V.

VFM: The Princess Diaries 2: Royal Engagement

VakantieFilmMarathon 2007 (goed)

Het is kerstvakantie, dus is er weer een ditisstefan.nl vakantiefilmmarathon. Stefan bespreekt zo’n beetje alle goede en minder goede films die hij sinds de vorige vakantiefilmmarathon heeft gezien. Iedere dag wordt een nieuwe aflevering gepost, met daarin één uitgebreide bespreking en twee kortere. Deze keer films die (om verschillende redenen) niet voor mij zijn bedoeld: ‘The Princess Diaries 2: Royal Engagement’, ‘Mr. Magorium’s Wonder Emporium’ en ‘Love Actually.’

Princess Diaries 2

The Princess Diaries 2: Royal Engagement 2004 (imdb)
Genre: Prinsessenfilm
Met: Anne Hathaway (The Devil Wears Prada), Julie Andrews (The Sound Of Music) e.a.
Regie: Garry Marshall

Sommige films kijk je omdat je ze graag wil zien, andere kijk je omdat er niks anders op TV is. En soms heb je dan het gevoel dat je een film kijkt die gewoon niet voor jou is gemaakt. Dat soort films vandaag in de vakantiefilmmarathon dus. In The Princess Diaries 2: Royal Engagement is Mia 21 geworden en mag ze prinses worden (het hoe en waarom van het prinses zijn wordt uitgelegd in het eerste deel – dat ik dan weer niet heb gezien). Enfin, het parlement van het land waar haar oma – gespeeld door Julie Andrews (u weet wel, these are a few of my favourite things: u heeft ook meegezongen gisteravond op RTL4) – Koningin van is, bepaald dat Mia pas de troon over mag nemen als ze trouwt. Dus moet er een geschikte huwelijkskandidaat worden gevonden. Binnen een maand, want er is een andere kandidaat voor de troon. Een man, die dus niet hoeft te trouwen.

Het daten met de potentiële echtgenoot verloopt niet heel voorspoedig, omdat Mia ook het hof wordt gemaakt door haar concurrent. Gelukkig weet Mia op onorthodoxe wijze de harten van de bevolking te winnen, en ook al gaat haar huwelijk uiteindelijk niet door, uiteindelijk komt het toch allemaal goed. Het is ten slotte een meisjesfilm.

Een duidelijker voorbeeld van een film die niet voor mij is gemaakt, is er niet, denk ik (hoewel de Saw serie in de buurt komt). De hoofdrolspeelster mag er dan niet verkeerd uitzien, om sommige scènes helemaal te waarderen moet je toch echt vrouw zijn. Wanneer Mia haar eigen suite krijgt, met hele grote inloopkast, let ik vooral op de afstandsbediening waarmee alle laatjes opengaan, en niet op wat er in de betreffende lades ligt.

Dat wil niet zeggen dat het een slechte film is. Hoewel de humor soms aan de flauwe kant (net als het verhaal) is, komt Mia verrassend overtuigend over als ex-tienermeisje die nu even snel moet trouwen en settlen. Het lijkt Sissi wel. Misschien is het ook geen moeilijke rol om als meisje te spelen, maar dat zou ik niet weten. Het geheel wordt vrij goed in beeld gebracht, waardoor de film ook als man uit te zitten is, maar laten we er geen gewoonte van maken dit soort films te kijken. Als mannen dan. Anne Hathaway heeft vast in manvriendelijkere films gespeeld.

Mr. Magorium’s Wonder Emporium
Ik zeg altijd ‘alle films met Natalie Portman zijn goed,’ maar toch vond ik deze kinderfilm minder goed dan ik had gehoopt. Dustin Hoffman zet een overtuigende, stervende, Mr. Magorium weer, die zijn speelgoedwinkel nalaat aan pianotalent Molly (Portman). Accountant Henry (Jason Bateman) komt de financiën op orde maken, maar vergeet daarbij dat hij te maken heeft met een magische winkel, maar heeft uiteindelijk – uiteraard – de oplossing om de winkel van een plotselinge dood te redden. De film mist de input van een Tim Burton-achtig genie die de film de twist had kunnen geven die hij nu net mist. Daarmee komt de film nooit in de buurt bij – bijvoorbeeld – een Charlie and the Chocolate Factory. Daarmee is de film misschien leuk voor kinderen, maar minder voor hun ouders. En dat is ronduit jammer.

Love Actually
In deze film volgen we een aantal mensen op zoek naar de ware. Maar waar ‘Alles is Liefde’ naar mijn mening een unieke sfeer weet op te roepen, verzandt Love Actually in sentimenteel geneuzel die we al veel vaker hebben gezien. Dat wil niet zeggen dat er geen aardige acteurs in meespelen of alle verhaallijnen slecht zijn, in tegendeel, er zitten genoeg grappige momenten in om de avond door te komen. Maar dat de film vele malen beter had kunnen zijn, laten een hoop andere Britse romcoms zien en (voor de verandering) ook de Nederlandse remake.

V.

VFM: Cashback

VakantieFilmMarathon 2007 (goed)

Het is kerstvakantie, dus is er weer een ditisstefan.nl vakantiefilmmarathon. Stefan bespreekt zo’n beetje alle goede en minder goede films die hij sinds de vorige vakantiefilmmarathon heeft gezien. Iedere dag wordt een nieuwe aflevering gepost, met daarin één uitgebreide bespreking en twee kortere. Deze keer de wat alternatievere films uit Engelse hoek: ‘Cashback’, ‘Death At A Funeral’ en ‘Snow Cake.’

Cashback

Cashback 2006 (imdb)
Genre: Komedie, drama en liefde
Met: Sean Biggerstaff (Harry Potter 1 en 2), Emilia Fox (The Pianist, Silent Witness), Shaun Evans (Teachers) e.a.
Regie: Sean Ellis

De beste scènes uit Cashback zijn de scènes waarin Ben de toorn van een ander over zich heen laat komen. Zijn ex-vriendin, zijn love interest, zijn baas… Allemaal steken ze gaarne een speech af tegen Ben, die het dan maar over zich heen laat komen. In Cashback heeft Ben het net uitgemaakt met zijn vriendin. Hij weet niet zo goed waarom, maar het werkte niet meer. Desondanks mist hij haar. Hij mist haar zo erg dat hij aan slapeloosheid leidt. Ineens heeft hij acht uur per nacht extra, terwijl hij juist wil dat de tijd sneller gaat. Hij leest de boeken die hij altijd al wilde lezen (en leest zijn favorieten nog een keer), neemt de bus zonder bestemming en ondergaat zijn colleges zonder geestelijk ook maar even aanwezig te zijn.

Ben besluit de acht uur die hij extra heeft dan maar nuttig te besteden en neemt een baantje bij de supermarkt. Hij geeft zijn nachtelijke uren en krijgt daar geld voor terug (Cashback). Het baantje biedt hem de mogelijkheid zijn fantasie de vrije loop te laten. Hij ontdekt dat hij de tijd stil kan zetten en maakt van die mogelijkheid gebruik om te tekenen. Zijn fascinatie voor de kracht van het vrouwelijk lichaam viert hoogtijdagen. Het gevolg voor de kijker is veel blote vrouwen, zonder dat het ooit een platvloerse film wordt.

Ondertussen slaapt Ben nog steeds niet. Zijn gedachten zijn nog steeds bij ex-vriendin. Gelukkig is daar kassameisje Sharon, gespeeld door talent Emilia Fox (bekend van Silent Witness)… Langzaam ontwikkelt hij gevoelens voor haar en als het na een mislukte voetbalwedstrijd tegen een ander filiaal van de supermarktketen (Sainsbury’s) dan eindelijk zover is, slaapt Ben voor het eerst in weken. Maar dan komt Ben op het feestje van zijn baas zijn ex weer tegen. Een dronken, aanhankelijke ex, die Bens prille geluk verstoort en Ben terugwerpt in de emotionele toestand die we eerder zagen. En hij weet dat het allemaal zijn fout is.

De film had zo ten onder kunnen gaan aan platvloerse grappen of slechte acteurs, maar de film maakt indruk van de eerste tot de laatste minuut. Op verrassende wijze wordt de film in beeld gebracht en zowel Sean Biggerstaff, Emilia Fox (kassameisje) en de supporting cast spelen hun rollen voortreffelijk. Ook subplots over persoonlijke dromen, het overbuurmeisje en de races door de supermarkt zijn fantastisch uitgewerkt, met oog voor detail en de nodige Britse humor. De film wordt echter nooit te luchtig en de moraal van het verhaal ligt er ook niet te dik bovenop. Voeg daar de voortreffelijke muzikale ondersteuning aan toe en deze film klopt van begin tot eind. Een aanrader.

Death at a funeral
Alleraardigste komedie. Het gaat fout in deze film en niet zo’n klein beetje ook. De laatste eer betuigen zou in vrede en rust moeten geschieden, maar deze begrafenis zit vol verrassingen. De dode heeft een dubbelleven als homoseksueel, zijn minnaar van krap een meter hoog komt geld eisen en valiumpillen zijn niet altijd valiumpillen. De film is tenenkrommend ‘erg’… Net als bij de klassieke Mr. Bean televisieserie weet je wat er komen gaat en toch, toch is het altijd net een graadje erger. Fantastisch acteerwerk van onder andere Alan Tudyk (Ice Age) en Kris Marshall (My Family).

Snow Cake
Verhaal over Alex (Alan Rickman) die lift geeft aan een meisje. De auto waar ze in zitten verongelukt, maar Alex overleeft. De moeder van het meisje (Sigourney Weaver) blijkt autist te zijn en Alex voelt zich min of meer verplicht te blijven hangen tot na de begrafenis. In het dorpje ontmoet hij Maggie (Carrie-Anne Moss), met alle gevolgen van dien. De film is mooi gemaakt, het lijkt alsof er ouderwetse technieken zijn toegepast om de film sfeer te geven. Je zou het ook kunnen omschrijven als “het ziet eruit als een telefilm”, maar dat doet de kwaliteit van de film dan weer tekort. Snow Cake is uiteraard geen popcornfilm, maar wel een heel mooi verhaal. En dat is genoeg. En je kunt ook best iets anders eten bij de film. Blokjes kaas ofzo (volledige recensie).

V.

VFM: Ratatouille

VakantieFilmMarathon 2007 (goed)

Het is kerstvakantie, dus is er weer een ditisstefan.nl vakantiefilmmarathon. Stefan bespreekt zo’n beetje alle goede en minder goede films die hij sinds de vorige vakantiefilmmarathon heeft gezien. Iedere dag wordt een nieuwe aflevering gepost, met daarin één uitgebreide bespreking en twee kortere. Deze keer een reeks blockbusters voor het hele gezin: ‘Ratatouille’, ‘Pirates Of The Carribean: At World’s End’ en ‘Harry Potter & The Order Of The Phoenix.’

Ratatouille

Ratatouille 2007 (imdb)
Genre: Animatie
Met: Patton Oswalt (The King Of Queens), Ian Holm (Lord Of The Rings, Garden State), Lou Romano (Cars) e.a.
Regie: Brad Bird

In Ratatouille wordt Remy de Rat (alliteratie) gescheiden van zijn familie nadat hij zijn kooktalent weer eens tot uiting moest brengen. Hij komt in Parijs terecht, in de keuken van het restaurant door de inmiddels overleden Gusteau. Ook daar op dat moment is Linguini, de nieuwe, klunzige vuilnisjongen die graag wil leren koken. Stiekem probeert hij de soep een eigen touch te geven. Dit mislukt finaal, maar Remy weet de soep toch te redden. Sterker nog: hij is lekkerder dan normaal. Remy is en blijft echter een rat en Linguini wordt opgezadeld met de taak hem te vermoorden zodra hij wordt ontdekt. Maar Linguini realiseert zich dat Remy een heel bijzondere rat is. Linguini wil eindelijk een keer een baan houden en Remy wil alleen maar koken (maar kan dat niet zonder ontdekt te worden door mensen). Ze besluiten samen te werken, zo goed en zo kwaad als het gaat. Maar mensen houden niet van ratten, wat het werken bemoeilijkt. En ratten houden eigenlijk ook niet van mensen, wat met name problematisch wordt wanneer Remy’s familie ook in Parijs belandt.

Ik had van tevoren niet bepaald hoge verwachtingen van deze film. Ja, het is een film van Pixar/Disney, dus dan zit je meestal wel gebakken als je zin hebt in een kwalitatief oké verhaal met mooie plaatjes erbij, maar toch, het idee sprak me niet aan (misschien vanwege het feit dat we een rat in huis hebben – gehad – die niet bepaald zo kieskeurig is en gewoon de hele prullenbak nacht na nacht overhoop haalt. Maar goed, het viel allemaal heel erg mee. Het verhaal is niet bepaald origineel, maar het bevat genoeg aardige elementen om een leuke avond te hebben. De film bevat een aantal leuke vondsten. Zo is Ego, de criticus, perfect getekend en is de (imaginaire) Gusteau bij tijd en wijle hilarisch. Slechterik Skinner irriteert in eerste instantie, precies wat een slechterik in een grotendeels op slapstick draaiende film moet doen. Nooit ben je écht bang voor het opdondertje, maar dat lijkt ook precies de bedoeling.

Leuke avond gegarandeerd.

Ook gezien:

The Pirates Of The Carribean: At World’s End
Zonder teveel weg te geven: dit derde deel van de trilogie sluit zo’n beetje alle verhaallijnen uit de eerste twee delen af, hoewel er ruimte blijft voor een vervolg. Desondanks wordt in de film gepoogd de cirkel rond te maken. Ik vond het einde betreffende Will en Elizabeth niet bepaald bevredigend en ik had meer dan één manier gezien om dat einde te vermijden. Desondanks hoop ik dat, mocht de serie worden voortgezet, er niet te geforceerde pogingen worden gedaan de twee goed in het verhaal te krijgen. Dan liever een gastrol of iets dergelijks. Jack Sparrow was in deze film wederom in topvorm, maar zo tegen het einde betrapte ik mezelf op het verlangen naar een echte Johnny Depp film. Jack Sparrow is en blijft een geweldige creatie, maar ik hoop dat Depp, die in de afgelopen jaren vrijwel uitsluitend piraatje heeft gespeeld (en in Corpse Bride van Tim Burton de hoofdrol vertolkte), nu weer eens iets heel anders gaat doen. Het derde deel bevat alles wat je verwacht, maar dat is het dan ook. Meer is er niet.

Harry Potter & The Order Of The Phoenix
Na drie vrij matige films, wist de vierde verfilming van de boeken over Harry Potter me pas echt te boeien. In een eerdere post gaf ik aan dat het vijfde boek tegenviel, maar als film heel goed zou kunnen werken. Inmiddels heb ik de film kunnen aanschouwen. De eerste tweehonderd bladzijdes van het boek leggen we in vogelvlucht, gelukkig. Daarna is het verhaal nog wat versimpeld, wat enkele verschillen met het boek oplevert. De film is echter niet zo goed als de vorige. Sommige scenes hadden effectiever, krachtiger, kunnen worden opgenomen en het is op zijn minst vreemd dat special effects uit de vorige film (bijvoorbeeld communiceren via de open haard) nu totaal anders zijn vormgegeven. Een kniesoor die er op let, maar dat ben ik dan maar. Ook het gebrek aan geesten op Hogwarts is een tegenvaller, hoewel de Weasley twins op aardige wijze de honneurs waarnemen. De film boeide me echter wel van begin tot eind en belooft veel goeds voor de laatste twee delen. Die delen hebben dan ook het voordeel van een sterker plot.

Morgen in de vakantiefilmmarathon: Het Engelse Alternatief

B.

Beste Carice,

Beste Carice,

Natuurlijk worden romantische komedies in eerste instantie vooral voor vrouwen gemaakt. Het is dan ook dat ik uitgenodigd was om mee te gaan naar de film Alles is Liefde, anders had ik deze misschien nooit gezien. Ik moet zeggen dat ik het – zeker voor Nederlandse maatstaven – een best goede film vond. In ieder geval veel beter dan de Engelse variant, Love Actually, waarbij ik me vooral ergerde aan de verschillende verhaallijnen. Hier werkte de afwisseling best goed en bleef die typisch Hollandsche sfeer toch bewaard. Het acteerwerk was erg goed, ook van jouw kant, maar dat is vanzelfsprekend. De muziek was een feest van herkenning – voor mij dan. Persoonlijk hoogtepuntje was Love is an Arrow van Aberfeldy.

Opvallend was dat iedereen in de zaal tot het einde van de aftiteling bleef zitten, voor de verandering. Misschien kwam het door de akoestische versie van de titelsong van Blöf, misschien kwam het door de leuke gastenboekteksten die tussen de aftitels geschreven waren… Anyway, ik kon niet anders dan zien hoe bij ‘muziek advies’ (over het onjuiste spatiegebruik zal ik het nu niet hebben) jouw naam, Carice van Houten, stond genoemd. Aan de ene kant bevestigde dat wat ik allang wist, namelijk dat je een goede muzieksmaak hebt, maar aan de andere kant stelde je me ook een beetje teleur.

Ik ben onze bijna-ontmoeting vorig jaar nog niet vergeten en het doet me daarom des te meer pijn dat je een van de beste liedjes van een van de beste bands ter wereld niet in de film stopt. Je kunt heel veel zeggen, maar niet dat Proof geen mooi liefdesliedje is, en ik had meerdere momenten gezien waarop dit liedje best in de film had gekund. En ik denk dat het je vast vrijkaartjes had opgeleverd voor het concert van I Am Kloot in de Melkweg a.s. 13 december. Enfin, het is nu te laat om de film nog aan te passen, maar misschien dat je bij een van je volgende films wel I Am Kloot kunt pluggen (en als extraatje Turin Brakes).

Wie weet tot 13 december in de Melkweg.

Stefan

O.

Order Of The Phoenix

Om de poll (zie rechterkolom) toch enige relevantie te geven, wil ik even stil staan bij Harry Potter. Juli lijkt namelijk de geschiedenis in te gaan met het nieuwe (en laatste…) boek en een spiksplinternieuwe film. Over het boek weten we bitter weinig – zoals het hoort. We kunnen slechts hopen dat Rowling niet onder de druk is bezweken tijdens het schrijven en het plot al een heel eind op papier had voordat de hype begon – en dat het niet een allesovertreffende (en heel erg ridicule) roman wordt.

Ik moest laatst denken wat ik nu eigenlijk de slechtste Harry Potter roman vind… De eerste is misschien het simpelst, maar een simpele introductie is nodig om in de materie te komen. Ik weet dat ik me aan de tweede het meest erger, maar dat is vooral omdat ik een keer de Nederlandse nasynchronisatie heb gezien – en dat wil je niet…, Harry. Wat ik me vooral kon herinneren na het lenen van The Order Of The Phoenix (in het Nederlands overigens), was dat ik halverwege het boek dacht “en nu mag er wel eens wat gaan gebeuren”. De eerste 200 bladzijdes is vooral uitstel. Als het Rowlings bedoeling was op ons de frustratie van Harry over te brengen, dan is dat in mijn geval zeker gelukt. Misschien was het boek minder ‘rijk’ aan gedachten / subplots of woordgrappen geweest, maar ik denk dat het boek minstens 50 bladzijdes ingekort had kunnen worden. Natuurlijk weten we pas echt na het lezen van boek 7 in hoeverre er geschrapt had kunnen worden in de eerdere romans, dan pas wordt ‘alles’ duidelijk (nemen we voor het gemak maar even aan), maar ik durf zeker te zeggen dat achteraf deze aflevering in de serie te lang is gebleken. Het feit dat het laatst verschenen deel (6), korter is, wil ook wel wat zeggen en het is te hopen dat, hoewel de fans misschien zoveel mogelijk in een boek willen zien, Rowling het aloude principe van ‘schrijven is schrappen’ niet uit het oog is verloren.

Om die reden is Order of the Phoenix misschien wel de minst goede Harry Potter, denk ik. Het verhaal is absoluut niet slecht, de schrijfstijl is niet achteruit gegaan, vind ik, maar Rowling emmert net iets te lang door. En dat is, mijns inziens, niet nodig.

Gelukkig wordt dit soort overbodig vet er in Hollywood uitgesneden. De eerste twee films vond ik vrij slecht (vooral het acteerwerk van de kinderen, de volwassenen deden wel degelijk goed werk), maar deel 3 was een enorme verbetering en deel 4 was eindelijk wat ik van een Harry Potter film verwachtte – al week het op best wat punten van het boek af. Op die manier wordt het namelijk mogelijk het verhaal in zijn essentie te bekijken.

En de verhaalessentie van OotP (jargon) draait vanaf half juli in de bioscopen. Hoewel het boek dus wellicht mijn minst favoriete Harry Potter boek is, sluit ik het niet uit dat de film heel ‘vet’ wordt. Dat is op zich dan weer niet verrassend, omdat het verhaal zich uitstekend leent voor een spektakelfilm. En daar hoort een spektakeltrailer bij… En die ziet er alvast heel goed uit.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/14KlsramMHg" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

L.

La Science des Rêves

Science of Sleep

Stéphanie: You have a serious problem of distorting reality. You could sleep with the entire planet and still feel rejected.

Gisteren overkwam het mij dat de bijles die ik af iets te kort duurde en we tijd over hadden. Op zoek naar een film die me geschikt leek, kwam ik de film The Science of Sleep (oorspr. titel La Science des Rêves) tegen. Nog niet gekeken en geen idee waar ie over ging, maar goed, we namen de gok. Engelse ondertitels aan en gaan met die banaan. Zo’n twintig minuten later wist ik: “deze film is vaag, het is een mislukking en we hadden m niet moeten kijken.” Toen we 10 minuten later stopten met kijken was ik ineens om. Ik moest hem gewoon afkijken. Het uur wat nog volgde was soms vaag, soms stom, maar vooral best mooi. Michel Gondry (o.a. Eternal Sunshine Of The Spotless Mind) heeft een bijzondere fantasie. En die fantasie vertaalt hij vrij letterlijk door naar zijn werk.

In de film komt Stéphane (what’s in a name?) aan in Parijs, daarheen gelokt door zijn moeder die hem graag in de buurt wil hebben. Stéphane komt uit Mexico, het geboorteland van zijn vader, die aan kanker is overleden. In Parijs betrekt Stéphane een van de appartementen die zijn moeder verhuurd. Wanneer hij aan zijn nieuwe baantje begint, dat zijn moeder voor hem heeft geregeld, blijkt dat deze heeft gelogen: hij mag helemaal niet zijn collectie tekeningen / schilderijen publiceren op een kalender. Hij moet in plaats daarvan bestaande teksten op kalenders plakken. De volgende dag ziet hij twee mannen een piano de trap op dragen. In een poging te helpen bezeert hij zijn hand en pleurt de piano de trap af. Hij wordt door de eigenaresse van de piano (die het appartement tegenover hem betrekt) naar binnen gevraagd en haar vriendin, Zoë, verzorgt zijn hand. Hij voelt zich aangetrokken tot Zoë, maar vermoedt dat het Stéphanie (what’s in a name?) is, zijn nieuwe buurvrouw, die hem leuk vindt. Hij doet net alsof hij ergens anders woont (op advies van zijn oversekste collega Guy – Fuck her! – bij het kalenderbedrijf), maar ontdekt na verloop van tijd dat Stéphanie best wel op hem lijkt (creatief, anders) en dat hij haar misschien wel aardiger vindt. Stéphane is ervan overtuigd dat Stéphanie hem niet aardig vindt, Stéphanie denkt dat Stéphane haar gebruikt om het telefoonnummer te scoren van Zoë. Enfin, hier begint het klassieke liefdesverhaal waarbij ze elkaar aantrekken en afstoten en dan komt het wel/niet goed?

Allemaal vrij cliché zou je zeggen, maar de manier waarop is “anders.” Stéphane is namelijk zo gek als een deur. Hij heeft nogal moeite met het uiteenhouden van droom en realiteit. In zijn slaap bereidt hij zijn eigen dromen voor in een TV studio (Stéphane TV) – gemaakt van karton, net als het grootste deel van zijn dromen -, maar soms worden die dromen wel of niet werkelijkheid. Zo schrijft hij een keer in zijn droom in bad een briefje aan Stéphanie waarin hij toegeeft haar buurman te zijn, een leugenaar en waar hij vraagt om het telefoonnummer van Zoë. Als hij wakker wordt in bad ontdekt hij echter dat hij het briefje echt heeft geschreven. Met een kleerhanger weet hij het briefje terug te krijgen, zich er niet van bewust zijnde dat Stéphanie het briefje al heeft gelezen. Op een gegeven moment weet Stéphane niet meer of hij nu droomt of leeft en onder al die druk (liefde, saai werk en verlegenheid) zit er maar één ding op…

Noem het pretentieus en te artistiek, maar het is wel degelijk een mooi gemaakte film. Geen CGI, maar ouderwetse knutseldromen. Het is een bij vlagen schattige film, met een mooie soundtrack erbij. De combinatie van Frans en Engels door elkaar maakt de film er niet duidelijker op, maar wel authentieker. Kijk deze film niet als je een duidelijk plot wil zonder teveel dubbelzinnigheden. Mocht je open staan voor ‘vage’ films die uiteindelijk toch heel mooi blijken te zijn, dan is dit een mooie aanvulling op je collectie.