H.

Harry Potter and the Goblet of Fire

Gisteren ben ik met Pimfandi naar de vierde Harry Potter-film in de reeks geweest. Dit was de eerste keer dat ik een Harry Potter-film in de bioscoop zag, en ik wil er meteen op wijzen dat dit verreweg de beste is. Het is niet echt meer een kinderfilm, maar voor jongeren in het algemeen is ie goed geschikt. Het acteerwerk is veel beter dan voorheen en op de een of andere manier was het dit keer minder erg dat niet alles uit het boek verwerkt werd in de film. Natuurlijk waren er een paar kleine dingetjes minder dan in het boek en vond ik Voldemort meer een aliën dan een evil tovenaar (ik hoop dat dat veranderd in de volgende delen, dat hij een wat aardser en realistischer uiterlijk krijgt), maar over het algemeen was het een bevredigende ervaring. Mocht je twijfelen na het zien van de voorgaande films, deze raad ik je aan.

Luister ook de report (excuses voor de voorbijrijdende auto’s).

S.

SOP

SOP betekent “Schrijvers Op Podium”. Vanavond in het Cultuurcafé. De centrale vraag was of schrijvers / boeken te pimpen zijn en of dat moet, dat soort zaken. Te gast waren Cindy Hoetmer (“Het Beest in Daisy”) en Walter van den Bergh (“De Hondenkoning”), beide debutanten in het afgelopen jaar. Het interview over het pimpen was niet heel erg boeiend, de interviewer kwam wat drammerig op mij over en haalde soms net de verkeerde dingen naar voren uit een antwoord en ging daarop verder. Jammer. Wel was het leuk de schrijvers, ieder op de eigen manier, over de boeken te horen vertellen, en hoe het is als beginnend schrijver.

Ik denk dat ik het boek van Van Den Bergh leuker zou vinden dan Cindy Hoetmer, en dat eerste boek staat dan ook als eerste op mijn leeslijst, zodra ik weer vrije tijd heb. Mocht je WEL van “Chicklit” houden (maar dat is het niet per sé natuurlijk, het is maar een label…) dan moet je voor Hoetmers roman gaan. En als je niet van lezen houdt, bederf dan je geest maar met another night of television, of internet ofzo.

Ik groet u.

H.

Het Groot Dictee der Nederlandse Taal

Die tintelende nazomerdag was de luie, gesubsidieerde bohémien zich al ’s morgens vroeg te buiten gegaan aan een dolce far niente op zijn aftandse tweezitscrapaudtje.

Op dat “dolce far niente”, “crapaudtje” en het accent grave op “bohémien” (ik had m als “bohèmien”) had ik deze zin goed. Helaas maakte ik in de andere zinnen nog zo’n 48 fouten, waardoor het totaal op een beschamelijke 51 kwam, terwijl ik nog boven het gemiddelde zat vorig jaar. Ja, zelfs Renée, vorig jaar nog de slechtste, versloeg mij dit jaar. Lach er maar om. Ik ga wel alleen dood. Of even de nieuwe spelling leren, of voor de zekerheid toch de oude, mochten ze de nieuwe boycotten…. Ik wacht nog wel een weekje… Das Leben ist Grausam.

Lees het volledige dictee hier.

E.

Even helemaal weg

Ik was dus een weekendje weg. Naar Center Parcs De Kempervennen. En nu heb ik per definitie niks tegen Center Parcs. Ik heb geen vooroordelen over de mensen die (in tegenstelling tot ons) betalen daar op vakantie te mogen. Ik schat deze niet noodzakelijk intellectueel lager in dan mijzelf. Neen. Niets van dat.

Maar toen de vrouw in het restaurant of ik ook groente bij mij eten wilde, werd het me even teveel.

W.

We love Yule

Ik begin al in kerststemming te komen. Normaal heb ik dat nooit zo erg, maar dit jaar toevallig wel. Misschien is het vanwege de headerafbeelding aan de bovenkant van de pagina, misschien vanwege de hunkering naar de vakantie, rust, soort van. In ieder geval heb ik mij vandaag te goed gedaan aan het kerstkanaal van 3voor12, waar ze GOEDE kerstmuziek draaien. Er komt trouwens best veel goede kerstmuziek uit. Zoek eens naar Sufjan Stevens kerstmuziek (Hark! Songs For Christmas, in 3 delen). Ook goed is de kerstsessie van Belle and Sebastian, wel alweer iets ouder, maar “Oh Come Oh Come Emanuel” in hun uitvoering is goud waard. Daarnaast wijs ik u op “Last Christmas” in de versie van Erlend Øye, te beluisteren op XFM.co.uk (en dan naar sessions).

Ten slotte wijs ik u ook nog op de We Love Yule compilation van het Wall Of Sound “We Love You” label. Dat is het oude label van I Am Kloot en zij hebben de (gelimiteerde) kerst-EPs van de afgelopen jaren op 1 album uitgebracht! Dat betekent dat I Am Kloot’s “Sunlight Hits The Snow” er ook op staat. Of dat nu echt een kerstnummer is, blijft natuurlijk de vraag, misschien kun je dan beter gewoon “Natural History” kopen, het eerste album, dan krijg je dat nummer + nog een hoop andere goede liedjes van I Am Kloot. Maar dan mis je natuurlijk wel die andere kerstnummers, waarvan ik geen idee heb hoe ze klinken, overigens. Maar ach, ik heb u er in ieder geval op gewezen, en misschien komen ze nog op het kerstkanaal van 3voor12 langs.

Toen was de koek op. Nu even snel mijn essay afschrijven ;).