H.

Het Juiste Hoedje (1)

“That’s alright, I warn myself. Keep blood on the inside and nowhere else.”

Mind Over Money – Turin Brakes

Het vinden van het juiste hoedje is nog niet zo eenvoudig. Er zijn heel veel verschillende hoedjes. Hoedjes met vouw, harde hoedjes, zachte hoedjes, hoedjes met band, hoedjes zonder band en er zijn zelfs hoedjes die binnenstebuiten kunnen worden gedragen. Ik loop al twee dagen door de stad op zoek naar het juiste hoedje. En ik wil geen pet. Nee. Géén pet. Heel veel winkels hebben alleen petten. Soms hebben ze ook hoofddeksels die een combinatie zijn tussen een pet en een hoed. Een peed, of poet, of heet, of hoet… Ik weet niet of ze een speciale naam hebben. Maar dat is niet het soort hoofddeksel dat ik wil dragen. Ik wil zo’n hoedje dat er doodgewoon uitziet, maar dat wanneer je het opzet ineens heel grappig is. Heel kek. Kek is het juiste woord. Ik wil een kek hoedje. Maar een kek hoedje vinden is nog niet zo makkelijk. Dat is zelfs verdraaid lastig. Want heel veel hoedjes denken kek te zijn, maar zodra je ze op zet, lijk je of een slechte imitator van een komiek, of zie je er ineens heel serieus uit. Dat is niet het effect dat ik wil bereiken door het dragen van een hoedje. Mijn hoedje moet kek zijn. Zodat mensen die mij tegen komen denken dat ik een vrolijke jongen ben. Kek, zo u wilt. Maar in ieder geval niet die jongen die nergens goed in is (Of de jongen die stoer is omdat hij een muts in de zomer draagt. “Kijk mij eens, ik draag een muts in de zomer. Het is dertig graden, maar ik draag een muts in de zomer. En omdat het zo heet is, draag ik ook nog eens lange, wijde broek.” Wat is er mis met een korte broek?).

Read more

N.

Niet Bij Lowlands (2): Ane Brun

Zoals ik al eerder vandaag schreef, ben ik niet op Lowlands, maar probeer ik tussen het studeren door wel de berichtgeving en de concerten te volgen (voor zover mogelijk). Via de 3voor12 Mashup (waar ik zelf ook in figureer – oh ironie!) kwam ik bij dit bericht uit… Verrassend genoeg geplaatst op de website van De Telegraaf. En nee, ik had zelf nooit gedacht daar uit te gaan citeren…

Ane en Nina ‘ontkateren’ Lowlands
BIDDINGHUIZEN –  De cirkel is rond voor Ane Brun. De Noorse zangeres begon tien jaar geleden met optreden in de straten van Barcelona en later dit jaar geeft ze haar eerste echte show in de Spaanse stad. „Dit markeert mijn tienjarig bestaan”, vertelde ze zaterdag op Lowlands.

Brun is in tien jaar tijd uitgegroeid tot een wereldwijd veelgevraagd zangeres. In het zuiden van Europa heeft ze nog niet gespeeld, maar in Nederland komt ze al jaren haar breekbare liedjes zingen. „Ik denk dat ik na Scandinavië hier de meeste fans heb”, zegt de zangeres, die al jaren in Zweden woont.

Ze noemt de show die ze zaterdagochtend op het muziekfestival in Biddinghuizen gaf „een van de leukste optredens van deze zomer”. Ze moest vroeg uit de veren, want ze was een van de eerste acts op de tweede dag van het evenement.

„Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het is om vroeg op te staan als je op een festival bent, dus ik was blij dat er zo veel mensen waren gekomen”, zegt ze na afloop. „En ze warmden snel op.” Achtergrondzangeres Nina Kinert vult aan: „Volgens mij hadden ze allemaal een kater en waren ze daardoor extra gevoelig.”

De 32-jarige Brun heeft Kinert (24) meegenomen op tournee, maar haar Zweedse collega gaat haar vleugels uitslaan. Haar vierde album, getiteld Pets and Friends, verschijnt maandag in Nederland en ze komt in september voor drie soloshows naar Utrecht, Rotterdam en Amsterdam.

Haar show wordt gevarieerd, zegt ze zelf. „De helft van mijn liedjes voelen als een klap in je gezicht, de andere helft als een zoen.” Brun zelf komt in november weer terug, ze staat dan in Eindhoven en Ottersum (waar ze ooit haar eerste Nederlandse optreden gaf). Eerst nog even Lowlands verkennen, want ze blijft nog tot zondagochtend op het terrein rondhangen. Terwijl ze op haar blikje bier wijst, zegt ze: „Ik probeer nu zelf in de festivalstemming te komen.”
(Bron)

Als fanatiek Brunluisteraar was ik al op de hoogte van Ane Brun komt naar het dorp waar mijn ouderlijk huis staat, maar ondanks het feit dat het Cultureel Podium al menig middelgrote naam naar het dorp heeft gelokt, staat het nog steeds een beetje onwennig in tourlijsten en artikelen. Ook De Telegraaf zag de noodzaak het optreden in Ottersum toe te lichten… Overigens was ik er helaas niet bij, die eerste keer… En vanochtend dus ook niet op Lowlands. Maar in november wel. En gelukkig hebben we 3voor12 nog, met een sessie in audio en video en zelfs het hele concert (en daar weer een recensie van).

Lees hier overigens mijn recensie van Anes meest recente album.

update: speciaal voor alle fans: het mashup Droste effect:

N.

Niet bij Lowlands

Dit jaar ben ik wederom niet naar Lowlands, maar ik lees en luister wel veel Lowlands. Recensies van de eerste dag vond ik onder andere op 3voor12.nl en nu.nl… Maar het is tegenstrijdigheid alom… Casus: Santagold.

Santogold

Terwijl The Kooks een zeer druk bezocht optreden verzorgden in de grote Alpha tent verraste het Britse Santogold met een dynamische set in de India. De mix van reggae, raggamuffin, ska, soul en alternatieve rock (denk in dit geval vooral aan Blondie) leverde al snel een kolkende massa op. Zangeres Santi White, die de basis van Santogold vormt, is een zeer uitbundige en enthousiaste frontvrouw die alles uit zichzelf haalt. Haar twee zingende en geweldig dansende sidekicks maken de show compleet.
(Bron)

Vergelijk met 3voor12:

PLUS
Santogold beschikt over de beste beats van het moment. Ze brengen verschillende stijlen samen, hebben meezingbare refreinen. In dik een half uur jaagt ze er zeker drie potentiele Songs van het Jaar door. Baile beats, grime, hiphop, pure pop, alles zit erin. En Santogold ziet er met haar hippe bloemetjespakje heel stoer uit. Hoofdkandidaat voor de Cool List van de NME.

MIN
Leuk hoor, zo’n band. Maar wat doen ze nou helemaal? Die twee identiek geklede zangeressen links en rechts zien er ubercool uit, dat wel. Maar misschien kunnen we ze beter danseressen noemen. Ze staan onderkoeld stokstijf, of dansen robotachtig, en zingen ondertussen naast de microfoon. NAAST de microfoon. Het LIJKT niet eens op echt zingen. Dan de vocalen van Santi zelf. Bij de refreintjes nemen de twee lagen zang die op band staan de boel volledig over. Santogold zelf murmelt er tussendoor. Zijn dat die stemproblemen? Waar heb je dan die twee achtergrondzangeressen voor? Die moeten je toch opvangen als je het zelf niet aankunt? Dan heeft ze een drummer die klinkt als een drumcomputer – uhuh – en een bassist die precies speelt wat ook al op de plaat staat. Een band moet iets toevoegen. Als de belangrijkste elementen uit je muziek op band staan, kun je beter niet live optreden. Een dj bij live optredens is teleurstellend, maar met zo’n band als dit voel je je gewoon genept. Dat dit pas de vierde show was, is geen excuus. Santogold zelf is charmant en charismatisch en ze lacht lief, maar ze beweegt zich ook wat statisch over het podium. Ook de setopbouw is matig. Het begint overtuigend, met achter elkaar Find A Way, L.E.S. Artistes, Say Aha en Shove It. Ga er maar aan staan, wat een energie. Maar dan kakt de boel genadeloos in, met alle downtempo liedjes achter elkaar. Gelukkig nog één knaller aan het einde, maar de balans is volkomen zoek.

CONCLUSIE
Toch knap. Twintig minuten te laat beginnen en toch nog op tijd klaar zijn. Maar daar trapt het Lowlandspubliek niet in. Het gejoel en gefluit in de India houdt aan en uiteindelijk besluit Santogold dan toch nog maar een nummertje te doen. Unstoppable, nota bene een van de beste tracks op de plaat, stond niet eens op de setlist! De zaal gaat nog een keer los. Want natuurlijk is het een ge-wel-di-ge track. Die toegift gaat – kennelijk geimproviseerd – met alleen dj. En dat klinkt precies hetzelfde als de andere nummers met band: precies als op de plaat. Het lijkt er sterk op dat het met Santogold te snel gegaan is. Eerst al die stemproblemen, nu dat gerommel met de techniek en een band die nog niet klaar is voor het grote werk. Met het materiaal is niks mis, het optreden was een aanfluiting. Wat een poppenkast.
5
(Bron)

Zoals altijd rijst bij mij de vraag: en wie moet ik nu geloven?
De reacties van de bezoekers moeten uitwijzen of Santagold nu wel of geen hoogtepunt was. Voor degenen die nu vooral denken Santagold, WTF?, hieronder een introductie:

G.

Graanroddels

In een klein plattelandsstadje ergens in het zuiden van de Verenigde Staten groeit de jongen op. Al op jonge leeftijd helpt hij zijn vader, Henry, op het land. Het staat in de sterren geschreven dat al dat land ooit van hem zal zijn, zodat hij op zijn beurt zijn zoon kan laten helpen. Als de jongen de volwassen leeftijd van eenentwintig bereikt, woont hij nog steeds op het erf. Zijn leven is goed, maar eenvoudig. Maar is het niet tijd om te stralen? Om eindelijk het middelpunt te zijn. “Let It Be Me”, denkt de jongen. “Nu ben ik aan de beurt.” Maar zijn vader kan het werk nog aan, volgens hem onderschat de jongen de taken die iedere dag weer moeten worden verricht. Het gaat zijn vader bovendien te ver, nu al onder het juk van zijn zoon te moeten werken. Waarom zou hij dat doen? Waarom nu al?

De jongen gaat naar zijn moeder. “Hey Me, Hey Mama”, zijn situatie uitleggend. Maar zijn moeder zegt hem dat hij eerst een meisje moet vinden en ermee moet trouwen. Moeder weet best dat dit meisje er al is, de roddels gaan snel rond in het dorp. Zoals het graan wordt gezaaid, zo verspreiden zich ook de laatste nieuwtjes.

“Sarah” is de naam van het meisje, de dochter van een ander boerengezin en volgens vele jongens het mooiste meisje van het dorp. Vele vlammen woekeren in haar omgeving en menig jongen heeft haar al de liefde verklaard. En meerdere malen. “I Still Care For You”, ze hoort het bijna wekelijks. Jonathan, Charles, Ray, Hank… Maar Sarah gaat met de jongen. Het is wellicht pril en kwetsbaar, maar ook de achtergebleven “Winter Birds” weten dat de winter ooit voorbij zal zijn en een tijd van voorspoed en rijkdom zal aanbreken. Geduld is een schone zaak.

De jongen en het meisje kijken naar de televisie. Op de zender is een concert van Jack en “Meg White” te zien: The White Stripes, spelen in een stad, velen malen groter dan het stadje waar Sarah en de jongen zich bevinden. Waarschijnlijk zullen ze hun favoriete band nooit live zien. Hun toekomst is in het stadje. De roddels die tegenwoordig de ronde doen, zijn niet altijd positief. Jaloezie maakt zich meester van de andere jongens, en ineens gaan er vervelende verhalen rond, die ook de ouders bereiken. Continu worden ze door de leugens achtervolgd, “Achin’ All The Time.” Zo zou de jongen zijn vader zwart maken, om zo het bedrijf te erven. Treurend vertelt de jongen aan het meisje: “Henry Nearly Killed Me (It’s A Shame).” Het doet de jongen verdriet, dat zijn vader de leugens wilde geloven. Alleen zijn moeder kon zijn vader tegenhouden, maar de kansen op een door hun ouders gezegend huwelijk wordt er niet groter op. Wie zou die leugens verspreiden? Natuurlijk is het een van de oude vlammen van Sarah, maar wie?

De jongen verzamelt zijn moed en spreekt zijn vader aan. “It feels like A Falling Through, the past months.” Natuurlijk vond hij het zuur dat zijn vader het bedrijf nog niet wilde doorgeven aan zijn zoon, maar dat was geen reden voor hem om de naam van de familie zwart te maken. Dan komt Hank aangelopen. Hank geeft toe dat hij degene was die de roddels verspreidde. De arbeider van het bedrijf van Henry en de jongen openbaart zijn stille aanbidding van Sarah en toont berouw. Het blijkt dat Sarah het leugenspoor heeft gevolgd en zo bij de bron is uitgekomen. Slechts een korte uitval was voldoende Hanks fouten in te laten zien. Het was nooit de bedoeling Sarah leed aan te doen.

Nu de fouten zijn hersteld, de daden vergeven, herstelt de rust zich in het dorp en kan het stadje zich opmaken voor het huwelijk. Het stadje is maar klein. Iedereen kent iedereen. En daarom is er altijd “Gossip In The Grain.”

Maar waarschijnlijk gaat Ray LaMontagnes nieuwste album, Gossip in the Grain, dat over twee maanden verschijnt, daar helemaal niet over.

5.

5 jaar

Vijf jaar geleden startte ik mijn Turin Brakes fansite. Vijf jaar van mijn leven… Het is snel gegaan…

Of ik er dan nu maar mee stop?

Stefan, congratulations on 5 years of hard craft sir, we all think your a real dude and as you know often check ether site etc to see just what the hells going on, I really hope you can keep it up for another 5 years whatever happens….
Keep on truckin’
Olly

(Bron: Gastenboek van Ether Site)

Nee dus.

Overigens, voor de leukigheid bekijkt u hier de versie zoals die eind 2003 een half jaar online stond. En hier dus de meest recente.

V.

VMBO

Ik knip wel vaker iets uit de nieuwsfeed van de NOS… Ook hier weer zo’n bericht met nieuwswaarde.

Duizenden klachten over eindexamens

Op de eerste dag van de eindexamens heeft het scholierencomité Laks vandaag meer dan 2000 klachten binnengekregen. Vooral over het vak Nederlands op havo en vwo waren klachten.

De examenkandidaten vonden de vragen te lang, te moeilijk en onduidelijk. Volgens het Laks is er met Nederlands altijd wel iets mis. Opmerkelijk was dat er taalfouten stonden in twee vragen. Ook morgen worden veel klachten verwacht bij het examen geschiedenis. Kandidaten vinden dat examen vaak te lang.

Van vmbo-leerlingen kwamen nauwelijks klachten. Zij deden vandaag eindexamen in verschillende vakken.

Een duidelijk geval van onderzoeksjournalistiek. Zeg dan in ieder geval dat het te veel vakken zijn om in een klein berichtje te zetten en geef een paar voorbeelden… Verschillende vakken…