M.

Meer plezier

Afgelopen woensdag was ik bij het concert van Ane Brun in Doornroosje. Eerder dit jaar had ik een discussie met een vriendin over waarom artiesten nu zo nodig zichzelf opnieuw moeten uitvinden na een paar jaar. In het geval van Ane Brun: doorgebroken met zachte liedjes, nu dansbaar en vrolijk. Moeten we dat als fans wel willen, schreef ik al eerder op Incognitief.

Bij Roepaen vond ik het allemaal misplaatst met die grote gebaren, maar afgelopen woensdag zette ze in Nijmegen een steengoede show neer. De band was goed, haar stem fantastisch en alleen in het midden zat even een dip toen ik de nummers van de nieuwste cd goed kende (dus misschien lag dat aan mij). Ja, als ik moet klagen dan miste ik wel wat intieme oude nummers, maar als ik van iemand geloof dat ze de vrijheid heeft omarmd (na haar diagnose), dan is zij het. Ze nam zelfs nog de gelegenheid om compassie te prediken (in deze moeilijke tijd), en feministische iconen op een voetstuk te plaatsen (omdat onze rechten niet vanzelfsprekend zijn).

Dus de voetjes gingen van de vloer, de vrijheid werd gevierd. Het gedeeltelijk rustige Undertow heb ik gefilmd:

*

The Tallest Man On Earth is ook een stuk uitbundiger geworden. In zijn nieuwste video danst hij met ontbloot bovenlijf in plaats dat ‘ie gewoon depressief over een meer uitstaart. Dat we dat nog mogen meemaken.

*

Lachen, grinniken doe ik ook om The Adam Buxton podcast. Ik heb een gat in mijn leven sinds The Adam & Joe Show op BBC 6Music is gestopt (ik schreef er al eens over in 2011). Joe Cornish maakt tegenwoordig films in Hollywood en kan dus niet iedere week op de Britse radio presenteren en sindsdien moeten we het doen met, nu ja, niks. Tot een week of tien geleden dan, toen Adam zijn eigen podcast begon.

Ik vind het moeilijk te duiden wat er precies zo goed aan is, maar het heeft gewoon iets ontzettend sympathieks en charmants. Adam Buxton is zo iemand die goed naar je luistert, af en toe een grapje maakt en goudeerlijk lijkt. Hoogtepunt is tot nu toe de aflevering met Garth Jennings, waarin laatstgenoemde vertelt over zijn schoonvader en hoe het is om bij de studio van Despicable Me aan een grote animatiefilm te werken. Het gaat over werk, familie, kinderen en menselijk gedrag en het is tegelijkertijd grappig, herkenbaar en soms zelf een beetje ontroerend.

De uitzending van deze week is een lang gesprek met comedian Rob Delaney. Die volgde ik al op de Twitters, maar hij kwam toch een beetje onsympathiek op mij over. Blijkt het gewoon een echt mens te zijn die worstelt met depressie en alcoholisme. Wat begint als een gesprek over humor en creativiteit eindigt in een ontzettend persoonlijk gesprek:

Ik maak me nu al een beetje zorgen, aangezien Adam zegt dat hij dit jaar nog maar een paar afleveringen maakt en dan pas later in 2016 terugkomt met nieuwe afleveringen. Wat moet ik met mijn weken als er geen podcast komt??? Wel goed nieuws: rond de kerst komt er een kerstspecial waarin ook partner-in-crime Joe Cornish mee doet. Eindelijk weer. Maar Adam in zijn eentje is dus ook heel goed. Het komt maar weinig voor dat ik echt moet lachen als ik naar een podcast luister, maar Adam lukt het bijna elke week.

*

In mijn nieuwste Incognitief-blog schrijf ik over de levenslessen van Taylor Swift (na eerder over Tom McRae te hebben geschreven). Meer plezier staat er niet bij maar je kunt ze best lezen toch?

*

Ik zal niet zeggen dat ik geloof in het ongeluk van Vrijdag de Dertiende, maar ik stootte dus vanochtend wel mijn kleine teen tegen mijn bed. Er was zelfs een beetje bloed, maar dat mag de pret verder niet drukken.

*

WaitButWhy had weer een mooi essay deze week. Prima om alleen de laatste post in deze serie te lezen hoor. Veel respect voor zijn heldere manier van redeneren.

*

Oh ja, nieuw liedje van Turin Brakes. OK DOEI!

 

O.

Ondertussen bij Incognitief

Oh jee, een hele maand niks gepost. Dat is me nog niet vaak overkomen. Maar ja, ik moest verhuizen en op vakantie en dingen doen enzo… Wel geblogd bij Incognitief hier:

Binnenkort hier meer over de verhuizing, de vakantie en andere dingen in het leven. Oké doei!

 

O.

Ondertussen bij Incognitief… Apple Music

Ondertussen kunt u bij Incognitief in twee delen lezen wat mijn gedachten zijn na een week Apple Music te hebben gebruikt. In het eerste deel schrijf ik over de streamingdienst, daarna over de radiofunctie (voornamelijk Beats 1). Klikkerdeklik:

1) Je zou bijna denken dat er nog nooit een liedje op internet heeft gestaan, met zoveel bombarie kondigt Apple de nieuwe streamingdienst Apple Music aan. Het technologieconcern gaat de concurrentie aan met diensten als Spotify en Deezer, met als verschil dat er geen gratis versie van is. Toch heeft Apple goede kans van slagen, omdat iedereen de dienst eerst drie maanden gratis kan uitproberen. Zo maak je kennis met de dienst die ‘muziek weer tot kunst moet verheffen’ en die je keer op keer nieuwe artiesten en liedjes moet laten ontdekken. Keer op keer Maroon 5 in mijn geval.

2) Gisteren besprak ik de nieuwe muziekdienst Apple Music. Vandaag ga ik in op de gelijktijdig gelanceerde radiozender Beats 1. Vernoemd naar de overpriced hoofdtelefoons, gelanceerd met de frase Radio reimagined en voorzien van de slogan Worldwide, Always On. moge het duidelijk zijn: dit is event radio. Hier moeten we bij zijn. Hier gebeurt het, hier komt nieuwe muziek bovendrijven. Hier worden zolderkamercomponisten grote sterren. Iedereen luistert het, tegelijk met de hele wereld. LIVE. Behalve als je in de verkeerde tijdzone zit, dan luister je de herhaling…

Als je niet van Apple houdt staat er ook nog een stukje over Taylor Swift hier.

En als je niet van lezen houdt, dan luister je naar deze podcast:

https://soundcloud.com/incognitief/seizoen-2-aflevering-20-zomerse-podcast

E.

Een manier van leven

Zo rond mijn verjaardag merk ik dat het jaar toch al best snel gaat. Dat we bijna halverwege zijn. Ik merk ook dat oude gewoontes niet slijten, dat verandering moeilijk is maar dat niets veranderen ook geen heil brengt. De laatste tijd merk ik dat erg aan het zoeken ben naar wat ik nu eigenlijk wil met mijn leven, dat ik veel in mijn hoofd zit en dat dat soms lastig is. Het doel voor het komende half jaar is om dat wat minder te doen.

Jullie kunnen daarbij helpen… Hoe?

Read more

N.

Notities bij ‘Wie is de Mol’ 2015 – aflevering 10

Nou, toch nog maar even later dan verwacht mijn notities bij de finale Wie is de Mol? Enigszins laat, door een griepje kon ik me niet erg tot schrijven zetten en toen die griep voorbij was, was het (1) te mooi weer en (2) te druk. Toen werd ik weer ziek en inmiddels zijn we maanden verder.

Maar goed, de finale was in veel opzichten een deceptie – net als aflevering 9: geen mooi opgezette finale met een meer vol lichtjes of een spannende race naar het hoogste punt van de stad: aflevering 9 was dé finale. En dat wist ik eigenlijk wel. Maar er was natuurlijk een kleine kans dat er nog iets moois stond te gebeuren in de live finale. Maar ook dat was een deceptie. Het publiek stond er als klapvee buiten te juichen maar meer hadden we er niet aan. Jammer dus, maar ik was qua Mol niet geheel ontevreden. Zoals ik al schreef: Met Margriet als Mol kan ik leven, vooral omdat ik het tot een paar afleveringen niet aan zag komen. Dus dan heeft ze het goed gedaan, toch?

O.

Op die fiets

Deze week staat, bij gebrek aan een betere gemene deler, in het teken van fietsen. Vorige week vrijdag bracht ik mijn van-station-naar-werk-fiets ter reparatie weg. De remmen maakten veel geluid maar remden eigenlijk niet meer, waardoor ik voor ieder kruispunt al ruim van tevoren de remmen vol moest indrukken om ook maar iets in snelheid te minderen. Levensgevaarlijk eigenlijk. En aangezien ik liever niet om het leven kom omdat mijn remmen het niet doen, besloot ik ‘m weg te brengen. Ik liet ook maar meteen de rest van de fiets nakijken, onder het motto: dan maar meteen goed. Dat het daardoor allemaal wat duurder werd, beschouwde ik maar als straf danwel investering met terugwerkende kracht.

Read more