T.

The Decemberists zorgen voor een luchtige leuke avond (concert review)

Woensdagavond 25 februari speelden The Decemberists live in Doornroosje. Negen jaar geleden mailde ik al eens naar twee vrienden of ze meewilden naar een concert van Colin Meloy en zijn band (toen in Amsterdam). Toen ben ik niet gegaan dus nu ze in Nijmegen op loopafstand van mijn huis speelden in het nieuwe Doornroosje, kon ik niet nog een kans laten schieten. Het werd een mooie avond.

Read more

G.

Genieten op zijn IJslands op Nordic Delight

Zaterdagavond stond ik voor het eerst in dik twaalf jaar in EKKO in Utrecht. Dat eerste concert uit mijn leven werd gespeeld door I Am Kloot in het najaar van 2002. Daarna ben ik op veel plekken naar concerten geweest in Utrecht, maar niet meer in EKKO. Het zal het lot zijn, want EKKO heeft vaak hele toffe avonden. In ieder geval: zaterdagavond 17 januari was het tijd voor Nordic Delight, een minifestival met eten, muziek en film uit één land: IJsland.

Read more

S.

Stilte in de storm met Thomas Dybdahl en Emil Landman

Het waait hard, het regent hard. En af en toe bliksemt het zelfs. Emil Landman merkt droogjes op (want binnen zitten we gelukkig droog) dat er een lichtshow komt. De droge humor wordt op prijs gesteld, maar is verder niet nodig om de aandacht van het publiek vast te houden. Hij blijkt namelijk een perfecte match op deze avond, die toch vooral in het teken staat van de Noorse meester Thomas Dybdahl. Tijdens Landmans set is het net zo stil als tijdens het hoofdprogramma, en dat is voor mij een echte verademing na het luidruchtige publiek bij het concert van Erlend Øye waar ik een week eerder was.

Read more

S.

Soundscapes en voorzomer met Rita Zipora en Kris Berry & Perquisite

(ik geef het toe, de titel van dit bericht is wat aan de lange kant)

Wie wel eens speciaal voor de support act naar een show is geweest, weet hoe raar het is om zo’n korte set te aanschouwen – van een nummertje of 6, 7 – en dat dan eigenlijk het hoogtepunt van de avond al is geweest. Ik had dat met Elbow toen ze een jaartje of acht geleden in het voorprogramma van Deus stonden in de HMH. Donderdagavond in Doornroosje was ik bang voor dat gevoel, maar uiteindelijk werd een heel erg goede support act gevolgd door een minstens net zo goede hoofdact… En dan heb je twee hoogtepunten. Win voor iedereen!

Het was me een muzikale week, met afgelopen dinsdag Broken Bells (die overigens werden afgemaakt in de Volkskrant, onder vermelding van de verkeerde datum). Twee dagen later – donderdag 4 april dus – was het tijd voor een hometown gig. Vooraf concludeerde ik al veel te lang niet in Doornroosje te zijn geweest voor een concert (heel 2013 niet om precies te zijn) en dat het dus hoog tijd werd – zeker als ik nog eens het oude Doornroosje wilde bezoeken (dit najaar gaat de nieuwbouw open!).

2014-04-03 21.02.51

Maar dat was de minste reden om naar Doornroosje te gaan, want de voornaamste reden was de muziek, en nog specifieker de support act dus. Rita Zipora hoorde ik een week eerder langskomen op het vrij fijne 3FM Alternative, dat vrijwel uitsluitend leuke muziek draait. Katerdag kwam langs (video hieronder) en ik kon het niet plaatsen. Het aantal Nederlandstalige alternatieve zangeressen is vrij beperkt en het was geen van de zangeressen die ik wel al kende (Eefje de Visser, Roosbeef, etc. etc.). En qua stijl paste het ook niet bij die zangeressen. Dit was, ehm, steviger, dansbaarder en brutaler. Interesse gewekt dus.

Katerdag blijkt niet eens haar leukste liedje te zijn. Wasem ligt ook heel goed in het gehoor, maar haar album Als ik kijk staat vol met leuke teksten en prettige soundscapes. En dus was de keuze vrij snel gemaakt haar een week later in Doornroosje te gaan zien, want het hoofdprogramma van Kris Berry en Perquisite is ook best wel fijn.

Rita Zipora maakte het waar, dat dat even duidelijk is. Je hebt van die support acts die op tournee meegaan omdat ze nog een beetje moeten ontdekken hoe ze die liedjes live moeten brengen op een interessante manier. Bij Rita was dat niet het geval. Opwegliedje houdt op de cd het midden tussen dromerig en ritmisch en dat komt live prima tot zijn recht. De band die is meegenomen doet het goed, maar Rita trekt duidelijk de meeste aandacht met haar uithalen op liedjes als Wasem, dus, en Wie Durft. Haar stem is kraakhelder en komt zo mogelijk nog beter tot zijn recht dan op Als Ik Kijk, haar debuutplaat. Het is jammer dat de zaal nog niet helemaal gevuld is, want het is fijne, spannende muziek met intrigerende teksten.

En dat smaakt naar meer, maar daar is vanavond geen tijd voor.  Er komen vast nog genoeg gelegenheden om Rita live te zien. Ga dat dus doen. Ik wil wel mee. 😉

Kris Berry & Perquisite, het hoofdgerecht van de avond, doen het ook erg goed. Het gelegenheidsduo maakt fijn-in-het-gehoor-liggende popliedjes met een jazzy maar toch niet alleen maar soul/jazzy ondertoon. Ik kan er de vinger niet opleggen waar het me aan doet denken, maar het is in ieder geval beter dan waar het me aan moet denken. Als je de plaat luistert met een goede hoofdtelefoon, of op fijne speakers dan hoor je dat alles niet alleen lekker klinkt, maar ook met aandacht is gemaakt. Subtiele effecten op de achtergrond tillen de liedjes naar een hoger niveau dan alleen maar muziek-voor-bij-de-koffie. De productie is glad waar het moet, maar rafelig waar het kan. Het beste van twee werelden dus. En live wordt het nog VEEL beter.

05ac121abb7711e3b4de12ff50c9f474_8

Want live, tsja, dan staat er een topband, met een topzangeres die het publiek uit haar hand laat eten. Er worden veel nummers gespeeld van de voor een 3FM Award genomineerde Lovestruck Puzzles, maar ook werk van Pete Philly & Perquisite komt langs – in medleyvorm – en solowerk van Kris Berry.  Na enig aarzelen wil het publiek ook best meezingen… Bijvoorbeeld op Warm, de nieuwe single waarvan de video de dag na het optreden verschijnt. Met de vraag of we die allemaal even willen delen:

Bij dezen. Als ze niks anders verdienen na zo’n mooi optreden, dan is het dat wel. Die 3FM Award voor beste album is  ze van harte gegund. Hoogtepunten waren mijn favoriete liedjes Hitchhike (zie hieronder) en Let Go, het liedje van Kris’ debuut-ep Flower Empty Tree en Coming Home. Zeker de liedjes met de blazers erbij deden me naar de zomer verlangen. En dat kan maar één ding betekenen: die gaat er komen. En de lente is nu al niet te stoppen, zeker niet als je door de zon fietst met een nummer als dit:

Met zo’n goede soundtrack gaat het een mooi jaar worden voor het duo. Hopelijk nog te zien op zomerse festivals dus. Ik teken ervoor.

B.

Broken Bells doet het goed in de Melkweg

Dat klinkt natuurlijk negatief, dat Broken Bells op 1 april in de Melkweg in Amsterdam volgens het boekje speelde. Of volgens de cd. Maar het was wel een beetje zo. Toegegeven, naar mate het optreden vorderde begon James Mercer (die frodo van The Shins) steeds overtuigender te zingen, maar ruimte voor improvisatie of publiekparticipatie was er niet. Qua liedstructuren werd gewoon netjes de cd gevolgd. Eigenlijk jammer, want het was een beetje een droom van me om de koortjes van The High Road (dat stuk van it’s too late to change your mind / you let loss be your guide) met een uitverkochte Melkweg te zingen. Jammer genoeg was die uitverkochte Melkweg voor een groot deel geïnteresseerd in kletsen met elkaar. En deden die frodo van The Shins en Danger Mouse niet eens een poging om een singalong van de grond te krijgen.

In het begin stonden ze zelfs vrij strak achter hun matchende keyboards en niet veel meer dan dat. Wel meteen steengoed, Perfect World is een van de vele mooie liedjes van After The Disco en een goede opener om de sfeer neer te zetten. Het heeft een lekker ritme en een fijne synthesizer. Dus wij – een groep collega’s van mijn werk en ik – rekenden ons al rijk, ondanks onze wat in de hoek gedrukte positie in de zaal.

En al gauw volgde de hit na hit. The Ghost Inside, After the Disco, Mongrel Heart, The Angel and the Fool en Holding On for Life werden zo’n beetje allemaal achter elkaar gespeeld. En daarvan is het prachtige The Angel and the Fool het enige echt trage nummer. Maar dat heeft dan weer een prachtige floten solo en mooi koortjes. Maar het begin van het concert was, zoals we dat zo mooi plat kunnen zeggen, “goed te doen.” Ondanks de al driftig pratende mensen.

Overigens dacht ik dat de Broken Bells voor die koortjes wel een vrouwenkoor zouden mee hebben genomen, maar ze deden het helemaal zelf – respect.

Broken Bells Melkweg

(zoals je ziet stonden we echt ver naar achteren)

Maar goed, voor de casuele concertganger brak daarna een moeilijker stuk aan, wat ik ook wel merkte: veel tragere en / of moeilijkere nummer, waarbij aandacht vereist was en enige voorkennis gewenst.  Het werd pas weer wat makkelijker met het mooie trio liedjes waarmee de main set werd afgesloten. Een van mijn persoonlijke hoogtepunten was The Changing Lights, maar Leave It Alone en The High Road mochten er ook zijn en zorgden voor een gejuich in het publiek. Niet op de minste plaats bij mij.

Met de The High Road werd de hoofdset dus op een High Note (see what I did there?) afgesloten, maar daarmee waren de “hits” ook wel zo’n beetje op. Wie dus dacht op een uptempo ritme de zaal uit te worden gedirigeerd, kwam bedrogen uit. De encore bestond uit een tweetal tragere nummers en October – wat mooi is maar niet echt een knaller. Het was veel meer meta geweest om af te sluiten met After The Disco, maar die kans lieten de heren aan zich voorbij gaan.

Wat moet ik nog meer noemen? Nou, hoe achteloos de heren van instrument wisselden. Van keyboard, naar drumstel, naar basgitaar naar gitaar… Ze deden het gewoon. De fenomenale stem van James Mercer – had ik al genoemd maar kan ik niet vaak genoeg benadrukken. De prachtige geprojecteerde graphics op de achtergrond die voor sfeer zorgden en bij gebrek aan fanatiek dansende muzikanten ook nog voor wat beeldvermaak zorgden. En het toffe gezelschap waarmee ik bij dit concert was natuurlijk. Want dat is toch altijd zoveel malen leuker dan in je eentje gaan.

Het was misschien net geen legendarisch optreden, het publiek was daarvoor te veel met andere dingen bezig (achterin de zaal in ieder geval) en er zat net te weinig improvisatie in en het concert was een beetje topzwaar qua hits, maar het was wel een steengoed optreden. En laten we eerlijk zijn, als ik gewoon alle liedjes helemaal uit mijn hoofd zou kennen, had ik het helemaal fantastisch gevonden. Dus dan is het ook een beetje mijn eigen schuld.

A.

Aan de verkeerde kant van alles

Waarom verhuis je niet naar Amsterdam? vroeg een bekende, min of meer grappend, omdat we elkaar voor de zoveelste keer bij een concert in Amsterdam tegenkwamen. En toegegeven, als je zo terug rijdt in de trein, lijkt dat inderdaad een goede optie. Is zo’n concert van Damien Jurado namelijk om 5 over 10 afgelopen, dan kun je namelijk gewoon om elf uur in je bed liggen en toch een gave avond gehad hebben. Nu was twaalf uur, en voordat ik dan slaap kunnen we al bijna spreken van een gebroken nacht. Want de wekker gaat vroeg (zeker als je naar Den Haag moet de dag erna).

Damien Jurado maakte er zelfs nog grapjes over tijdens zijn show… “I know a lot of you have trains to catch.” Om vervolgens op Bert Visscheriaanse wijze het publiek na te doen “No man, it’s alright. Play more man!” (hij zei nog net niet “Desnoods leggen we geld bij!”)

Jurado kon geen echt excuus verzinnen om nog maar één nummer te spelen, behalve dat. Want hij was het spelen ook niet echt zat, maar ja, je moet een keer ophouden… Alsof hij een soort sociale druk voelde om door te gaan. Hij bespeelde – zoals mijn concertgenoot en stijlmeisje al zei – het publiek op geraffineerde wijze. De eerste helft zei hij vrijwel niks (en zoals gewoonlijk zei hij wél dat hij niet veel ging zeggen). Toen, tijdens de tweede helft, ontstond langzaam maar zeker een spraakwaterval die tijdens de encore in zondvloed ontaardde (Jurado zou de bijbelse referentie vast op prijs stellen). Dat was misschien maar goed ook, want een beetje lucht was welkom in een set die verder bijzonder intens was. Mooi, maar heel intens (met name het slotnummer van de reguliere set). Gelukkig speelde Jurado ook bijna al mijn lievelingsliedjes (Cloudy Shoes, Museum of Flight, Rachel & Cali, Sheets, eigenlijk ontbrak alleen Ohio) en dus zat ik me een partij te genieten.

Alleen ja, dan nog de trein terug. Dan ligt Nijmegen toch aan de verkeerde kant van bijna alles. Dat gevoel krijg ik trouwens ook als ik met de auto terugrijd, of het nu uit Den Haag of Amsterdam is. Een paar weken eerder stond ik in de kleine zaal van Paradiso bij To Kill A King. Eindelijk zag ik de band live, na de band in hun vorige incarnatie (Kid iD) in het voorprogramma van mijn favoriete band te hebben gezien. Verbazing alom toen mensen hoorden dat ik nog naar Nijmegen moest – zeker omdat het pas om 10.30 uur begon. De dag na dat concert bleek echter mijn productiefste dag van het jaar tot nu toe. Bij mij zegt de hoeveelheid geslapen slaap niet zoveel over de hoeveelheid werk die ik kan verzetten. Daar was ik op andere manieren achter gekomen.

Dat concert van To Kill A King was overigens meer dan de moeite waard. Ook vanwege de support act, Spring Offensive, die in dezelfde muzikale wijk wonen als To Kill A King: inteligente gitaarrock met een folkachtig tintje. To Kill A King was over het algemeen iets gepolijster, hoewel ze kozen voor een trage en moeilijke opening, het duurde vermoedelijk even voordat de ‘casual’ luisteraar overtuigd was. Ze speelden veel van mijn favoriete liedjes, maar het ontbreken van Wrecking Crew stelde me wel een beetje teleur…

En als je dan de dag erna op zoek gaat naar muziek van de support act gaat en catchy single Speak Now tegenkomt, dan weet je weer zeker dat het niet door de gezelligheid kwam dat de muziek zo leuk klonk.

Dat er ook een liedje genaamd Hengelo in Spotify staat, negeren we dan maar even. Dat is óf een ironische cover, of een fout van Spotify, want Engelse bands maken geen liedjes over Nederlandse steden waar ik nog nooit ben geweest.

Blijkt dat bij nader inzien een nog veel mooier liedje te zijn, over die Nederlandse bosjongen die ‘Ray’. Het album van Spring Offensive komt overigens binnenkort.

Waarom ik niet naar Amsterdam verhuis? Nou, omdat er meer vrienden in Nijmegen wonen, er een mooi poppodium komt, én omdat het ook nog relatief dicht bij familie is. Dus Nijmegen ligt helemaal niet aan de verkeerde kant van alles. Misschien bijna alles, maar dat kleine deel is dan wel heel belangrijk voor mij. De verkeerde van alles, maar bij verrassend veel dichtbij. Al merk je daar ‘s avonds laat in de trein niet veel van.

Hengelo daarentegen… Hengelo. Dát ligt aan de verkeerde kant van alles… Maar ze hebben wel een mooi eigen liedje nu, dat dan weer wel.

K.

Kanon 2013: in dertien albums en tien concerten

13 albums

De dertien albums uit 2013 die je van mij in ieder geval nog even moet luisteren. In vrij willekeurige volgorde:

1
2
3
4
5
6 The National – Trouble Will Find Me
7 To Kill a King – Cannibals With Cutlery
8 The Boxer Rebellion – Promises
9 Daft Punk – Random Access Memories
10 KT Tunstall – Invisible Empire // Crescent Moon
11 Bell X1 – Chop Chop
12 Iron & Wine – Ghost On Ghost
13 Laura Marling – Once I Was An Eagle

Over veel albums heb ik het gisteren al gehad – of in ieder geval een liedje eruit gelicht, daarom bespreek ik hier alleen:

Read more