H.

Herfstheid

2013-10-27 12.56.37

Dat de zon schijnt en de lucht blauw is als ik dit schrijf, neemt niet weg dat het flink waait, en de hele ochtend regende, hier in Nijmegen. De herfst is het seizoen van melancholie, met weemoed terugdenken aan de dagen dat het weer mooi was (zoals gisteren nog, toen we de klok nog niet hadden verzet naar wintertijd). Zoals het geen zomer is, voordat ons meerdere dagen achter elkaar 25 graden en zon is toebedeeld, zo is het pas herfst als er meer bladeren van de boom zijn gewaaid dan er nog aan hangen. Tot die tijd is het nazomer. Herfst is het seizoen waarbij je nog best naar buiten wil, maar het weer je soms al tegenhoudt.

Ik hou en ik haat van de herfst. Ik haat van de herfst vanwege het weer, de koude en de donker wordende dagen, de straten die leger worden, mensen die zich haasten om ergens te komen. Maar ik hou van de herfst vanwege de melancholie, de onverwachte schoonheid en de muziek die ik zo vaak luister, die in dit seizoen net iets mooier tot zijn recht komt.

Thomas Dybdahl heeft eerder dit jaar zo’n plaat uitgebracht waarin – op enkele popliedjes na – die melancholie overheerst (de titel alleen al: What’s Left Is Forever). Het einde van de plaat verdrinkt haast in een strijkers en productie, maar wie er doorheen luistert hoort de verandering van de seizoenen. Ook uit de tekst spreekt verandering en verwachting:

Hold on, this next wave is a big one…

De golf is niet die van de zomerse zee, die waarin je duikt, maar van de stuimige zee waar je in herfstvakantie  langsloopt om uit te waaien. Net zoals de wind alle bladeren van de blaast en de regen de straten schoonspoelt, zo wassen de golven over alles heen. Het seizoen van de machtige natuur, de verandering, de onverwachte schoonheid en de melancholie die dit alles als een ware golf overspoelt. Dat is herfstheid. En die is er om te haten. En om van te houden.

[.

[IJsland 2013] 3: De mooiste dag

Asbyrgi

Van Sjoerd moet ik extra mijn best doen op dit stukje, omdat dit “de mooiste dag was”. Dat zal allemaal wel, maar de dag begint met uitslapen. ’s Morgens zou het gaan regenen en of het dat echt doet, weet ik niet zeker, omdat ik in mijn kingsize bed in ons cottage lig te slapen. Veel ruimte dus, maar aan privacy doen de IJslanders niet. Als er iemand gaat douchen, naar de wc gaat of ook maar twee stappen zet, kraakt ons hele huisje. Kortom: als de eerste opstaat, staat iedereen op. Dat moet in het naastgelegen huisje van Knoert en Maischa niet veel anders zijn.

Read more

[.

[IJsland 2013] 1: Ondanks de logistiek, naar Husavik

Het had nogal wat voeten in de aarde, of om handen, om de vakantie dit jaar te regelen. Zoals ieder jaar wordt de planningsfase van de vakantie gekenmerkt door meerdere lange e-mailconversaties, ook al zou ons privéforum eigenlijk een veel geschiktere overlegplek zijn. Een vlugge scan van mijn inbox laat sowieso 120 mailtjes zien incluis mailtjes over verjaardagscadeaus (twee van ons zijn jarig in de periode dat we uiteindelijk op vakantie gaan).  De logistiek is nu eenmaal lastig als drie van de vijf reisgenoten in het buitenland wonen en iedereen steeds intensiever werk gaat doen.

Kaart Dag 1 IJsland

Read more

D.

Dansen in de kamer

Voordat de maand juli voorbij is, wil ik toch nog even een poging wagen een fatsoenlijke blog te schrijven. Niet fatsoenlijk qua opbouw (hak op de tak, van alles en nog wat), maar wel qua inhoud (veel voor weinig). Want hoewel ik mezelf allesbehalve afreken op het feit dat ik hier nog maar zelden blog, (je kunt jezelf niet overal op afrekenen, dat gaat nooit goed), vind ik het toch jammer dat ik het niet meer zo vaak doe als vroeger. Want bloggen over je leven kan best leuk zijn om te doen.

Ik heb vandaag één van de twee piepjonge konijnen van mijn buurmeisje vast mogen houden. Voor de duidelijkheid: ik heb twee soorten buren. Buren bij wie ik in huis woon en buren die in de aangrenzende panden wonen. Dit was het buurmeisje die in het aangrenzende pand woont. We kennen elkaar alleen van het ‘hoi’ zeggen als ik in de tuin mijn boek lees en zij ook naar buiten treedt.

Vandaag was ik op tijd thuis omdat ik ‘s avonds nog een online cursus moest volgen (een leuke cursus, trouwens). Dus had ik na het eten nog een half uurtje om te lezen. Het buurmeisje was een konijnenhok aan het verven. Daar kwam ik pas achter nadat ik belangstellend vroeg naar de duidelijk pas net groengeverfde houten panelen die verspreid over het terras lagen te drogen. Het zag er (nog) niet uit als een konijnenhok, maar ik geloofde haar wel. Ik vertelde uiteraard over mijn overleden konijn, Ko Nijn, die ruim tien jaar bij mijn ouders thuis woonde. Toen kwam ze al snel met een van haar twee konijnen aanzetten. Robbedoes bleek niet bang voor de buurman (drie keer raden hoe de andere heet) en ook niet voor de metershoge afgrond bij het overhandigen van het konijn. Ik heb al aangeboden dat ik wel af en toe voor ze wil zorgen als dat nodig is. Want ik mag geen huisdieren houden hier.

Dat was overigens niet de reden dat ik danste in mijn kamer. Dat was daarvoor namelijk.

Vandaag heb ik ook voor het eerst ijskoffie gemaakt. Ik dronk voor het eerst homemade ijskoffie (naar Sri-Lankaans recept) toen ik halverwege deze maand in London was. In juli was ik  op bezoek bij mijn vrienden daar en bezocht ik onder andere de studio van mijn favoriete band, speelden we gitaar in het park (eigen werk en covers), aten we lekkere dingen (misschien word ik ooit nog een echte foodie) en dronken we Duits witbier in een Oostenrijks restaurant. Dat restaurant zat vol Oostenrijkse folklore, inclusief koebel-optreden van de eigenaar in authentieke klederdracht (Edelweiss!).

Maar we maakten ijskoffie met vanille, melk, ijsblokjes en veel koffie en suiker. Niet gezond, maar wel lekker dus. Dus dat wilde ik graag namaken. Dat lukte, alleen had ik de verhoudingen niet helemaal goed. Te sterk en te weinig vanille en suiker. Verder prima gelukt.

Maar geen reden om door de kamer te dansen. Dat was nog eerder.

Die studio die ik bezocht, daar is deze video opgenomen voor een van de meest catchy liedjes van het nieuwe album van die band… En ik vind hem zo catchy dat ik er van door de kamer ging dansen. Met excuses aan mijn benedenburen. En hopelijk die van u.

 

B.

Berlijn is fijn, zelfs als het regent

2013-05-26 14.10.39-1Dat is weer eens wat anders, met je collega’s een weekendje weg. We waren wel eens een dagje naar Amsterdam geweest, maar een heel weekend samen weg is weer eens wat anders. Je bent “op vakantie”, maar wel met de mensen met wie je van maandag tot en met vrijdag aan een bureau zit. Met dertien gezellige “communicatieve” mensen stonden we dus aan de broodnodige koffie op Schiphol. De avond ervoor was ik door Sjoerd in Leiden opgevangen, omdat ik anders op een absurd vroeg tijdstip de trein vanuit Nijmegen moest nemen. Dat was een gouden zet, want nu ging de wekker “pas” om kwart voor zes. Nog voor half acht waren we allemaal op Schiphol en konden we via check-in desk en beveiliging (snoeren uit de tas halen, riem af, maar schoenen gewoon aan) richting gate. Nog voor elf uur waren we geland en met de trein richting hotel aan het reizen.

Ik kan ons hier beter voordoen dan we zijn, maar de Duitse woordgrappen en bevelen waren toen al een constante factor. En niet dankzij unsere Nachbarn. Die hebben zich eigenlijk prima gedragen. Ons hotel was een ecologisch, organisch, biologisch en vooral ook vegetarisch. Dat bleek voor sommige onderdelen van het ontbijt wenselijk (thee, cereal en kaas) en voor sommige onderdelen minder wenselijk (vlees). 🙂 Maar goed, het heeft wel wat, naar Duitsland reizen zonder ook maar een curryworst of schnitzel te eten.

Nog meer milieuvriendelijks deed zich voor in ons vervoersmiddel: fietsen! Gezien de grote afstanden in Berlijn, is lopen niet echt een optie. Natuurlijk, er zijn treinen, bussen, trams en – voor het echte grotestadsgevoel – metro’s, maar echte Nederlanders gaan per Fahrrad. Dat we het alle dertien hebben overleefd, mag een klein wonder heten. Je kunt namelijk niet de Nederlandse fietswijze door trekken naar vreemde grote steden blijkt. Kriskras over kruisingen fietsend, regelmatig stoppend om de route te checken reden we van Oost- naar West-Berlijn. Dat leverde talloze toeterende auto’s op, maar het zorgde er wel voor dat we vrijdag in de namiddag al een groot deel van de talloze bezienswaardigheden op zijn minst hadden gespot. De lunch gebruikten we bij een Russisch tentje vlakbij het hotel, maar waarvoor we wel een kwartier door Berlijn fietsten. De eerste dag fietsen we nogal eens “de toeristische route”. Het meest indrukwekkend was de Duitse muur. Het is een ontzettend bizar bouwsel. Ik kan er gewoon met mijn verstand niet bij dat er tijdens mijn leven nog zulke dingen gebeurden – en laten we eerlijk zijn – nog steeds gebeuren. Muren om mensen in hun vrijheid te beperken…

We gingen overigens die vrijdag ook nog langs bij Duitse collega’s en een hip strandje naast de restanten van de Duitse muur. Daar scheen zowaar de zon even (echt!), verder was het vrijdag vooral bewolkt. Dat Duitse contentmarketingbureau was een groot bedrijf, met een aantal leuke klanten (Volkswagen-concern, e.a.), whiteboardmuren en een hip koffiezetapparaat. Leuk om te zien hoe het er in een veel grotere afzetmarkt aan toe gaat, maar uiteindelijk vond ik ons niet eens heel anders te werk gaan. Behalve dat zij voor iedere taak zo’n beetje een bedrijf overnemen. Die Duitse expansiedrift hé… Nee?

Uiteindelijk gingen we aan de Duitse biertjes en daarna het Indische eten. We fietsten daarna in één keer goed naar het hotel (dankzij mij!, de uren ervoor waren we menig keren omgedraaid en omgefietst). Sommige mensen vonden het genoeg (het was al een lange dag), maar de coolste mensen gingen op zoek naar de karaokebar die vlakbij het hotel zou zitten.

2013-05-26 11.29.19

Behalve dat die er niet zat, dus eindigden we uiteindelijk in Schmitt’s, wat onze stamkroeg werd voor de rest van het weekend. Schmitt’s is zo’n kroeg waarvan je vermoedt dat ie pas na de val van de muur het huidige interieur heeft gekregen – de verf is net iets te nieuw en de meubels net iets te retro, maar de arbeidersgezelligheid stamt duidelijk nog van veel verder daarvoor. Het is zo’n kroegje waar iedereen welkom is – als je maar een beetje normaal doet. Hadden zij even pech dat er een groep luidruchtige Nederlanders binnenkwam…

Het viel nog wel mee vrijdagavond. We waren met een select groepje en iedereen was aardig vermoeid van de lange dag. Dus dronken we onze pilsjes (halve liters, waarbij je je meteen voorstelt wat Duitsers van onze Amsterdammertjes vinden) en werd het verder niet te laat die avond. Zaterdag moest er immers cultuur en geschiedenis worden gesnoven.

Het ecohotel had fancy moderne kamers met van die wastafels die er als schalen uitzien en best wel oké bedden. De kamers waren ook uitgerust met yoga-matjes en een biologische minibar (geen gebruik van gemaakt). Het ontbijt de volgende morgen (10 uur) was geniessenVerse broodjes, losse thee, diverse sappen, kazen, jams en losse gedroogde dadels, amandelen, hazelnoten, muesli en chocolade… De natte droom van iedere ecologisch ingestelde toerist. De koffie werd met cafetières aan je tafel gebracht, de thee kon je zelf zetten. Als je nog niet aan het detoxifyen begon op het moment dat de wierrooklucht in de lobby inademde, dan begon het wel tijdens het ontbijt.

(ik impliceer hiermee overigens niet dat wierrooklucht een detoxiferend (?) effect heeft)

Aangesterkt en wel stapten we daarna op onze fietsen, waarbij de weersomstandigheden het helaas definitief af lieten weten. De miezer zette langzaam aan en nadat we Checkpoint Charlie hadden gezien, was het nodig tijd voor een opdroogmomentje en koffie. We vonden een gezellig Duits koffietentje (*kuch* Starbucks *kuch*) en nadat we iets droger waren, gingen we naar de plek waar vroeger het SS-hoofdkwartier stond.

Topographie des Terrors is een indrukwekkende plek. De gebouwen zijn gesloopt, maar de restanten van de kelders (in de open lucht) zijn tot een soort tentoonstelling verworden van de opkomst van de nazi’s en hun misdaden. In woord en beeld word je herinnerd aan misdaden van het regime en binnen in het gebouw naast de kelders, wordt dat nog eens dunnetjes over gedaan. De foto’s zijn niet eens zo expliciet, maar vooral gruwelijk omdat je de context kent. Na een uurtje ging het grootste deel van de collega’s winkelen, maar samen met een van mijn collega’s nam ik iets langer de tijd om deze tentoonstelling te bekijken. Daarna bekeken we naast Checkpoint Charlie een korte tentoonstelling over de Koude Oorlog en kwam er een grote demonstratie tegen racisme langs met talloze politiebusjes.

Het regende flink door en de honger en dorst begon toe te slaan, dus fietsten we getweeën naar het dichtstbijzijnde café dat we konden vinden. Het werd een pizzeria, waar we inmiddels zo doorweekt aankwamen dat het leek alsof we nooit meer zouden opdrogen. Maar we waren nog niet nat genoeg, blijkt. Uiteraard moesten we nog terugfietsen naar het hotel, en dat bleek wel een minuutje of twintig fietsen te zijn. Natte schoenen, natte sokken, natte broek, natte jas, shirt, blouse en t-shirt. ALLES WAS NAT toen we bij het hotel aankwamen. Gelukkig had ik een extra broek meegenomen en bleek de hotelföhn ook bijzonder goed van pas te komen bij het drogen. Denk wel dat het ecologische karakter van het hotelverblijf er wat onder heeft geleden…

2013-05-24 11.56.43

Verzamelpunt na opdrogen was wederom Schmitt’s, waar ze niet alleen bier bleken te hebben, maar ook simpel doch voedzaam eten. We keken er Bayern München – Borussia Dortmund (die Robben hè, ik had het Dortmund wel gegund – en de fans achter ons ook) en hadden er een gezellige avond – met de intentie om uiteindelijk alsnog in een karaokebar (of hippere tent) uit te komen. Uiteindelijk bleek het te hard te regenen en was iedereen te lui om nog weg te gaan. Schmitt’s was het en Schmitt’s bleef het. Barmeisje Henriëtte hield er vast gemengde gevoelens aan over. Aan de ene kant draaide ze op één avond een maandomzet, aan de andere kant bleken we een wat luidruchtige discrepantie ten opzichte van de alternatieve types die normaal ‘s avonds in Schmitt’s een biertje kwamen nuttigen (gespot: Rammstein tour t-shirt). Maar goed, dan moet je misschien niet in een bar op 200 meter van een hotel gaan werken. En na een uur al beginnen met opzichtig te zuchten ;). Dan lok je luidruchtige grapjes uit natuurlijk… Maar goed, een mooie avond werd het.

Iedereen een mening ;).
Iedereen een mening ;).

De volgende ochtend begon de vermoeidheid toe te slaan, maar na een voedzaam ontbijt lukt het vrijwel iedereen om voor 11:00 uur bij de receptie zijn om uit te checken. De bagage lieten we achter en in verschillende groepen gingen we ditmaal per metro langs enkele hoogtepunten van de Duits stad. Het indrukwekkende holocaustmonument, bijvoorbeeld. Daarna liepen we door het naastgelegen park rond, zagen we vanwege terreurdreiging talloze politiebusjes langskomen (verdacht pakketje in de metro). Toen werd het na een voedzame lunch tijd om terug naar het hotel te gaan. Met diezelfde metro (loos alarm).

2013-05-26 13.18.15

Uiteindelijk waren we tien minuutjes later dan afgesproken terug bij het hotel en namen we niet de meest ideale route terug naar het vliegveld, waardoor het nog best krap werd met het halen van het vliegtuig. Maar niet krap genoeg voor sommigen om niet toch nog even een cadeautje voor het thuisfront te kopen. Moe en voldaan zaten we uiteindelijk in het vliegtuig en rond 21:00 uur landden we op Schiphol. Daar werd een tweetal collega’s enthousiast onthaald door partners, de rest dook in de trein huiswaarts. Ik was uiteindelijk rond 23:00 uur thuis, nam nog wat te eten en viel als een blok in slaap.

En toen moesten we er de volgende dag weer allemaal zitten om half 9 op kantoor. Er werd die dag wat minder gepraat dan normaal. Al was dat niet omdat het niet gezellig was. Of omdat Berlijn geen toffe stad is. Het is een leefbare stad met hele mooie en lelijke plekken. Ik wil zeker terug.