V.

Vragende mensen zijn te helpen

De klok tikt door. Mijn gedachten gaan terug naar een wiskundeles, nog niet eens zo lang geleden, het is nog geen twee jaar terug, maar toch zo ver weg. De verhouding mannen/vrouwen is niet zo anders. Ook het scenario is vrijwel hetzelfde. Het is laat in de middag, nu is het zelfs nog later, maar voor je gevoel was vroeger het 10de uur (tot 16:00 uur) ook al heel erg laat. Vroeger maakte je dagen van half 9 tot 4, en dan was je redelijk moe. Nu maak je dagen van kwart voor 9 tot half 1, bijvoorbeeld, met iedere 3 kwartier één kwartier pauze. En je bent doodop. Ben ik nu veranderd? Misschien zijn het wel gewoon de lessen. Krijgen we nu meer stof? Of is het verbeelding?

Nog geen twee jaar geleden, op maandag en woensdag. Niemand had nog zin, maar wiskunde a1 moest er nog achteraan. Tot aan wanhoop toe hebben we meneer Alink gedreven. Keer op keer op keer moest hij het uitleggen. Tot de tijd om was. Bij de derde uitlegpoging keken mensen al op hun horloge. De interesse kwijt. “Ik snap het toch niet. Volgende keer beter.” Mensen die het opgeven. Die het toch niet meer gaan snappen. Of ooit gesnapt hebben. Mijn wiskunde a1 klas zat er vol mee. Ikzelf was er zo één. “Vroeger was het leven zoveel makkelijker,” verzucht ik. Maar ik weet dat het niet zo is. Vroeger was het leven anders. Misschien wel leuker. Maar het was zeker niet makkelijker.

Vandaag herleefden die tijden in ieder geval. Een college statistiek. In totaal kregen we 1 hele formule voor onze kiezen. Eén hele formule. De uitlegpogingen waren over het algemeen zinloos. Niets hielp. En het was al laat. Nog later dan bij wiskunde. Om zes uur was de klas om. Ze lieten het maar begaan. Morgen weer een dag. De dag is al lang genoeg. Tijd om te eten. Ik denk terug aan Alink “alleen als het sneeuwt”. Een glimlach op mijn gezicht, terwijl ik naar de bushalte loop en afscheid neem. Het eten staat al klaar.

M.

Munich

Munich is best een aardige film. Hij pretendeert alleen zoveel te zijn. Het lijkt alsof Spielberg een diepere laag wilde aanbrengen door alle flashbacks die de hoofdpersoon heeft (alleen was ie er zelf niet bij, dus misschien is het meer een visioen?), en die laag is er niet en verwarde dan ook alleen maar. Ook het feit dat ik de hele film moest nadenken wie Carl nu precies was, zat me niet lekker (ik ben er inmiddels achter dat ie in Rome speelt, iedere zondagavond (hè, dat was net) op SBS6. Toch fijn dat dat mysterie weer is opgehelderd. En stom van me dat ik het niet wist.

Luister ook de Pimfandi-Report, zonder de anderen, want Pim en ik moesten onze bus halen. Een ander boeiend onderwerp dat hier aan bod komt is het Erlend Øye forum.

G.

Gala

Als ik nu voor altijd mijn geleende galakleding aan zou houden, zou ik dan altijd mijn strikje recht moeten doen? Ik moet zeggen dat het strikje zich nog keurig heeft gedragen, eenmaal op het gala. Drie keer los is minder vaak dan ik had gedacht. Het was, over het geheel genomen, een zeer leuke avond. De band was goed, voor een feestband dan, ze schijnen overigens ook eigen werk te hebben, wat ik nog niet heb gehoord, de mensen gezellig en de kleding was gala. Alleen de muziek was niet extreem gala, maar misschien is dat maar goed ook…

Als ik nu voor altijd mijn geleende galakleding aan zou houden, zou ik dan vanzelf rijk worden? Een gedachte waar ik niet het alleenrecht op kan claimen, maar ik ga het maar niet proberen. Ik denk dat er vooral iemand boos wordt als ik mijn geleende galakleding zou houden.

De foto’s zijn nog niet klaar. Nog een dag of 9, en dan post ik ze misschien wel niet.

N.

Nederlands is een pretstudie!

Een paar weken terug schreef ik hier over het krantenartikel “Nederlands is al jaren een pretstudie” en in hoeverre de desbetreffende nieuwe Nijmeegse hoogleraar Jos Joosten hier een ongenuanceerd oordeel zat te vellen. Mijn eerste twee logs waren redelijk boos, mijn derde al iets minder en bij de 4de log vond ik het tijd geworden om dit onderwerp af te sluiten. Ik ben echter nog niet uitgesproken, maar omdat ik woord hou is de titel van deze log niet van een (5) voorzien, en is het “Hoogleraar:” weggebleven. Waaruit je zou kunnen afleiden dat ikzelf Nederlands een pretstudie vind. En ik ben tot de conclusie gekomen dat dit eigenlijk wel zo is. Niet dat ik met 10-11 uur in de week klaar ben, of dat ik te weinig doe, maar vooral omdat het een leuke studie is, met leuke mensen en leuke (en minder leuke vakken). Dat is voor mij de definitie van een pretstudie en wat dat betreft heeft Jos Joosten volkomen gelijk. Echt.

[haakjes openen]
Overigens hield Jos Joosten nog een speech op de nieuwsjaarborrel afgelopen donderdag. Deze was zeer geslaagd en hij kwam op mij over als een aardige man, al heb ik hem niet persoonlijk gesproken. Hij heeft ook nog een interview gegeven aan VOX, het universiteitsblad, waarin hij naar eigen zegge vertelt wat hij nu eigenlijk wilde zeggen in het artikel in de Gelderlander. De VOX is overal op de RU te vinden.
[haakjes sluiten]

L.

Lekker…

Het is weekend. Driewerf Hoera! Maar het is niet zomaar een weekend, neen, in tegendeel, het is het weekend NA de tentamens. Er zijn verschillende dingen mooi aan dit weekend. Ten eerste is er het feit dat ik niet voor tentamens hoef te leren. Na 7 tentamens komen die namelijk mijn strot uit. Bijna letterlijk. Niet helemaal.

Ook mooi aan dit weekend is dat ik nu een stapel goede muziek kan gaan luisteren en beoordelen. Daar had ik niet zoveel tijd voor de afgelopen weken, maar nu dus wel. Verwacht later vandaag, of anders morgen, de eerstvolgende recensie, en ik kan al verklappen dat ie van Leaves is, namelijk “The Angela Test”. Nu moet ik deze alinea afsluiten, om de consistentie te bewaren, met de woorden letterlijk bijna, helemaal niet. Nou ja… Bijna Letterlijk. Niet helemaal.

Een ander mooi aspect aan dit weekend is dat ik tijd heb om te trainen in Carcassonne, een soort Kolonisten van Catan, maar dan cooler. Ik ben best wel slecht, maar het is de bedoeling dat ik tegen veel mensen ga spelen om goed te worden (daag me uit ;)). Dan maak ik je letterlijk in! HAHA! Nou ja… Bijna letterlijk. Niet helemaal.

Nog een mooi aspect van het weekend is dat ik DVD’s kan kijken. Ik hou van muziekdvd’s. Documentaires, videos, concerten, ik krijg er geen genoeg van. En omdat mijn tentamens voorbij waren, wilde ik mijzelve belonen. Bij Kroese twijfelde ik tussen de Keane “Strangers” dvd en de Belle and Sebastian “Fans Only” DVD. Keanes DVD is een 2DVD-set met een documentaire, live-optredens en muziekvideos. De Belle and Sebastian DVD is hetzelfde, maar dan maar 1 DVD. Nu scheelde het 2 euro in prijs. Dan ga je dus voor de 2DVD-set. Normaal dan. Want ik dacht na: “Belle and Sebastian heeft al een rijke historie achter zich, Keane heeft pas 1 album uit en dat is toevallig succesvol, wat kunnen die nu helemaal te melden hebben op 2 DVDs?” En dus ging ik (denk ik) voor kwaliteit en liep ik met de Belle and Sebastian DVD de deur uit. Zal ik daar dan ook maar een recensie over schrijven. Het is nu toch weekend…Maar ja, als ik dat OOK nog ga doen, dan is het weekend letterlijk om. Nou ja… Bijna letterlijk. Niet helemaal.

Het laatste, en misschien wel mooiste aspect van dit weekend is het feit dat maandag de nieuwe collegereeks begint. Met nieuwe vakken, een minor (Mediëvistiek), kortom een nieuwe start. De boeken zijn er nog wel niet, maar verder kijk ik er letterlijk naar uit. Ja… Letterlijk. Helemaal.

Echt.