T.

The Dark Knight

Gisteravond ben ik naar The Dark Knight geweest. En ik kan maar één ding zeggen:

Wat een fantastische film!

Ik had extreem hoge verwachtingen van deze film (maar dat kon ook haast niet anders) en ik was even bang dat ik te hoge verwachtingen had, maar die angst bleek al gauw onterecht. Voor de pauze werd een goede basis gelegd voor een spectaculaire finale, die na de pauze niet lang op zich liet wachten. Slechte films worden vaak van tevoren geroemd om hun zogenaamde plot twists. Bij The Dark Knight waren de onverwachtige wendingen in ieder geval niet afwezig (hoewel de aanwezigheid van een bepaalde slechterik er wel een beetje aan zat te komen – maar dat kan ook puur zijn omdat dat in de trailer al een beetje wordt gesuggereerd). Hoewel het genre bepaalde conventies wat betreft de afloop stelt, denk ik dat weinig mensen hetgeen daarvoor allemaal plaatsvindt kunnen voorspellen.

Het eerste deel, Batman Begins, was aardig, maar niet bijzonder. The Dark Knight moet het dan ook – eerlijk is eerlijk – niet van Christian Bales Batman hebben. Hoewel hij het aardig doet als een depressieve, donkere, dramatische Batman, lijkt het ook een beetje alsof dat de enige modus is die de acteur in petto heeft. Ik zie hem in ieder geval nog geen crossover maken naar Mamma Mia! The Movie, zoals bijvoorbeeld Pierce Brosnan. Neen, de film moet het vooral hebben van slechterik The Joker (een werkelijk fenomenale rol) en openbaar aanklager Harvey Dent. Bijna ieder karakter krijgt een moment om volledig / goed tot zijn recht te komen. Daar bovenop komen dan de actiemomenten… Overweldigend. Een ander woord is er niet. Ook zonder IMAX-grootte zijn de beelden meer dan fantastisch.

Aan het einde van de rit wist ik alleen dat ik een geweldige film had gezien. Ik kan niet zo goed uitleggen wat de film nu zoveel beter maakt dan andere superheldenfilms, ik kan geen specifieke details noemen. Ik weet alleen dat ik meer wil: meer geniale bad guys, meer complot, meer fantastische beelden. Ga naar de bioscoop en let dan iets minder op de held van het verhaal en iets meer op de rest van Gotham City. Want Batman is zeker niet het interessantste aspect van deze film. En daarom is deze film meer dan je doorsnee superheldenfilm en een staande ovatie waardig. Gaat dat zien!

D.

Definitely, Maybe & The Time Of Times

Dames opgelet, een nieuwe romkom komt eraan… Definitely, Maybe… De film mixt de schattigheid van een klein meisje (gespeeld door het meisje van Little Miss Sunshine en gezien het feit dat de grap nogal Pimfandischasjo-incrowd zou zijn, maak ik hem maar niet, Knoert – al kijkt hij hier vast niet) met, voor de verandering, een keer niet Hugh Grant. De stuntelige man wordt gespeeld door Ryan Reynolds (die volgens mij hiermee het genre van de romantische komedie betreedt, hiervoor speelde hij in slechte films als Van Wilder en Harold & Kumar Go To White Castle).

Het gaat er in de film om dat al zijn relaties zijn stukgelopen en zijn dochtertje helpt hem inzien dat het zo niet langer gaat. De trailer is vast duidelijker:

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/NfUwvTvzrg8" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Op de soundtrack treffen we onder andere Badly Drawn Boy aan (ook verantwoordelijk voor de soundtrack van About A Boy – wel met Hugh Grant en best grappig). Alleen schreef de man met de wollen muts dit keer geen nieuw werk. In plaats daarvan nam hij een liedje van zijn meest recente album (Born In The U.K.), dat inmiddels ook alweer dik een jaar oud is. Om de levensduur van dat album nog een paar maanden te rekken, wordt nu het liedje The Time Of Times (ah, dat verklaart de titel van deze log) gebruikt in de Engelse romkom… En dan is de platenmaatschappij niet te beroerd om de download only single van een video met lichteffecten en feelgood fragmenten te voorzien. Oh, en er zijn meteen wat extra instrumenten in de mix gegooid, zodat ook echte fans hem misschien wel kopen… De video dus:

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/Fb5T0gcHZBg" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Ach, het is een aardig liedje. Maar feit blijft dat het nummer, ook dik een jaar na het verschijnen van Born In The U.K., nog heel erg op The Shining lijkt, een liedje van diezelfde Badly Drawn Boy. En dat dat nog steeds een mooier liedje is (zeker in de Plain uitvoering, maar daar bestaat dan weer geen opname van). Wel is er een aardige live versie van de man met de wollen muts:

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/sCnFiZ7AO8M" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

(check ook hoe Damon na 1 couplet even stopt om het liedje toch aan iemand op te dragen)

Definitely, Maybe draait vanaf 6 maart in de Nederlandse bioscopen, dus op Valentijnsdag moet je een andere activiteit zoeken (tenzij je bereidt bent je date te overrompelen met een reisje naar London). De nieuwe versie van The Time Of Times wordt op 4 februari als download uitgebracht. Dat is in ieder geval goedkoper.

G.

Guillermo Del Toro

So tense you’ll need to calm yourself by saying ‘it’s only a movie’

[kml_flashembed movie="http://youtube.com/v/jA6pPzh6Bd4" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Guillermo Del Toro maakt gewoon hele vette films over het algemeen… Duidelijk geen film voor mij, maar achteraf viel Pan’s Labyrinth ook nog best mee. Deze film lijkt me echter nog een graadje enger… Misschien moet ik deze maar overslaan…. Gelukkig heb ik nog tot 24 april om te beslissen of ik hem wil gaan zien.

Maar misschien is het beter om Jim Carrey EN Steve Carrell weer eens samen te bewonderen. Dit keer doen ze de stemmen in de film Horton Hears A Who! en ik moet zeggen dat ie er fantastisch uitziet. Ook al is het dan een kinderfilm.

[kml_flashembed movie="http://youtube.com/v/HLRVr_Mp8T8" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

Bovendien komt Horton Hears a Who! een maand eerder onze kant op…

V.

VFM: Hairspray

Het is kerstvakantie, dus is er weer een ditisstefan.nl vakantiefilmmarathon. Stefan bespreekt zo’n beetje alle goede en minder goede films die hij sinds de vorige vakantiefilmmarathon heeft gezien. Iedere dag wordt een nieuwe aflevering gepost, met daarin één uitgebreide bespreking en twee kortere. Deze keer drie besprekingen van remakes zonder die films met het origineel te vergelijken: ‘Hairspray’, ‘Herby Fully Loaded’ en ‘Alles Is Liefde.’

Hairspray

Hairspray 2007 (imdb)
Genre: Musical
Met: John Travolta (Grease), Michelle Pfeiffer (Stardust) Nicky Blonsky e.a.
Regie: Adam Shankman

Tracy Turnblad (Blonsky) is een ‘gezet’ meisje in het in rassenstrijd verwikkelde Amerika. Tracy houdt eigenlijk maar van twee dingen: dansen en zingen. Wanneer er dan ook audities worden gehouden bij haar favoriete lokale TV-programma The Corny Collins Show, wil ze dan ook vrijgekomen plek tussen de dansers (ze zou dan de danseres vervangen die ‘toevallig’ 9 maanden weggaat – erg geestig). Uiteraard wordt ze door de bazin van het station (Pfeiffer) weggehoond, omdat ze te dik is. Dat ze toch het nieuwe dansmeisje wordt, ligt dan ook niet aan die vrouw, maar aan de populaire Link (voor wie Tracy een stille liefde koestert, gespeeld door Zac Efron), die haar op school ziet dansen. Enfin, Tracy Turnblad is niet bepaald politiek correct ingesteld (of juist wel?), als ze besluit mee te lopen in een mars van negroes die graag ook een eigen TV-programma willen. De zenderbaas probeert haar van de zender te krijgen, ze wordt gezocht door de politie, kortom: geen topdag voor Tracy. Maar het komt allemaal goed. Voor Tracy, Link en de zwarte bevolking van Baltimore.

Hoewel ik een muzikaal persoon ben, vind ik musicals nou niet het meest leuke genre dat bestaat. De liedjes zijn over het algemeen cheesy, slap, volgen een standaardformule en dienen slechts het gebrek aan plot te verhullen. De verhalen over Hairspray waren echter dusdanig goed, dat ik besloot de gok te wagen. En ik moet zeggen dat de film aan alle bovengenoemde eisen voldoet, en toch was het een erg leuke film. Net zoals Grease ook wel een keer of drie leuk is dus. Nicky Blonsky zingt vol overtuiging en het lijkt erop dat we hier met een talentje te maken hebben.

De film leunt echter ook voor een groot deel op de bijrollen van bijvoorbeeld John Travolta, Christopher Walken en Jerry Stiller. Stuk voor stuk talentvolle acteurs (en een comedian) die, door hun eigen ego even in de steek te laten helemaal in de huid van hun personags kruipen. De film lijkt zichzelf niet altijd even serieus te nemen. En dat geeft de film zijn kracht. Ik sluit niet uit dat we deze film over een jaar of 10 ook drie keer per jaar op TV zien, en dat je toch altijd weer even kijkt. Net als bij Grease. En dat je de – toch ietwat cheesy – liedjes uit de film, zoals Without Love, Goodmorning Baltimore en You Can’t Stop The Beat uit volle borst meezingt. Het is in ieder geval een welkome toevoeging aan het arsenaal musicalklassiekers dat we al hebben.

Herby Fully Loaded
De terugkeer van Herby naar het witte doek is deels geslaagd. Het is namelijk een best grappige film geworden, die er gelikt uitziet (om over hoofdrolspeelster Lohan nog maar te zwijgen). Herby vindt zijn weg naar ex-straatracer Maggie Peyton (Lindsay Lohan), maar zij heeft het racen afgezworen. Herby denkt daar anders over en daagt de nummer 1 racer uit voor een race. Uiteraard wint Maggie, maar daarmee begint alle ellende pas. Liegen tegen haar vader, die niet wil dat ze racet, Herby beledigen door hem als oud vuil te behandelen en een eikel als tegenstander. Uiteraard komt het allemaal goed, maar dat duurt net 10 minuten te lang. Was het verhaal iets korter geweest dan was het een erg leuke film geweest. Nu gaat ie net te lang door. Jammer.

Alles is liefde
De Nederlandse Love Actually is dan weer wel erg geslaagd. De verschillende verhaallijnen maken het mogelijk dat we alleen het betere acteerwerk hoeven te zien en niet de tenenkrommende scènes die we in sommige andere Nederlandse films zien. Een goede soundtrack, leuke dialogen en verrassend goed acteerwerk van Paul de Leeuw en Michiel Romeyn (en de gebruikelijke topprestatie van Carice van Houten ;)), maakt de film de beste toevoeging aan de Nederlandse filmgeschiedenis in jaren.