3.

300

Afgelopen vrijdag besloten we met Pimfandischa dat het tijd werd om ons gratis bioscoopkaartje (geldig tot 31 maart 2007) te gebruiken (en een film te aanschouwen). Omdat Sin City ons wel bevallen was en er verder niks boeiends in de JT bioscopen draaide, gingen we naar 300. En het is maar goed dat we korting hadden (dankzij ons ene gratis kaartje).

De film is niet heel slecht hoor… Het verhaal is alleen niet heel erg uitgewerkt, en op de momenten dat er verhaal is, is het dus nogal mager of simpelweg cliché. Aan een climax wordt dan ook niet echt gedaan. Eerst gaan ze vechten tegen de wil van de profeten in, dan winnen ze, gaan ze nog een keer vechten, gaan ze NOG een keer vechten en dan worden ze uiteraard geownd, zonder het einde verder te verklappen. Door het ontbreken van een climax is de film enkel visueel overweldigend. Ik bleef achter met het gevoel dat het zoveel meer had kunnen zijn (een 6,5 dus). Mocht je de film desondanks willen zien, ga dan naar de bioscoop, want daar komt ie visueel het meest tot zijn recht.

D.

Die Fette Jahren Sind Vorbei

Beter bekend onder de naam The Edukators is Die Fette Jahren Sind Vorbei een nieuwe reden om niet meteen Duitse films af te zeiken omdat ze Duits zijn. Goodbye Lenin (overigens met dezelfde hoofdrolspeler, Daniel Brühl) was dat ook, maar Die Fette Jahren Sind Vorbei overstijgt mijns inziens deze film toch net.

De film draait om Jan, Jule en Peter. Jan en Peter breken ‘s nachts in huizen van te rijke mensen in. Niet om ze te bestelen, maar om alle meubels anders neer te zetten en boodschappen achter te laten als Die Fette Jahren Sind Vorbei of u heeft teveel geld. Was getekend, de opvoeders. Dit met doel om ze bang te maken in hun eigen, beschermde, dure woonomgeving en een sociale revolutie te veroorzaken. Jule is de vriendin van Peter en zij heeft dankzij een auto-ongeluk een schadeclaim van 100 000 euro (dikke Mercedes…) aan haar broek hangen. Als ze dan uit haar huis wordt uitgezet kan ze ook nog eens niet mee met Peter naar Barcelona. Peter gaat alleen en Jan komt Jule helpen met het appartement netjes achter te laten.

Jan ziet Jule wel zitten en neemt haar op een avond mee naar een huis, om haar iets te laten zien waar ze nog in kan geloven. Jule ontdekt dat het huis wat ze observeren in de buurt van haar schuldeiser staat. Impulsief als ze is, besluit ze een kijkje te nemen en ze sleurt Jan met zich mee. Het loopt allemaal niet zo gecontroleerd als normaal en Jan en Jule moeten op een gegeven moment dan ook maken dat ze wegkomen, wanneer alle lampen ineens aangaan. Dit lukt, maar de vreugde is minder groot als Jule haar mobiele telefoon kwijt is. Terug in het huis worden ze verrast door de eigenaar van de woning. Niet wetend wat te doen, knevelen ze hem maar en ineens zijn ze veranderd in een groepje inbrekers. Peter, die net terug is van vakantie, wordt gebeld en zo begint een ontvoering waar niet alleen de ontvoerde niet altijd even blij mee is. Hoe komen ze hier nog uit zonder de bak in te gaan?

Die Fette Jahren Sind Vorbei schetst het beeld van een revolutieloze generatie. T-shirts met Ché (of J.P.) erop zijn gewoon in de winkel te koop, de gemiddelde Europeaan zit 4 uur per dag voor de TV en nog steeds worden merkschoenen door kinderen in Azië voor een hongerloontje gemaakt. En de wereld accepteert het allemaal maar. Of doet er in ieder geval niks aan. Die frustratie geeft de film goed weer. De film laat zien hoe idealen ingeruild worden voor persoonlijk belang. Maar naast dat alles is het vooral een spannend verhaal, dankzij de driehoeksverhouding Jan, Peter, Jule en de invloed die hun slachtoffer op die verhouding heeft. En dat maakt het een hele goede film.

H.

Happy Feet / The Pursuit Of Happyness

Het is mijn plan vanaf nu niet meer dan 50 tot 100 woorden (ongeveer) aan een film vuil / schoon te maken. Dat houdt het kort en krachtig.
Happy Feet
Iedereen heeft Happy Feet vast al gezien, of er in ieder geval van gehoord. Het is die film met die zingende pinguïns. Alleen eentje kan niet zingen, die kan tapdansen. Maar dat is hetzelfde als rock ‘n roll enzo… Dat vinden andere pinguïns niet cool (in eerste instantie). En dus heeft Mumble een problemos, dat nog veel groter wordt als alle vis opraakt.

De film is grappig en de liedjes over het algemeen goed uitgezocht, al zitten er vast een paar bij die je als Nederlander minder goed kent. Probleem van de film is dat het verhaal wat onwaarschijnlijk is en de oplossing voor het vistekort wel heel snel er doorheen wordt gejaagd op het eind en dat verpestte het wel een beetje voor mij. De animatie is echter zeer oké en ik denk niet dat het publiek voor wie deze film bedoeld is, echt veel problemen met het verhaal zal hebben…

The Pursuit of Happyness
Ja, de spelfout hoort erbij. Vet romantisch, ik bedoel emotioneel, drama over Will Smith die in de jaren ’80 in San Francisco het niet heel breed heeft. Zijn vrouw gaat er dan ook vantussen en hij neemt de zorg voor het zoontje op zich. Maar dat gaat zomaar niet. Want Will verkoopt machines aan ziekenhuizen die duur en overbodig zijn. Tijd voor een carrièreswitch (hop hop naar je nieuwe job!), dus, en hij wordt broker. Althans, hij praat zichzelf een trainingsprogramma binnen waar hij misschien een half jaar later een baan krijgt. Voordat het echter zover is, moet hij eerst dat half jaar doorkomen. En dat gaat niet zonder problemen.

Will Smith blijkt best serieus te kunnen acteren. Ik ken hem dus alleen van The Fresh Prince, Men in Black en dat soort films, maar hier speelt ie dus een serieuze rol. En dat doet ie best geloofwaardig. Het is natuurlijk geen arthouse, het is big budget met grote namen (naast Will zien we onder andere Thandie Newton), maar het is wel zo’n film waarbij je op een gegeven moment tranen in je ogen krijgt, en een warm gevoel in je buik. Zo’n film. En hij draait vanaf 1 februari in de Nederlandse bioscopen.

S.

Snow Cake

Zo. Nog even deze afwerken en dan zijn we weer helemaal bij hier op ditisstefan.nl :D. Hoera!

Snow Cake is zo’n film met een trailer (en een site) waarvan je bij jezelf denkt “dit is een hele goedkope, slechte film.” Maar bij namen als Alan Rickman en die ene vrouw uit The Matrix ga je toch een beetje twijfelen. Ik bedoel, die zijn wel ongeveer binnen, dus je zou mogen verwachten dat ze dan of in kassuccessen blijven spelen, of in van die alternatieve (goede) films. Deze film ziet er niet bepaald uit als kassucces, en dus blijft de tweede categorie over: goede alternatieve film (mits we er van uit gaan, ervanuitgaan, er vanuitgaan, ervan uitgaan? dat Alan Rickman een goede smaak heeft).

Ik moet zeggen dat ik niet door Alan Rickman achter deze film kwam, maar via mijn favoriete band I Am Kloot, waarvan (ze geloofde ik) I Believe in de film zat. Bovendien had ik nog een gratis kaartje voor Lux (dat bij nader inzien pas een week later geldig werd - bedankt Lieke) en zo was de keuze snel gemaakt.

We waren verreweg de jongste mensen in Lux. Er waren ook maar 5 rijen in de zaal (en het was niet uitverkocht) en ik bereidde me voor op een “niet hippe film voor je ouders” om die reden. Enfin, de film ging van start en na een minuutje 30 klonken de klaten van I Am Kloot, maar niet I Believe, maar The Same Deep Water (wat eigenlijk een veel mooier liedje is). Erg mooi geplaatst in de film. Chapeau. De rest van de film tervergeefs zitten wachten op I Believe en toen die niet kwam was mijn avond natuurlijk helemaal verpest.

Nee grapje. De film was erg leuk. En geen kassucces. Alan Rickman speelt een geweldige rol als Alex de net vrijgekomen moordenaar die een lift aanbiedt aan een meisje. Als de auto waar ze in zitten wordt aangereden door een vrachtwagen op volle snelheid, mag het een wonder genoemd worden dat Alex het ongeluk zonder veel kleerscheuren overleefd. Het meisje, Vivienne, daarentegen is dood en dat traumatiseert Alex enigszins. Hij gaat op zoek naar de moeder, Linda – een fantastische rol van Weaver, die hoogbegaafd doch autistisch blijkt te zijn. Alex blijft min of meer uit schuldgevoel tot de begrafenis (en tot het vuilnis buitengezet moet worden). Vervolgens ontmoet hij Maggie (Moss) en van het een komt het ander, zeg maar…

De film is mooi gemaakt, het lijkt alsof er ouderwetse technieken zijn toegepast om de film sfeer te geven. Je zou het ook kunnen omschrijven als “het ziet eruit als een telefilm”, maar dat doet de kwaliteit van de film dan weer tekort. Snow Cake is uiteraard geen popcornfilm, maar wel een heel mooi verhaal. En dat is genoeg. En je kunt ook best iets anders eten bij de film. Blokjes kaas ofzo.

V.

VFM: De rest…

De vakantie is ver heen inmiddels, maar ik heb teveel films gekeken en dus zal ik hieronder even de films samenvatten die ik ook nog had gezien, en wat ik ervan vond. Geen uitgebreide recensies dus.

X-Men: The Last Stand
Spektakelfilm. Je kunt hem beter in de bioscoop gaan kijken, maar daar ben je te laat voor. Wel aardig.

Snakes On A Plane
Zo slecht, dat ie weer goed is. Nou ja, goed… Goed voor een vermakelijke avond, dat zeker.

Little Miss Sunshine
Nu, hier wil ik langer bij stil staan. Want deze film was wel degelijk goed. Een klein mollig meisje wil graag een missverkiezing winnen en is zelfs toegelaten en daarvoor moet ze met haar familie door het land in een oud Volkswagenbusje. De familie is echter (ook) niet helemaal normaal. Haar vader is een mislukte geluksgoeroe (oh! ironie!), haar oom komt net uit een inrichting omdat hij een zelfmoordpoging heeft gedaan, haar broer heeft gezworen niet te praten totdat hij naar de pilotenacademie mag, haar opa is een vieze oude man die uit het bejaardentehuis is gekickt en moeders zenuwen lijken dit alles nauwelijks aan te kunnen. Hilariteit alom. Gaat dat zien in Lux of elders. Briljant!

Zo. Dat was ie. Kunnen we nu weer overgaan tot de orde van de dag.

V.

VFM: The Illusionist

The Illusionist

The Illusionist 2006 (imdb)
Genre: Kostuumdrama
Met: Edward Norton (American History X), Jessica Biel (7th Heaven) e.a.
Regie: Neil Burger

In The Illusionist zijn de dingen niet wat ze lijken. Maar rangen en standen bestaan. Als ons hoofdpersonage als kind zijnde bevriend raakt met Sophie (Biel), wordt omgang verboden. Uit verdriet gaat de jongen ervandoor, zich stortend op de wereld van illusies. Jaren later keert ie terug als Eisenheim (Norton), de illusionist. Maar Sophie is verloofd met de kwade prins en zodoende lijkt hun liefde onmogelijk te blijven. Of is er een ontsnappingsmogelijkheid?

Read more

V.

VFM: The Devil Wears Prada

Devil Wears
The Devil Wears Prada 2006 (imdb)
Genre: Vrouwenfilm
Met: Anne Hathaway (The Princess Diaries), Meryl Streep (Out of Africa) e.a.
Regie: David Frankell

Onder vrouwen waarschijnlijk de meest besproken film van 2006, maar door mij zorgvuldig ontweken, totdat mijn moeder erop stond dat ik deze film voor haar regelde. En dan kun je hem maar net zo goed even meekijken he, als je dan toch met een filmmarathon bezig bent… Of niet?

Andy Sachs (Hathaway) wil graag journaliste worden, maar New York ligt nog niet aan haar voeten. Uiteindelijk wordt ze uitgenodigd voor een sollicitatie bij een modeblad (Runway) en een autoblad. Andy kiest voor de sollicitatie bij Runway en daar wordt ze al gauw uitgelachen. Een grijze muis als zij heeft toch geen verstand van mode? Desondanks weet ze zich naar binnen te bluffen en wordt ze de tweede assistente van Miranda (Streep). Hierna volgt een carrière met vallen en opstaan en vallen en opstaan. Andy beseft al gauw dat ze, om Miranda echt tevreden te stellen, ook van kleding moet veranderen en verandert in het modepopje dat ze normaal zelf uitlacht. Haar sociaal leven wordt steeds beperkter en de relatie met haar vriend loopt op de klippen. Houdt ze nog wel vrienden over op deze manier?

Read more