V.

Villagers, Star Wars en een heleboel megahits

Drie nieuwe items op Incognitief van mijn hand:

Mijn bevindingen over Star Wars – The Force Awakens zijn te horen in deze podcast met Lisa, Nils en Ricardo.

https://soundcloud.com/incognitief/star-wars-the-force-awakens-spoilercast

Ik luisterde daarnaast naar alle 3FM Megahits van 2015 en rankte ze van Goed naar Zwaar Matig. Dat lees je hier. En gisteren verscheen mijn eerste blog van 2016 op Incognitief, over het nieuwe Villlagers-album wat morgen verschijnt: Where Have You Been All My Life. Lezen!

G.

Goodreads stress

Goodreads challenge

Die tijd van het jaar dat je de druk begint te voelen om je Reading Challenge nog te halen.

Het lukt me dit jaar voor het eerst om boeken door elkaar te lezen. In theorie ben ik op dit moment in vijf totaal verschillende boeken bezig, en dan reken ik Oorlog & Vrede niet mee.

Dus het lukt nu om door elkaar te lezen, maar nog niet echt om consequent te lezen. Dat wordt nog even een eindsprint om mijn challenge te volbrengen. En dan leggen we de lat volgend jaar iets hoger.

 

O.

Ondertussen bij Incognitief

schermafbeelding-2015-11-24-om-20-18-18Dat ik hier niet iedere dag blog, betekent niet dat ik nergens blog. Bij Incognitief verscheen er in 2015 vrijwel iedere twee weken een blog. Komende week verschijnt de laatste van dit jaar, een jaaroverzichtje van een bepaald soort muziek waarover ik nu nog niks verklapt. De meest recente zijn:

En een podcast over het Britse fenomeen Doctor Who:

https://soundcloud.com/incognitief/doctor-who

W.

Waar het begon met Turin Brakes

Turin Brakes Lola Da MusicaNatuurlijk weet ik: de helft van de mensen besluit niet meer op deze link te klikken als ik wéér over Turin Brakes begin. Maar dit keer moet het even. Niet omdat er een nieuw album aankomt op 29 januari 2016, genaamd Lost Property, of omdat het toffe gozers zijn, maar omdat ik deze week ontdekte waar het begon.

Het begon bij die goede vriend van me, die op tv VPRO’s Lola da Musica zag, over I Am Kloot, over Kings of Convenience en over Turin Brakes. Ikzelf zag die aflevering nooit, maar hij wel. En hij kocht de cd’s. En drong ze me op. Bij elkaar heb ik die bands toch al een keer of vijfendertig gezien, als ik het moet inschatten. En ze gaan me alledrie aan het hart, maar Turin Brakes een beetje meer. Omdat het een menselijke band is, maar normale mensen erin die bijna per ongeluk meer dan een miljoen platen verkochten en sindsdien die doorgaan omdat ze het leuk vinden, niet omdat ze nog steeds hits scoren. Al moet je dat nooit helemaal uitsluiten.

Maar het begon dus rond 2001-2002, met die aflevering van Loladamusica, die ik nooit zag. Het is een beetje de missing link in mijn geschiedenis als muziekfan, de big bang, het begin. Daarvoor was er wel Phil Collins, maar dat was daarvoor en dit is nu (Phil Collins-quote voor de liefhebbers). Ik heb vaak gezocht naar die documentaire, maar nooit een online versie gevonden. Totdat 3voor12 ‘m afgelopen jaar eindelijk uploadde. En ik hem afgelopen week vond. En kon kijken. En het was prachtig, bijna onschuldig. John Bramwell van I Am Kloot die That’s Life zingt en van die semi-filosofische gesprekken in de kroeg voert, Kings of Convenience als Noorse nerds die obsessief tweestemmig zingen. En Turin Brakes, de casual slackers (waarbij Gale duidelijk een slaapgebrek heeft) die uit een totaal andere hoek weer komen. Het is prachtig. De artiesten zijn aan het woord, geen voice-over, gewoon kletsen en spelen.

Het is zonde dat dit soort programma’s niet meer op tv komt. Maar ik ben blij dat dit nu online staat. En dat ik het eindelijk heb gezien. Na veertien jaar.

C.

Conceptstatus

12331378_1704336833118920_2025280632_nDe afgelopen tijd schreef ik veel conceptblogs. Blogs die nooit afkomen. Over Parijs, over ‘het leven’ en over de afgelopen zomervakantie. Ja, zo’n jaar is het. Ik begon het jaar redelijk goed met bloggen, maar de afgelopen maanden bleek het toch lastig om er enige regelmaat in te houden. Januari, februari en september waren goede maanden, maar verder bleef het aantal blogs beperkt. Daar is een verklaring voor, hoor. Een gebrek aan inspiratie, puf of gewoon de beslissing om de tijd aan iets anders te besteden.

Daar ben ik dit jaar wel beter in geworden, als ik dan toch iets moet noemen. Niet dat het maken van keuzes makkelijker is geworden. Het gaat nog steeds over veel schrijven, denken en twijfelen, maar de keuze komt er. Mijn verhuizing dit jaar is er een voorbeeld van. Eindelijk kon ik een knoop doorhakken en de overstap naar mijn eigen koninkrijk wagen. Van een nog gedeelde toilet en badkamer naar type “alles voor mezelf”. Ik had het nodig, maar of ik het ook leuk zou vinden? Dat is  gebleken.

Read more

M.

Meer plezier

Afgelopen woensdag was ik bij het concert van Ane Brun in Doornroosje. Eerder dit jaar had ik een discussie met een vriendin over waarom artiesten nu zo nodig zichzelf opnieuw moeten uitvinden na een paar jaar. In het geval van Ane Brun: doorgebroken met zachte liedjes, nu dansbaar en vrolijk. Moeten we dat als fans wel willen, schreef ik al eerder op Incognitief.

Bij Roepaen vond ik het allemaal misplaatst met die grote gebaren, maar afgelopen woensdag zette ze in Nijmegen een steengoede show neer. De band was goed, haar stem fantastisch en alleen in het midden zat even een dip toen ik de nummers van de nieuwste cd goed kende (dus misschien lag dat aan mij). Ja, als ik moet klagen dan miste ik wel wat intieme oude nummers, maar als ik van iemand geloof dat ze de vrijheid heeft omarmd (na haar diagnose), dan is zij het. Ze nam zelfs nog de gelegenheid om compassie te prediken (in deze moeilijke tijd), en feministische iconen op een voetstuk te plaatsen (omdat onze rechten niet vanzelfsprekend zijn).

Dus de voetjes gingen van de vloer, de vrijheid werd gevierd. Het gedeeltelijk rustige Undertow heb ik gefilmd:

*

The Tallest Man On Earth is ook een stuk uitbundiger geworden. In zijn nieuwste video danst hij met ontbloot bovenlijf in plaats dat ‘ie gewoon depressief over een meer uitstaart. Dat we dat nog mogen meemaken.

*

Lachen, grinniken doe ik ook om The Adam Buxton podcast. Ik heb een gat in mijn leven sinds The Adam & Joe Show op BBC 6Music is gestopt (ik schreef er al eens over in 2011). Joe Cornish maakt tegenwoordig films in Hollywood en kan dus niet iedere week op de Britse radio presenteren en sindsdien moeten we het doen met, nu ja, niks. Tot een week of tien geleden dan, toen Adam zijn eigen podcast begon.

Ik vind het moeilijk te duiden wat er precies zo goed aan is, maar het heeft gewoon iets ontzettend sympathieks en charmants. Adam Buxton is zo iemand die goed naar je luistert, af en toe een grapje maakt en goudeerlijk lijkt. Hoogtepunt is tot nu toe de aflevering met Garth Jennings, waarin laatstgenoemde vertelt over zijn schoonvader en hoe het is om bij de studio van Despicable Me aan een grote animatiefilm te werken. Het gaat over werk, familie, kinderen en menselijk gedrag en het is tegelijkertijd grappig, herkenbaar en soms zelf een beetje ontroerend.

De uitzending van deze week is een lang gesprek met comedian Rob Delaney. Die volgde ik al op de Twitters, maar hij kwam toch een beetje onsympathiek op mij over. Blijkt het gewoon een echt mens te zijn die worstelt met depressie en alcoholisme. Wat begint als een gesprek over humor en creativiteit eindigt in een ontzettend persoonlijk gesprek:

Ik maak me nu al een beetje zorgen, aangezien Adam zegt dat hij dit jaar nog maar een paar afleveringen maakt en dan pas later in 2016 terugkomt met nieuwe afleveringen. Wat moet ik met mijn weken als er geen podcast komt??? Wel goed nieuws: rond de kerst komt er een kerstspecial waarin ook partner-in-crime Joe Cornish mee doet. Eindelijk weer. Maar Adam in zijn eentje is dus ook heel goed. Het komt maar weinig voor dat ik echt moet lachen als ik naar een podcast luister, maar Adam lukt het bijna elke week.

*

In mijn nieuwste Incognitief-blog schrijf ik over de levenslessen van Taylor Swift (na eerder over Tom McRae te hebben geschreven). Meer plezier staat er niet bij maar je kunt ze best lezen toch?

*

Ik zal niet zeggen dat ik geloof in het ongeluk van Vrijdag de Dertiende, maar ik stootte dus vanochtend wel mijn kleine teen tegen mijn bed. Er was zelfs een beetje bloed, maar dat mag de pret verder niet drukken.

*

WaitButWhy had weer een mooi essay deze week. Prima om alleen de laatste post in deze serie te lezen hoor. Veel respect voor zijn heldere manier van redeneren.

*

Oh ja, nieuw liedje van Turin Brakes. OK DOEI!