D.

De naam is Bond, Janken Bond

Spectre_posterBij de James Bond films is het zo verfrissend dat het is wat het is. Gewoon een actiefilm met een spion die de slechteriken verslaat in snelle auto’s met knappe vrouwen. Je weet waar je aan toe bent, je krijgt dat en het is vrijwel altijd voor herhaling vatbaar. Er is enige discussie over de vraag of de Daniel Craig wel Bond ‘op zijn Bonds’ is, maar ik vind de nieuwste films nog steeds goed in elkaar zitten. Behalve Quantum of Solace, daarvan snap ik het plot nog steeds niet helemaal, maar de plaatjes waren mooi. Over Skyfall was en ben ik laaiend enthousiast en dus kijk ik uit naar Spectre, de nieuwste James Bond film die dit najaar op het witte doek verschijnt.

Spectre betekent de herintroductie van de gelijknamige iconische organisatie in de serie en dat kan alleen maar smullen worden, zeker nu ook Christopher Waltz een prominente rol heeft. Waltz speelde al de ultieme bad guy in Inglourious Basterds en zijn mimiek en zorgvuldige manier van spreken maken hem tot de kandidaat om een fantastische monoloog te brengen in Spectre. Wat dat betreft zijn de verwachtingen weer hoog gespannen.

Read more

O.

Ondertussen bij Incognitief

Het zijn de kleine dingen die het doen, maar die maken nog geen origineel nummer…

En we leven in een vrij land, dus iedereen mag roepen wat hij/zij wil. Maar dan mag ik je er ook op wijzen dat wat je zegt FOUT is. En fouten zijn er om te corrigeren, anders wordt het nooit wat op internet. Onder de ‘officiële lyric video’ (zou daar ooit een Nederlands woord voor komen?) staan vrijwel uitsluitend positieve reacties, maar ook een hoop foute. Dus pik ik er een paar uit om mijn punt te maken.

 

Verder lezen >>

C.

Culcha Mainstreet

Mijn goede geëmigreerde vriend en cultuurwetenschapper Mischa merkt terecht op dat de clip van Mainstreet – weliswaar in een andere setting – wel enige gelijkenis kent met onderstaande hit. Aan hem was het fenomeen Mainstreet tot nu toe voorbij gegaan, maar hij zag de gelijkenis naar aanleiding van de vorige post op ditisstefan.nl meteen. En laten we eerlijk zijn: ook muzikaal gezien is de gelijkenis treffend. En de combinatie van moedertaal en Engels doet het goed. Ein riesen Hit!

Wo sind die Leipzig City Girls eh? Consider my mind blown.

Over een maandje zit ik zelf in Berlijn trouwens. #kanniewachte

V.

Vuil word je toch wel…

Is het niet gewoon episch dat het anno 2012 nog kan om een geheel gezongen radiospotje vrijwel dagelijks op de radio uit te zenden? Niks geen voice-over of domme geluidseffecten, nee: gewoon een catchy nummer dat je helemaal mee kunt zingen. Ik word er vrolijk van. Het lijkt wel lente!

Leren of spelen voor een kind is het fijn
Om lekker druk bezig te zijn
Vuil word je toch wel, wat je ook doet
Maar met Omo komt alles weer goed
Vuil worden is heel gewoon
Dus van mij geen gezeur
Want bij wit én bij kleur
Omo wast door en door schoon
Niet duur!

Vooral ook de “Niet duur!” – als ware het een afterthought zo als laatste regel. Respect, Omo, respect!

T.

Taylor Swift en ik

Dit gaat me veel punten kosten, maar ik kan er niet langer omheen. Ik moet gewoon een blogpostje schrijven over Taylor Swift. Haar nieuwe album heet niet voor niets Speak Now. Ik weet niet precies hoe ik haar heb ontdekt, maar bij de wekelijkse etentjes met Pimfandi sloop er op een gegeven moment de gewoonte in om op TMF de Yourchart te kijken. Daar zit namelijk behoorlijk slechte muziek tussen. Maar het vormt ook een goede indicatie van de staat van dit land, op een bepaalde manier.

In ieder geval, op een gegeven moment begon een zangeresje tussen de bulk met rotzooi op te vallen. Taylor Swift stond op een zeker moment al maanden op 1 met Love Story. Een nogal zoetsappig liedje dat tegelijkertijd een moderne interpretatie van Romeo & Julia is.

Nou, toen kwamen de volgende singles Teardrops on my Guitar en het partynummer You Belong With Me:

Ergens bleken de meeste van haar liedjes best wel catchy. Inmiddels mag ik mezelf beschouwen als een Taylor Swift kenner (lang leve Spotify). Er zijn een aantal interessante trends rondom de carrière van het lieve blonde meisje met de te grote gitaar.

1. Vroomheid

Taylor Swift is een product van Nashville. In eerste instantie was het nog niet helemaal de bedoeling dat ze zou doorbreken als internationaal popfenomeen. Ze had ouders van het type “we verhuizen naar Nashville om ons meisje een carrière in de country aan te bieden” en zowaar wordt het meisje ontdekt. Haar eerste, titelloze album doet het goed in de countrywereld en al gauw begint het platenlabel door te krijgen dat Swift crossover potential heeft: de mogelijkheid om door te breken in de mainstream.  Dus worden er popmixen van haar nummers gemaakt en verandert Taylor in een hitsensatie. Dat neemt niet weg dat Taylor op dat eerste album soms met een heel dik accent zingt en dat God nog even wordt bedankt voor de mooie dag, zo heel af en toe. Taylor is heus niet de vroomheid zelve, maar het geloof is iets wat we op tweede cd Fearless totaal niet terug zien. Alsof haar management zei: “dat lijkt me niet extreem cool.”

2. Modulatieperspectief

Het is heel makkelijk om Taylor Swift af te schrijven als het zoveelste gemaakte kindsterretje (al is ze inmiddels twintig), maar wat betreft één aspect wijkt ze in ieder geval af: ze schrijft haar liedjes (grotendeels) zelf. Op tweede album Fearless (haar internationale doorbraak) heeft ze aan alle nummers meegeschreven en zijn zelfs zeven van de dertien nummers van haar hand. Ook op de eerste cd staan nummers die door haar zijn geschreven en ook op het derde album Speak Now, dat deze maand verschijnt, zijn alle nummers van haar hand (al kan het best zijn dat ze op sommige nummers opnieuw heeft samengewerkt). In ieder geval heeft ze een grote hand in het tot stand komen van haar platen. Dat heeft als prettig gevolg dat we een aantal terugkerende thema’s in haar werk zien.

Ten eerste heeft Taylor een vrij levendige fantasie en heeft ze gedurende drie cd’s al meerdere keren haar toekomstige leven bij elkaar gedroomd. Of ze nu Julia is, of het nerdmeisje op school in You Belong With Me. Haar liedjes zijn vrij persoonlijk en vrij direct. Ze neemt geen blad voor de mond en zingt ongegeneerd over alles wat in haar opkomt. Dat resulteert lang niet altijd in hoogstaande poëzie, maar wel in liedjes waar onder andere tienermeisjes zich bijzonder goed mee kunnen indentificeren.

Ook wat betreft stijl zien we wat dingen terug. Naast dat zichzelf regelmatig vergelijkt met het andere, stomme meisje, vergelijkt ze haar gevoelens vaak met die van het subject van haar eigen gevoelsleven. En, als we dan de climax van de single naderen (en een toontje hoger gaan), dan verandert vaak het perspectief om zo een happy ending te geven aan het nummer dat tot dan toe vooral om haar en haar gevoelens heeft gedraaid. Enkele voorbeelden:

And I said,
“Romeo, save me, I’ve been feeling so alone.
I keep waiting for you, but you never come.
Is this in my head,
I don’t know what to think,”

You knelt to the ground,
And pulled out a ring and said,
“Marry me, Juliet, you’ll never have to be alone.
I love you, and that’s all I really know.
I talked to your dad, go pick out a white dress,
It’s a love story, baby just say yes.”

Ook in het nieuwe nummer Speak Now is deze perspectiefwisseling te horen.

3. Cliché

Taylors songwriting is op zijn zachtst gezegd clichérijk. Dat is niet zo’n groot probleem, het is één van de redenen dat zoveel tienermeisjes met haar weg lopen. En omdat ze er zelf nog als een tienermeisje uit ziet, komt ze er nog mee weg ook. Maar alle andere singer/songwriters op deze planeet zouden niet durven om anno 2010 nog een scène te schetsen als in de bridge van Speak Now:

I hear the preacher say “speak now or forever hold your peace”
There’s the silence, there’s my last chance
I stand up with shaky hands, all eyes on me
Horrified looks from everyone in the room
But I’m only looking at you

I’m not the kind of girl
Who should be rudely barging in on a white veil occasion
But you are not the kind of boy
Who should be marrying the wrong girl

De clip kun je je er alvast bij voorstellen. Knappe jongen trouwt evil bitch en Taylor zingt eenzaam over haar verlangen met de jongen weg te rennen, totdat in de bridge ze inderdaad opstaat in de ceremonie en zij en de jongen oogcontact maken. *stilte* En daarna gaan ze er samen vandoor – want:

And you’ll say let’s run away now
I’ll meet you when I’m out of my tux at the back door
Baby, I didn’t say my vows
So glad you were around
When they said speak now

De cliché’s zien we ook al terug in You Belong With Me en Love Story. Maar het komt allemaal zo eerlijk en oprecht over. En vol suiker. Dat ook. Dus of ze weet heel goed hoe haar imago in elkaar steekt of ze ziet inderdaad meer in het leven dan alleen dollartekens (want ze heeft al behoorlijk wat miljoenen binnengehaald de afgelopen jaren)… Dat zou voor de afwisseling wel eens leuk zijn. In maart gaat Taylor in Frankrijk optreden. Hopelijk wordt ook Nederland opgevrolijkt met een optreden… U leest het concertverslag hier. Hopelijk.

T.

Te Hollands

Te Hollands

Gerard Dielessen, directeur van de NOS, heeft een duidelijk advies voor de TROS die het Eurovisiesongfestival vanaf volgend jaar uitzendt: Kijk meer naar wat het Europese publiek wil. Dielessen noemde De Toppers donderdag na de uitschakeling een “te Hollandse act” om de finale van het evenement mee te halen.

“Vooraf had ik al zorgen om dit liedje. Het was een puur Hollands feestje, waarbij te weinig is gedacht aan wat het Europese publiek leuk vindt.”
Nu.nl

In dat geval ben ik een echte Europeaan, een rasechte!


S.

Sasha, kind van de jaren ’90

Op Youtube kwam ik een remix tegen van een liedje van Ray LaMontagne. Het was geen bijzonder goede remix en de aanwezigheid van Ray LaMontagnes distinctieve stem was minimaal. Maar de maker van remix intrigreerde mij. Deze man heette namelijk Sasha. En Sasha, dat was die Duitse zanger die eind jaren ’90 scoorde met ‘I’m So Lonely’ en ‘If You Believe.’ De remix (getiteld ‘Eclipse’) viel echter niet binnen het genre van de Sasha die ik mij kon herinneren. Dus ging ik op onderzoek uit. Nu blijkt dus dat de Sasha van de remix een dj uit Wales is, en dat hij dus niet dezelfde Sasha is. Maar goed, ik was enkele videos van Sasha aan het bekijken en pas toen realiseerde ik mij dat Sasha HEVIG ondergewaardeerd is. Een kind van de rekening van de jaren ’90, dat wel, maar ook een genie met goed doordachte videoclips.

NOT.

If You Believe

I’m So Lonely

Ik denk dat ik mijn punt heb gemaakt…

U leest nog? Dan wilt u wellicht weten wat er van Sasha is gekomen sinds hij zich alleen begon te voelen. Hij heeft een tijdje opgetreden als rockabilly act Dick Brave, verschillende popklassiekers bewerkende tot rockabilly versies (zoals Complicated van Avril Lavigne), en hij had zowaar succes, voor het eerst ook een ouder publiek aantrekkend.

In 2007 trad ie op in Hamburg bij Live Earth. Ook verscheen een Greatest Hits. Het gevolg was een nieuwe top 10 hit, getiteld Hide and Seek (check vooral het gekkebekkenstukje vanaf 1.30):

Ja, dit is andere koek dan I’m so lonely.

En dan komt er ook nog een nieuw album (volgens zijn website). Ach, het valt me mee dat hij nog niet in vergetelheid is geraakt en zelfs nog hits weet te scoren (in het Duitstalig gebied), maar om hem nou actief te gaan volgen…