notificaties moeten kunnen intrekken (net zoals Google bij Hangouts automatisch de notificaties weghaalt als je de chat op een ander scherm al hebt gelezen). Nu is het Notificaties-scherm helemaal volgepropt. En het managen ervan is nog steeds best wel matig. Widgets gebruik ik nauwelijks.
  • Ik zou het cool vinden als Apple op een gegeven moment veelgebruikte functionaliteiten/instellingen (Hotspot aan/uit bijvoorbeeld) proactief gaat aanbieden op een plek waarvoor ik minder hoef te tikken en scrollen.

 

i.

iPhone, nu met Rechtermuisknop

iPhone 6s

Gisteravond kondigde Apple de nieuwe iPhone 6s en 6s Plus aan. Nu ben ik al een paar jaar weg bij dat Apple-blaadje waar ik werkte, maar toch: mijn interesse wordt weer gewekt. Omdat Apple nog steeds de beste filosofie heeft voor mainstream producten. Als Apple iets goed doet, is het gebruiksvriendelijk, kwalitatief goed en ziet het er ook nog mooi uit. Daar betaal je extra voor, dat wel, maar in veel opzichten zijn de iPhones nog steeds de beste smartphones voor de gemiddelde smartphone-gebruiker en zijn Macs nog steeds de beste pc’s. De vraag is voor hoe lang, want Microsoft zet eindelijk goede stappen qua gebruikerservaring met Windows (10) en Android kán meer, maar nog niet alle gebruikers kunnen daar ook al iets mee.

De rollen zijn wel iets veranderd. Waar Apple een paar jaar geleden nog de kar trok qua innovatie op smartphones, is het concern nu voorbijgestreefd door de concurrentie. Apples devies is ook niet zo zeer “techniek moet zo snel mogelijk ingebouwd worden”, maar “techniek moet zo goed mogelijk ingebouwd worden.” Dus ja, je kunt een geavanceerdere smartphone kopen, maar zitten die nieuwe technieken zo ingebouwd dat ook iemand die zich er niet echt in wil verdiepen ze snapt? Apple doet dat wel en dan bij voorkeur via een eigen ecosysteem. Het voordeel: iedereen ‘snapt’ de nieuwe functies, het nadeel: niet iedereen wil ze dan nog gebruiken (via Apple dus), of de uitwerking binnen het Apple ecosysteem is niet zo slim als we zouden hopen (zie: Apple Music).

Dat maakt het lastig innoveren, want Apple balanceert dus ergens tussen ‘wat technologisch kan’ en ‘wat iedereen snapt en kan en wil gebruiken’. En dus blijven de WOW-momenten vaak uit tijdens de keynotes – al is dat ook omdat tegenwoordig bijna alle info al uitlekt. Grotere iPad? Goh. Nieuwe Apple TV. Quelle surprise! De laatste keer dat Apple echt indruk wist te maken op me was in de iPhone 4 tijd. Dat was een gigantische stap vooruit voor mijn gevoel, en sindsdien zijn de stappen incrementeel geweest, met iedere twee jaar een nieuw ontwerp en verder kleine kwalitatieve hardwarestappen en hit & miss software updates. Er zijn natuurlijk ook maar zoveel technieken en software-ideeën die de wereld echt kunnen veranderen.

Het nieuwste idee is de rechtermuisknop op je iPhone in de vorm van 3D-touch. Afhankelijk van hoe je op het scherm drukt, kun je een item openen of er iets mee doen. Zo kun je snel je meestgebelde contacten bellen, al checken wat er op Instagram staat of een Facebook-update plaatsen zonder de app te openen. In potentie ideaal voor power-users die bepaalde handelingen dagelijks uitvoeren. Dat kan in theorie nu veel sneller. In de praktijk is het nog uitproberen of het echt zo werkt. Maar het is in ieder geval weer een manier waarop Apple dezelfde flexibiliteit als Android probeert te bieden, maar op een (volgens Apple) gebruiksvriendelijkere manier.

Het is frappant dat Apple met een soort rechtermuisknop voor smartphones komt, terwijl ze er op hun Macs altijd omheen hebben gewerkt. Misschien is het omdat ik met Windows-computers ben opgegroeid, maar de rechtermuisknop vind ik nog altijd fijner werken dan CMD+klik. Maar misschien dat de manier waarop ze contextmenu’s inbouwen extra fijn is, maar er zijn genoeg mensen die de rechtermuisknop op Windows (of CMD+klik in OS X) noooooit gebruiken. Benieuwd of dat met ‘3D Touch’ wel het geval gaat zijn. Ik wil het in ieder geval heel snel proberen. Mijn oude iPhone 5 begint op te raken, dus het is hoog tijd voor een nieuwe…

Ook de andere nieuwigheden die Apple gisteren aankondigden waren niet wereldschokkend. De nieuwe Apple tv blijft een klein doosje waarmee je video’s kunt kijken (en muziek kunt draaien). Maar je kunt er nu ook op winkelen en spelletjes spelen. Er zal ongetwijfeld een groep mensen zijn die dat gaat doen, maar feit is dat je online shopping nog altijd beter kunt doen op je PC, tenzij je niet aan prijsvergelijken doet en heel loyaal bent aan één winkel. Dat gamen kan wel leuk worden, maar staat of valt natuurlijk met de leuke spellen. En vermoedelijk komt er een hele rits aan foto-apps, waarmee je op hippe wijze je fotocollectie kan weergeven. En daarna is het wachten op écht slimme dingen van ontwikkelaars, want op dit moment onderscheidt de nieuwe Apple tv zich nog niet bepaald van alle initiatieven voor smart tv die er al zijn. Dus: succes!

Wil ik nog woorden vuil maken aan de iPad (Pro / Mini 4) en de Apple Watch? Nee. Eigenlijk niet. Maar die kun je ook kopen dus.

H.

Het geluid klopt niet meer

Wereldschokkend nieuws. In de nieuwe versie van Mac OS X Yosemite zit het geluidje van de volumeknop niet meer. Standaard staat het zelfs helemaal uit. Dus kun je niet meer meedrummen met je volumeknoppen op je toetsenbord als de radio aanstaat, of je favoriete liedje…

Bij ‘Systeemvoorkeuren’ kun je het gelukkig weer aanzetten:

Geluid Mac

Wat denk je? Is het een ANDER geluid. Een subtieler geluid waarmee je minder goed kunt meedoen op het ritme van de muziek.

Ik ben voor innovatie hoor, maar dit is gewoon achteruitgang.

O.

Ongevraagd en soms onbemind – over U2 en Damien Rice

Dit is een week waarin van alles gebeurt waar je niet om hebt gevraagd.

Damien Rice komt met een nieuw album en kwam daarom deze week met een nieuw liedje. Toegegeven, daar vroeg ik een paar jaar geleden om, maar ik was al een paar jaar gestopt met vragen.  En ik vroeg hem al helemaal niet om een nieuw liedje deze week. Dus niet om gevraagd, wel gekregen. Het is een mooi liedje hoor – de gitaar doet me een beetje denken aan Jeff Buckley qua productie. Het doet qua opbouw een beetje denken aan I Remember: lief en gevoelig (en zelfs de kopstem van Damien doet een beetje denken aan Lisa Hannigan, waarmee het eerstgenoemde liedje zong) en daarna hard en intens. Het is afwachten of het album nog indruk maakt, na helemaal dood te zijn gegooid met b-merk Damien Rice-collega’s. Er zijn zo’n acht jaren verstreken sinds 9 en dat is best lang. Er hebben heel veel mensen heel lang gewacht op dit album en de platenmaatschappij gaat er ongetwijfeld voor zorgen dat al die mensen horen dat er een nieuw album van de beste man is. Want of hij nu heel goed is of niet, door zijn beperkte output is ieder nieuw werk van de man best wel een momentje.

Wat ook een momentje moet zijn, is het nieuwe album van U2. Want tijdens de keynote van Apple werd dus niet alleen een horloge, een betalingssysteem en twee nieuwe iPhones aangekondigd, maar ook een nieuw album van U2. Ongevraagd. En toen werd dat album ook nog eens gepusht naar iedereen met een iTunes account. Ook ongevraagd. Dat is de Apple-variant van die toolbars die bepaalde programma’s op je Windows pc ongevraagd installeren. Waren ze soms bang dat er niemand naar zou luisteren anders?

Ik heb er nog niet naar geluisterd en ik ben het ook niet van plan als ik eerlijk ben. Want ik wil best het nieuwe album van U2 een keer luisteren, maar ik wil niet ongewild bijdragen aan “the biggest album release of all time”. Of bijdragen aan de verdere devaluatie van muziek. Ongevraagd en onbemind dus.

Iemand op Twitter omschreef U2 vorige week als “niet zo slecht als de hatende mensen denken, niet zo goed als hun fans geloven” (maar dan in het Engels, en dan bekt het vaak net iets lekkerder). Dat vond ik wel een treffende omschrijving. Dat is allemaal prima, maar dan wil ik wel zelf bepalen of ik ernaar ga luisteren. Er zijn echt wel U2-liedjes die ik op een dag wil luisteren. Maar dat er nu dreigend in mijn iTunes bibliotheek een nieuw album staat te wachten om per ongeluk op Shuffle aangezet te worden, daar word ik niet vrolijk van. En daar krijg je dus haatrecensies (1, 2) van. En tieners die nog nooit van ze hebben gehoord.

But it doesn’t matter what they’re giving away, the fact it’s free makes it seem cheap. And on this evidence they’ve devalued their own brand because, quite frankly, this is a serious mis-step that might win a week’s worth of good publicity, but could foreshadow a year’s worth of bad.

(aldus de NME)

Het nieuwe U2 album is dan ook als huis-aan-huis-reclame: die gaat bij het oud papier en het is de schuld van de postbode dat ie mijn “nee”-sticker niet had gezien. De stadions zullen er niet voller of leger van worden, daarvoor is de band te groot. Maar ik vraag me inderdaad ook af of de band er in de publieke opinie op de lange termijn veel goeds mee blijkt te hebben gedaan.

Nee, dan heb ik liever dat een band gewoon een nieuw liedje uitbrengt en dat ik zelf bepaal of ik er naar luister, al dan niet aangespoord door lovende recensies, enthousiaste vrienden of nieuwsgierigheid. Niet dat het me ongevraagd wordt opgedrongen door een technologiebedrijf en een band die toch al een van de grootste bands op aarde was.

Nee, dan liever de Damien Rice procedure. Die man heeft ook een hoop verkeerd gedaan in zijn leven, maar met dit nieuwe liedje… Daarmee doet hij het in ieder geval beter dan U2.

A.

Apple iWatch of mijn nieuwe horloge

Dinsdag kondigt Apple weer een nieuwe generatie iPhones aan. Dat is mooi, want mijn huidige iPhone is aan vervanging toe en een nieuwe glimmende Apple-telefoon staat dan natuurlijk bovenaan mijn lijstje. Ik zit namelijk al een paar jaar stevig in het Apple ecosysteem vastgeroest en daar pluk ik steeds meer voordelen van. En nadelen ook, maar die horen bij ieder systeem.

Vanaf heel, heel snel wordt het mogelijk om te bellen op je computer via je telefoon. En om verder te surfen waar je gebleven was op je iPad of iPhone… En dat is het begin. Waar het op lijkt? We lijken eindelijk van smartphone naar understandphone te gaan: de telefoon die probeert te snappen wat je wilt doen, in plaats van een telefoon die eindeloos relevante én niet-relevante info blijft aanleveren. Het zal nog even duren voordat we er echt een in onze zak hebben zitten, maar ik geloof niet dat we als westerse beschaving het blijven pikken dat we worden gespamd met notifications. Ik in ieder geval niet.

Voor mij zijn het moeilijke tijden als tech-liefhebber. Aan de ene kan wordt steeds meer mogelijk en dat maakt mij enthousiast… Aan de andere kant wil ik duidelijker kunnen bepalen waar ik wel en niet aan mee wil doen en ergens de grens kunnen trekken. En vooral ook wanneer ik die grens wel en niet wil trekken. Ik wil een device dat ik niet hoef uit te leggen wanneer ik gestoord wil worden met bepaalde info, en wanneer niet… De eerste tekenen van dat soort diensten zijn er al, denk aan Google Now die je meteen vertelt hoe lang het duurt om thuis of op je werk te komen vanaf je huidige locatie. Maar het kan en moet nog veel verder gaan. We worden nu afgeleid door onze telefoons terwijl we ondersteund moeten worden. Dat komt namelijk onze productiviteit ten goede en dat is nog steeds een groot streven in de economie, toch?

Met relevante informatie wanneer je die nodig hebt, daar staat of valt volgens mij ook die hele smartwatchhype mee. Ik heb nog geen enkele smartwatch gezien die ik om mijn arm wil hebben. Apple heeft er nog geen uitgebracht, maar de tijd tikt door en het lijkt er nu van te gaan komen.

Zo’n ding moet mijn leven makkelijker maken, niet me nog sneller afleiden. Prima dat zo’n apparaat mijn bloeddruk en baardgroei (haha, nee toch?) kan meten, maar daarvoor ga ik geen honderden euro’s uitgeven bovenop de euro’s die ik aan mijn telefoon uitgeef. Die vitals heb ik nauwelijks nodig en het is een keuze of je wilt dat een apparaat die voor je bijhoudt. En van die keuze moet die aankoop niet afhangen. Want dan zeggen heel veel mensen nee.

Nee, zo’n smartwatch moet bepaalde taken in je leven uitvoeren. Zo makkelijk dat je er nu één wilt en niet snapt hoe je ooit zonder heb gekund. Dingen als helpen bij het hardlopen of de apparaten in huis uitzetten en snel de juiste mensen bellen – en oh ja, de tijd aangeven – kan iedereen verzinnen. Dus dat moet ‘ie op zijn minst doen. Maar het feit want het is niet mijn baan horloges te verzinnen. En het alleen als fashion item in de markt zetten dat verder nergens wezenlijk aan bijdraagt… Daar zouden dit soort technologiebedrijven inmiddels boven moeten staan.

Zo’n smartwatch moet eigenlijk zo handig, cool en hip zijn dat je er zes maanden mee voor gek wilt lopen om je arm, totdat iedereen het ineens cool vindt (zie: tablets, smartphones, gsm’s etc.). En ja, zo’n telefoon kun je nog wegstoppen. Zo’n horloge zit om je pols, dus die zie je veel vaker – zeker als ie groot is en opvalt. Dus de lat ligt hoog.

Ik heb voor mijn verjaardag in juni een nieuw horloge gekregen, Zweeds. Het is klassiek maar strak en minimalistisch. En vooral analoog. Hij geeft de tijd aan en de datum – al moet ik die een dag vooruitdraaien als de maand maar dertig dagen heeft. Het belangrijkste eigenschap van mijn nieuwe horloge: hij valt niet op, maar als ik hem nodig heb is hij prettig om naar te kijken en doet hij wat hij moet doen: tijd en datum aangeven.

Zo’n smartwatch moet ik hebben. En tot die tijd draag ik deze. En daar word ik gewoon een beetje blij van. Ik herhaal: de lat ligt hoog.  En de tijd tikt door.

v03d-brblwh1300x640_1

N.

Nabeschouwingen 2014 (2)

Nou. Het is weer begonnen hoor, het WK Voetbal. Spannend hoor! Net als bij het EK voetbal in 2012 en het WK voetbal in 2010 geeft Stefan na afloop van wedstrijden een nabeschouwing. Als hij er zin in heeft. Alle wedstrijden dus? Nee, niet alle wedstrijden. Stefan heeft namelijk een leven. Hij heeft dan ook niet de illusie dat het hem gaat lukken alle wedstrijden na te beschouwen op ditisstefan.nl. Maar soms zal er hier een stukje staan waarin Stefan zijn gebrekkige voetbalkennis gebruikt om zijn observaties te noteren en te delen. Verwarring, gut-feeling en valse hoop: dat zijn de pilaren waarop zijn nabeschouwingen steunen. Volgt u nog? Nee?

Alle wedstrijden

Schermafbeelding 2014-06-27 om 10.50.54

Natuurlijk kan ik allemaal beschouwingen vol onnauwkeurigheden hier gaan plaatsen, maar je kunt ook naar de Incognitief.com gaan en daar luisteren naar hun zojuist verschenen twintigste podcast. Hierin ben ik te gast en we hebben het alleen maar over voetbal. Ja, dat ik ooit nog ergens als voetbalkenner gepresenteerd zou worden verbaasd mij ook een beetje en waarschijnlijk roep ik wat dingen waar ik spijt van krijg – dat Nederland kampioen wordt bijvoorbeeld – maar dat neemt niet weg dat je ‘m gewoon kunt luisteren. Als je wilt.

Je kunt natuurlijk ook 40 minuten naar niks luisteren. Maar dan ga ik nog niet schrijven.

(en over de dingen die hier niet aan bod komen hebben we het nog wel een keer)

N.

Nabeschouwingen 2014 (1)

Nou. Het is weer begonnen hoor, het WK Voetbal. Spannend hoor! Net als bij het EK voetbal in 2012 en het WK voetbal in 2010 geeft Stefan na afloop van wedstrijden een nabeschouwing. Als hij er zin in heeft. Alle wedstrijden dus? Nee, niet alle wedstrijden. Stefan heeft namelijk een leven. Hij heeft dan ook niet de illusie dat het hem gaat lukken alle wedstrijden na te beschouwen op ditisstefan.nl. Maar soms zal er hier een stukje staan waarin Stefan zijn gebrekkige voetbalkennis gebruikt om zijn observaties te noteren en te delen. Verwarring, gut-feeling en valse hoop: dat zijn de pilaren waarop zijn nabeschouwingen steunen. Volgt u nog? Nee?

Brazilië – Kroatië (3-1)
Aantal ümlauts: 2
Calimero-index: 80 (van 100)
Stefans voorspelling: 2-0

Tsja, je vergeet dingen hè. Door de actualiteit word je gedwongen om sympathie te voelen voor Brazilië en de Brazilianen. Krijgen de burgers van dat land even een voetbaltoernooi door de strot geduwd terwijl de economie daar – net iets later dan in Europa – instort. En je denkt toch vooral aan de positieve eigenschappen van Brazilië. Ondanks alle problemen is het land namelijk ook vrolijk, mooi en en feestelijk. Dus, redeneer ik dan, wordt het ook leuk op het veld, met swingend voetbal en enthousiaste spelers.

Na 45 minuten live kijken en de samenvatting de volgende ochtend bij het ontbijt, is het me weer helemaal duidelijk: wat is Brazilië een vervelend voetballand. Bij vlagen zagen we mooie schoten en acties, maar verder gedroeg het elftal zich tijdens de openingswedstrijd als een stel verwende kinderen dat te weinig snoepjes krijgt. Nog enige sympathie was er te koesteren voor Marcello die de eigen goal erin tikte, maar de strafschop was weer een naaieactie van heb ik jou daar, en de aangenaaide gele kaarten waren ook weer een treurige actie. Bij het minste of geringste contact gingen de Brazilianen naar de grond en deden ze hun beste Calimero-imitatie.

Spanje – Nederland (1-5)
Aantal ümlauts: 0
Calimero-index: 80 (van 100)
Stefans voorspelling: 2-2

Ze probeerden het wel, de Spanjaarden. Lekker overtredingen aannaaien en een strafschop eruit slepen. Maar dan rekenden ze buiten de Nederlanders die ze gewoon vakkundig wegspeelden. Bij de 1-4 begon het ongeloof pas echt toe te slaan, vergezeld van een oprecht “IK KAN NIET MEER JUICHEN! STOP!”-momentje daar in de kroeg in Nijmegen waar ik keek. Het duurde maar één wedstrijd of we hebben mijn verwachtingen – en die van vele andere Nederlanders – al overtroffen. En de Spanjaarden keken steeds weer verongelijkt.  Maar met zulke blikken scoor je niet. Een passionele wraakactie waar zelfs de Spanjaarden respect voor moeten tonen. Vamos.

Chili – Australië (3-1)
Aantal ümlauts: 1
Calimero-index: ?? (van 100)
Stefans voorspelling: 2-0

En dan kom je thuis – van een avond waarop je duidelijk wel gewoon je verjaardagsfeestje had kunnen organiseren (dat leek me geen goed idee na de vorige keer Nederland – Denemarken) – en dan denk je dat je nog wel even de tweede helft van Chili – Australië kan kijken. Bij het aanzetten van de tv twijfelde ik even of ik niet te veel gedronken had of dat de NOS een grapje uithaalde. Maar die Roy Donders juichpetten waren ineens groen en paars. Blijkt de beeldbuis-tv in mijn kamer op sterven na dood te zijn. In het midden kloppen de kleuren nog, maar verder is alles paar, blauw, groen. Nu kijk ik vrijwel nooit tv, en al zeker vrijwel nooit op een echte tv. Maar in combinatie met een paar biertjes ga je toch aan jezelf twijfelen. De volgende ochtend bleek de tv nog steeds verkeerd beeld te geven. De rest van het WK kijken we dus op de computer. Of bij andere mensen. Of in de kroeg.

Duitsland – Portugal (4-0)
Aantal ümlauts: 0
Calimero-index: 95 (van 100)
Stefans voorspelling: 2-0

Ergens heeft het wel iets moois.. De rivaliteit met ons buurland Duitsland kunnen we op bepaalde momenten zó opzij zetten. Bijvoorbeeld als ze tegen *haat aan* Portugal moeten. Ik heb niks tegen het land Portugal, hoor. Het is ontzettend mooi, weet ik uit ervaring, maar die voetballers moeten nu eindelijk eens keer OP HUN PLEK GEZET WORDEN. En daar kunnen we Duitsland dankbaar voor zijn. Ronaldo stond op het punt om in huilen uit te barsten, de wanhoop droop uit het beeldscherm van de tv waar ik op keek (niet thuis), terwijl Duitsland goal na goal erin legde. Je kunt veel zeggen, maar niet dat er veel saaie wedstrijden worden gespeeld op dit WK. Of ik kijk steeds de goede.

Iran – Nigeria (0-0)
Aantal ümlauts: 0
Calimero-index: 5 (van 100)
Stefans voorspelling: 1-1

Kijk, ik had wel gedacht dat dit een gelijkspelletje zou worden, maar dat het zo saai en slecht (“OMHOOG!! OMHOOG DIE BAL!!!) zou worden dat ik niet meer zou weten hoe ik dit stukje zou schr…..

België -Algerije (2-1)
Aantal ümlauts: 1
Calimero-index: 1 (ondanks Dries Mertens)
Stefans voorspelling: 2-1

Wat heeft België precies gedaan? In de trein naar huis hoorde ik op Radio 1 interviews met mensen die het helemaal terecht vonden als België er gewoon weer meteen zou worden uitgeknikkerd. Omdat ze er zo vanuit gaan dat ze gaan winnen… Volgens mij valt dat allemaal best wel mee. Bij mij sijpelt vooral enthousiasme dat ze er bij zijn door. En die hoge verwachtingen liggen volgens mij vooral bij de fans. Misschien zijn Nederlanders gewoon een beetje bang voor de Belgen en willen we al het succes voor onszelf houden? Tijdens de wedstrijd doet zich het Nederland-2012-effect voor: het lijkt erop dat het zo niet botert tussen de spelers dat het spel spelen niet meer kan. Gelukkig voor de Belgen weten ze de score nog om te buigen in een overwinning, maar makkelijk ging het lange tijd niet. Dat wordt nog spannend.

Brazilië – Mexico (0-0)
Aantal ümlauts: 1
Calimero-index: 50 (van 100)
Stefans voorspelling: 1-1

Zo. Mexico is eigenlijk ook best goed.

Australië – Nederland (2-3)
Aantal ümlauts: 1
Calimero-index: 0 (van 100)
Stefans voorspelling: 0-2

Vooraf getipt als de wedstrijd die we moeten kunnen winnen. En dat deden we ook. Alleen niet zo dik als veel mensen hadden gehoopt. Het was een spannende pot, waarin zich één glorieuze minuut voordeed. Een wonderschone goal arriveerde tegelijkertijd met het eten. Nadat een van mijn kijkgenoten had gestameld “BESTE. MINUUT. OOIT.” volgde de realitycheck. 1-1. Maar het komt goed. Het kost wat minuten, uren, dagen van je leven, maar het komt goed. Al had Australië het ook verdient. Dapper gestreden.

Spanje – Chili (0-2)
Aantal ümlauts: 0
Calimero-index: 55 (van 100)
Stefans voorspelling: 3-1

Gemengde gevoelens. Nee, grapje. Spanje heeft goede voetballers en heel veel gewonnen, maar ze verliezen hier gewoon terecht. Het is niet eens echt spannend: ze weten geen vuist te maken tegen Chili. Terechte winnaars dus.

Uruguay – Engeland (2-1)
Aantal ümlauts: 0
Calimero-index: 30 (van 100)
Stefans voorspelling: 3-1

Echt boos kun je er niet om worden. Ja, Suárez is geen lieverdje maar hij tikt ze er wel allemaal in. Dan kun je alleen maar concluderen dat Engeland niet goed genoeg is. Inpakken en wegwezen. Waarom schrijven we Uruguay trouwens niet als Uruguai?

Costa Rica – Italië (1-0)
Aantal ümlauts: 1
Calimero-index: 55 (van 100)
Stefans voorspelling: 0-1

Over wedstrijden die niet spannend zijn. De tweede helft van deze pot is bijna schrijnend. Italië doet niks wat echt indruk maakt. Eén vrije trap en dat is het. Alsof ze het eigenlijk niks uitmaakt of ze doorgaan of niet. Respect voor Costa Rica, veel minder inwoners (en actieve voetballers) maar hier zetten ze die macho’s even mooi te kakken.

Zwitserland – Frankrijk (2-6)
Aantal ümlauts: 0
Calimero-index: 0 (van 100)
Stefans voorspelling: 1-1

Ik dacht: “spannende burenpot op ander continent”. Zwitserland dacht “HELP!” Het was bijna schrijnend om te zien, het niveauverschil in deze wedstrijd. Zwitserland is geen onsympathieke ploeg (al haat ik die opgeschoren kapsels enorm), maar blijkbaar hebben ze geen scorend vermogen en gaat het verdedigen ze ook niet heel goed af. Kortom. Bad day at the office. Al kunnen ze nog steeds de volgende ronde halen. Moeten ze wel van Honduras winnen en Frankrijk moet winnen van Equador. Maar Frankrijk wint in deze vorm van best veel ploegen. Zeker Equador.