O.

Oud en cynisch worden we allemaal (of?)

Oud en cynisch worden we allemaal, of toch niet?

Er was een tijd dat een muzikale samenwerking met Erlend Øye zo vaak voorkwam, dat de uit dezelfde Noorse stad (Bergen) afkomstige Annie “niks meer van gehoord” “Chewing Gum” in interviews riep dat ze ABSOLUUT NIET met de bebrilde Koning des Nerds samen zou werken “omdat iedereen dat al deed”. Een beetje gelijk had ze natuurlijk wel, Röyksopp, DJ Hell, Phonique en Kompis zijn slechts vier van de acts waaraan Erlend zijn dromerige vocalen leende naast zijn werk met Kings of Convenience, maar het kwam een beetje arrogant over destijds.

Inmiddels komen dergelijke muzikale samenwerkingen van Erlend minder vaak voor. Misschien omdat hij bijzonder succesvol is in de indiescene met zijn bands The Whitest Boy Alive en Kings of Convenience. Dus ALS er dan een nieuwe samenwerking verschijnt, is die het bebloggen waard.

Nu vraagt u zich natuurlijk af “Met welke dancelegende heeft Erlend dan nu weer een nummer gemaakt?” Nou, dat zal ik u vertellen.

Palmy.

Hoeveel? Hoor ik u vragen. “Palmy”, zeg ik nogmaals. Een Thais-Belgisch meisje (uiteraard een Thaise moeder en Belgische vader – vernoemd naar een Belgisch biermerk?) met lang bruin haar en meer nummer 1 hits dan jij of ik ooit zullen krijgen. In Zuid-Oost Azië wel te verstaan. Dat staat immers te lezen op de – hilarische – Wikipediapagina, die duidelijk door een lokale fan is bij elkaar geschreven:

Palmy became a well-known artist in a very short time from her first released single ‘Yak Rong Dang Dang’. It was Palmy’s official start in Thai music industry. Her tracks were the no. 1 on so many music charts. With this enormous success beyond expectation, Palmy had her first concert organized by GMM Grammy on 7 April 2002.

So many charts!!!11! Ik heb de tel verloren! KEI VEEL!

De pagina bevat nog meer juweeltjes, maar is niet alleen maar lyrisch. Zo uit de fan impliciet kritiek op de albumtelling. Het reggaecovers album telt de fan in kwestie niet mee in de discografie, maar Palmy doet dit zelf wel door haar album Palmy 5 te noemen. Daar protesteert de fan tegen bij de omschrijving:

Palmy 5 is the 4th album of hers ,was released on Friday 9th December 2011.

Volgt u nog?

Erlend was de beroerdste niet en schreef een liedje voor deze Thaise popsensatie en zong het samen met haar in. Het liedje Crush gaat over een jongen en een meisje die nooit iets deden met de “klik” die ze hadden toen ze samen over straat liepen. Het meisje was te verlegen, de jongen maakte alleen maar grapjes.

Letterlijk.

Dat is letterlijk het liedje.

He remembers feeling something
Between them, walking close
He wondered should he make move
But the chance would never come
When she left and he thought it was all
Until one day
He found out she had had a crush on him
But dare not say

Genieten hoor, met Erlend-die-fluit-solo en een longing refrein:

I guess I should have tried to make her mine
But all that I could do was make her smile
I guess that there were things I did not see
For not believing this happening to me

Het is wat we in de wandelgangen een “mierzoet” nummer noemen geworden.

Maar goed… Misschien dat die Aziaten wat minder goed Engels spreken en dat ze dit niveau gewoon beter snappen (al zitten er wel moeilijke tijden in zoals voltooid verleden tijd)…Het is op zich geen SLECHT nummer, zeker niet… Maar het is wel een beetje voor “lief dagboek”-meisjes en jongens gemaakt, duidelijk.

In die zin is de clip ook erg geslaagd. Zomerzon, Erlend met een kleine gitaar, Palmy met een te grote blouse (maatje Erlend), een hoed, laarzen en niet veel meer…. En dan maar dromerig dansen, fietsen en grapjes met elkaar maken.

Nou mensen, als dat uw oude en cynische hart niet doet smelten, dan weet ik het ook niet meer. Alles komt goed. Eet meer suiker.

Nu al een gevaarlijke outsider voor de zomerhit van 2012.

H.

Hetehit! No Love Songs (Phil Campbell)

Mijn zoektocht naar Hetehitsch dit jaar ging een beetje tussen neus en lippen door. Tot nu toe postte ik kandidaten vaak aan het eind van langere posts. Maar deze kan ik niet zolang voor me houden. Het is een serieuze kandidaat (behalve dat de single niet in Nederland verschijnt – net als het album tot nu toe)… Phil Campbell heeft namelijk nieuwe single. En hij is heerlijk zomers. Maps was al bijzonder geschikt, maar dit nummer is met zijn midtempo ritme en leuke instrumentatie nog veel zomerser. De feelgood video bevestigt dit. Phil speelt gitaar in zijn tuin, loopt over de markt op zoek naar fruit en groente en communiceert met de mensen op die markt. Tussendoor draagt hij een hoedje, zet hij zijn hoedje af, en zoekt hij een leuke CD in een CD-zaak en filmt hij de blote meid in zijn tuin. Ik ben meteen vrolijk.

En als bonus, hier hetzelfde nummer, nu live gespeeld door de beste man in Cadogan Hall, London, 16 februari jongstleden.

[flash medium=2 w=425 h=40]

T.

Tijd voor vakantie

De zomer is niet meer wat ie ooit was… Vroeger kon je gewoon 1 juli al uitgerust zijn, zo vroeg begon je vakantie… Nu ben ik twee weken verder en moet ik nog steeds deadlines halen. En dat komt vast ook een beetje omdat ik, toen het goed weer was, wel een beetje vakantie wilde vieren, maar is dat dan verboden? Mijn laatste zomer als bachelor- én masterstudent, is tot nu toe vrij deprimerend. Hoewel ik wel het idee heb dat er nu schot in de zaak begint te komen, ben ik in ieder geval de komende week nog even zoet. Laat dat mooie weer nog maar even wegblijven dus…

Disneyavond

De afgelopen week was niet bijzonder boeiend: overdag zat ik het grootste deel van de tijd in UB. Regelmatig gepijnigd door een griepachtig gevoel en/of hoofdpijn, kan ik niet anders dan tot de conclusie komen, dat de vakantie wat mij betreft nu wel mag beginnen. Dinsdagavond viel er echter wel degelijk wat te genieten. Een extreem geslaagde Disneyavond… De derde avond was misschien wel de leukste tot nu toe. We waren met een man of tien en de (deels door mij gebakken) pannenkoeken vooraf waren erg lekker. De Walt Disney Classics die we deze avond hadden uitgekozen waren Jungle Book en Alladin (‘Een Oosterse Naaaaaaaaaaaa-a-aaaaaaaaaacht en een Oosterse daaaaaaaaa-a-aaaaag’). Twee hilarische films, die voor alle leeftijden leuk blijven.

(De donderdag vóór de Disneyavond was ik trouwens met Ellen en Maarten naar Indiana Jones geweest. Jawel, die draait nog. En ik denk dat ik een heleboel mensen napraat als ik zeg dat de film erg geslaagd is, maar dat het einde zo over de top is, dat zelfs de allergrootste Idiana Fans moeten toegeven dat het een tandje minder had gemogen. De climax van de film zelf is niet eens het probleem, vooral de ‘oplossing’: het wegvagen van de beschaving, is very unlikely. En natuurlijk is de hele film dat, maar die profiteerde nog van de zelfspot en andersoortige grapjes. Ondanks het mindere einde, heb ik toch een leuke avond gehad.)

Vierdaagsefeesten

Boffen wij even… In Nijmegen zijn gisteravond de Vierdaagsefeesten begonnen! Hoewel ik me bij zulke evenementen vaak voel alsof ik in de verkeerde eeuw ben geboren, was gisteravond toch een leuke eerste avond… Voor nu wil ik graag twee acts eruit lichten.

Stevie Ann

Stevie Ann (Waalkade)

Tsja, een curieuze act om te programmeren op een vrij ‘drukke’ tijd (half 10). Het valt niet te ontkennen dat Stevie Ann een zeker charisma heeft en een bijzonder goede stem waarmee ze verrassend uit de hoek kan komen, maar het grootste deel van het publiek leek toch echt naar de Waalkade te zijn gekomen om te dansen, feesten en zingen. En daar lenen Stevie Anns mooie liedjes zich nu eenmaal niet echt voor. Zonde, want het geluid was bijzonder goed afgesteld (vele malen beter dan bij Claw Boys Claw later op de avond). Begrijp me trouwens niet verkeerd: Stevie en band deden wel degelijk een poging om flink te rocken (en af en toe met succes), maar die stevigere nummers waren lang niet allemaal even bekend als ‘vlaag van herkenning gonst door het publiek’ The Poetry man. Het feit dat het nog niet donker was toen de set begon en dat het best koud was, hielpen de sfeer ook niet. Gelukkig voor Stevie waren er ook een aantal echte fans op haar set afgekomen die, ieder lied woord voor woord meezongen, in gevecht met de fotografen met telelenzen op de voorste rij. En ik sluit niet uit dat ze er met de leuke uitvoeringen van Wait Up For Me en Get Away een paar heeft bijgewonnen.

Nick & Simon
Jawel, ik dacht met mijn domme kop dat ze om 18:00 uur al zouden gaan optreden. Dan laat maar, ik wil wel op een fatsoenlijk tijdstip kunnen eten… Ik ga niet mijn hele dag omgooien… Maar toen ik na Stevie Ann bij het Nijmegen House aankwam, bleken ze net halverwege hun set te zijn. Dan pakken we ze maar gelijk mee. In het Nijmegen House, een oversized tent met een wat mij betreft verachtelijke naam, was het twintig graden warmer en ruim twee keer zo druk. Door het principe van zes verschillende ingangen waarvan twee dicht bij het podium, was het mogelijk om een plek met redelijk goed zicht op het podium te verwerven, waardoor ik nu in staat ben enkele observaties te doen.

  • Nick en Simon kunnen erg goed zingen. Je kunt veel zeggen, maar niet dat ze niet kunnen zingen.
  • De Soldaat mag dan vet actueel zijn, het is tevens het meest smakeloze nummer uit het oeuvre van het duo. Een extreem vrolijke begeleidingsband en een (waarschijnlijk) zielig(e) (bedoelde) tekst (die overigens lichtjes riekt naar het luisteren naar Phil Collins (‘s Avonds voor het slapen gaan, kijkt zij naar dezelfde maan versus If we choose a time we can catch the moon, I’ll see you there (…) From whenever it is, from wherever you are (…) Are you looking at the same moon uit The Same Moon – en zeg nu niet dat niemand dat nummer kent, want twaalf jaar na dato staat de versie met Laura Pausini nog steeds op high rotation in de Albert Heijn).
  • We kregen een encore: Rosanne… Voor de tweede keer.
  • Nick & Simon trekken grofweg vijf soorten publiek:
    – Gillende tienermeisjes (40%).
    – Liefhebbers van het levenslied (35%).
    – Geïnteresseerden (zij die geen fan zijn, maar zo’n concert een keer – of twee – willen meemaken) (10%).
    – Kleine kinderen die op de schouders van hun ouders – type verloederende veertiger – worden meegesleurd en op die manier worden geïndoctrineerd met een slechte muzieksmaak (10%).
    – Randdebielen (soms kennen ze de tekst, maar over het algemeen komen ze gewoon lallend voor je staan om mensen in de categorie ‘geïnteresseerden’ alle hoop in de goedheid van de mens te doen verliezen). (5%).
  • Sommige teksten zijn écht slecht: Vraag jij je ook wel eens af of dit terug komt, toen jij hier elke dag ‘s avonds voor m’n deur stond. De dingen gaan heel even niet volgens plan (Herwinnen).
  • Hoe grappig is een grapje als het veertien keer gemaakt wordt? Alleen al in het tweede deel van de set stopt onze Simon met zingen voor een zin als als ‘Ik wil zekerheid dat ik bij jou ben vannacht’, om vervolgens met ‘dankjewel’ het zogenaamde compliment van het publiek in ontvangst te nemen. Eerste keer: grappig. Tweede keer: een beetje grappig. Derde keer…
  • Het trucje dat Nick & Simon in de clip van Rosanne doen (het stoppen met gitaar spelen en dat de muziek gewoon doorgaat – zie 41 seconden in de clip), doen ze live ook, meerdere malen zelfs. Daarnaast opvallend dat Nick regelmatig tijdens het liedje van gitaarritme veranderde zonder dat dit enige invloed had op de muziek… Hmm, misschien kwam de begeleidingstape toch uit de draaitafel en was de gitaar niet live?
  • De tienermeisjes zijn heel goed in het verzinnen van schunnige teksten op basis van elkaars namen op Rosanne, zo bleek na afloop van het concert, toen iedereen massaal het Nijmegen House verliet.

Rest mij te zeggen dat de classic disco aan het eind, op Plein ’44, erg vermakelijk was.

Hetehit

In mijn zoektocht naar een fatsoenlijke hetehit deze zomer, deze keer een waarschijnlijkere kandidaat. Gabriella Cilmi is een zestienjarig meisje uit Australië. Daarmee is ze meteen niet de zoveelste in een reeks vrouwelijke talentjes uit Engeland. Maar net als haar Britse equivalenten heeft ze een bijzonder goede (eigenaardige) stem. In de clip Sweet About Me zien we haar op half sadistisch, half schattige wijze mannen van bijna twee keer haar leeftijd om haar vinger winden. Daarbij moet wel aangetekend worden dat alle mannen zich in een nogal oncomfortabele positie bevinden. Het zat er al een maandje of wat aan te komen, dat dit nummer een hit ging worden, maar nu is de rise in de hitlijsten dan echt begonnen (ze stuitert de top 50 binnen deze week). Het is dan ook een erg catchy nummer met gratis slow burn factor. Enfin, de clip:

If there’s lessons to be learned
I’d rather get my jamming words
In first, so

When your playing with desire
Don’t come running to my place
When it burns like fire, boy

Sweet about me
No, nothing’s sweet about me, yeah

H.

Hetehit 5: Here (In Your Arms) – Hellogoodbye

In den queeste naar de ideale kwaliteit zomerplaat, doorzoekt Stefan al zijn CD’s, MP3’s en LP’s. Vastberaden zoekt hij naar een liedje dat kwalitatief niet zuigt, kwantitatief niet te veel is verkocht tot op heden en commercieel gezien niet te goedkoop is. Oftewijl: een alternatieve zomerhit, waarbij hij acts als Günther, O-zone en Schnappi zorgvuldig negeert. Deze week… “Here (In Your Arms)” van Hellogoodbye.

Ach, het viel een beetje tegen dit jaar, qua zomer en zomerhitsch. Dit nummer is waarschijnlijk dan toch een beetje de zomerhit van dit jaar, behalve dat het een veel grotere hit zou zijn geweest, wanneer het weer beter was geweest. Hellogoodbye scoorden al veel eerder een hit in andere landen met het hilarische Here (In Your Arms), maar Nederland is nu pas aan de beurt. Het is in ieder geval een zomers liedje. En hij blijft hangen. Hij blijft ECHT hangen.

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/8bUkxTznujo" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

H.

Hetehit 4: Wespen op de Appeltaart (Spinvis)

Spinvis komt in Augustus met een ‘gevonden album’, met liedjes die hij in de afgelopen 5 jaar schreef en zijn uitgebracht als b-side of alleen voorkwamen in TV-series of andere plekken. Goochelaars & Geesten komt 27 augustus uit en deze video… Deze video is de eerste single… En vet zomers ook! Hetehit numero 4 dus :).

[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/F3ZTrGWSLf4" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

H.

Hetehit 3: Friday Night At The Drive-In Bingo (Jens Lekman)

Wederom een primeurtje mensen…. Omdat de week nog niet voorbij is, kan dit geen Hetehit zijn, maar hij is gewoon heel zomers en exclusief… Jens Lekman komt namelijk met een nieuw album, in de herfst. Maar er is alvast een single die in juli uitkomt. En hij heet Friday Night at the Drive-In Bingo. En mocht je een saaie dag achter de pc / achter je bureau / in de UB hebben gehad, hou je dan goed vast, want stil zitten kan niet meer.

Met dank aan het record label van Jens:

EDIT: in principe kan ik gewoon de nieuwe link hier dumpen, maar dat vinden ze bij Service vast niet fijn, dus daarom een link naar http://www.srvice.com/radio
Het is het derde liedje, dus de eerste twee kun je skippen als je ze niet gaaf vindt.

Let vooral op de hilarische tekst, waaronder:

my heart is beating
beating like Ringo
as I pull in
to the drive-in bingo

Als ie het live net zo snel en goed kan spelen (en ik zie hem ervoor aan), dan zal ik Jens Lekman eeuwig aanbidden (met een korreltje zout nemen, mensen, het gaat om het idee).

Jens zelf zegt:

it sounds a lot like its title. Like the blood red sun in the horizon. Like the best slash worst slash best again night of your life. Like a pair of jeans you love but would never wear in public. Like a coverband playing Walk of Life in someones backyard. Like the point where sheer boredom pushes you into the great unknown. Like the country when the country wasn’t cool. Like the peanuts in your coke. It’s one of my finest popsongs ever in my opinion, but quite different from the other songs on my forthcoming record. Love it or hate it, regardless you’re still welcome to drop by for a glass of applecider.

H.

Hetehit 2: Tokyo (Athlete)

In den queeste naar de ideale kwaliteit zomerplaat, doorzoekt Stefan al zijn CD’s, MP3’s en LP’s. Vastberaden zoekt hij naar een liedje dat kwalitatief niet zuigt, kwantitatief niet te veel is verkocht tot op heden en commercieel gezien niet te goedkoop is. Oftewijl: een alternatieve zomerhit, waarbij hij acts als Günther, O-zone en Schnappi zorgvuldig negeert. Deze week… “Tokyo” van Athlete.

Eigenlijk is het hele eerste album van Athlete Hetehitwaardig. Maar dat is natuurlijk niet actueel. Het nieuwe album (Beyond the Neighborhood) van Athlete trouwens ook niet, dat komt namelijk pas in september uit. Gelukkig zijn de stagaires bij platenmaatschappijen niet te vertrouwen, want het album staat nu al hier en daar op internet. Ik heb alleen dit nummer hieronder mogen aanschouwen. En het klinkt best aardig. It’s all been done before and it will be done a thousand times more, maar dat geldt ook voor de werken van Bach en Mozart. Dus laten we originaliteit vooral niet als uitgangspunt nemen. Zolang ie het nog doet, check het uit (en vergeet vooral je mening niet te geven):

[kml_flashembed movie="http://media.imeem.com/m/aRB6GvsRV6/aus=false" width="300" height="80" wmode="transparent" /]

Ik heb het afgelopen jaar meer gestudeerd dan de twintig daarvoor en ik moet nog een paar weken volhouden, maar daarna, daarna wordt het weer leuk hier ;).
Check alle afleveringen hier.