R.

Ray LaMontagne heeft een bord voor zijn kop

Ik heb lang nagedacht of ik wel iets moest schrijven over het nieuwe album van Ray LaMontagne. Niet alleen beledigt hij terloops alle fans die vielen voor zijn vroegere werk, het lukt me ook nog eens niet om de titel in één keer goed op te schrijven, Orou, Ourobour… Orouborusous… Ouroboros dus. Ga er maar aan staan: in 2016 een conceptalbum uitbrengen als popartiest, met een onmogelijke titel en wat feitelijk twee tracks zijn én ontzettend lelijke cover art. Maar eigenlijk lijkt dit LaMontagne-album juist heel erg op zijn oude werk. En dat ie dat zelf niet ziet, maakt alleen maar duidelijk dat hij een bord voor zijn kop heeft.

Read more

D.

De 1989 van 1989

Bij Incognitief deelde ik gisteren mijn favoriete Phil Collins liedjes (en dan wel die niet iedere week op SkyRadio gedraaid worden). Zelfs als je geen liefhebber van Phil Collins bent, is het het lezen en luisteren waard. Want er zit grapjes van Phil Collins in en de zin waarin ik het album …But Seriously omschrijf als de 1989 van 1989.

Die vond ik zelf wel goed gevonden…

Lees de hele blog bij Incognitief >>

D.

De fijnste Phil Collins liedjes die niet op Skyradio komen

Hij wordt verguisd door de media, gehaat door muzieksnobs, maar voor mij en vele anderen is hij een muzikale held. Phil Collins verkocht zowel solo als met Genesis meer dan honderd miljoen platen en werd bij het grote publiek bekend met wat hits als ‘Against All Odds’, ‘Another Day In Paradise’ en badabadabadadadada ‘In The Air Tonight’. Bij mij en mijn beste vriend brak hij vooral door als die artiest die tenminste wel nog met echte instrumenten muziek maakte, in de jaren ’90 die gedomineerd werden door foute dance. Ja, toen ik klein was, was ik al ouderwets. Maar Phil Collins, wiens platen nu opnieuw geremasterd uitgebracht worden onder het motto Take A Look At Me Now, blijft een koning. 

Read more

F.

Fijne nieuwe liedjes

Een selectie van nummers die de moeite van het beluisteren waard zijn. En ja, daar zit dus Turin Brakes bij, maar ook andere liedjes. En een interessant artikel om te lezen. Echt waar.

Turin Brakes – Keep Me Around

Het nieuwe Turin Brakes album ‘Lost Property’ is nu overal te koop, danwel te downloaden. En het is weer ouderwets goed. Meer zal ik er hier niet over zeggen, maar op Ether Site staat mijn review. Op 29 april staan ze in Amsterdam, in Bitterzoet. Er zijn nog een paar kaarten. Dit liedje is overigens het eerste in jaren dat wordt grijsgedraaid op de Britse radiozenders en zelfs hier in ons eigen Nederland geplaylist staat. #Trotsweleenbeetjeja.

Andrew Bird – Capsized

Hij is terug! Het was hoog tijd voor een nieuw Andrew Bird album na het fantastische ‘Break it Yourself’ uit 2011. En dat is er nu, na een aantal tussendoorprojecten. Of ja, het komt op 1 april. Serieus? Ja, serieus. Het heet ‘Are You Serious’… Serieus? Serieus ja! Op basis van bovenstaande eerste single wordt de lijn doorgetrekt van het mooie De komende maanden is Bird met band wel vijf maal te zien. Eind deze maand en in mei nog een keer in Paradiso. Klinkt als een plan. Serieus? Serieus ja!

Jack Garratt – Worry

Natuurlijk speelt Jack Garratt altijd met thuisvoordeel. Je wordt immers niet zo maar BBC Sound of 2016. Daar is heel wat geld voor nodig, aldus The Guardian:

Labels say that the cost of developing and launching a new mainstream pop act today can be anywhere between £500,000 and £1m. With winning the tastemaker polls seen as the blue chip moment in a launch campaign, it’s clear why an increasing number of chips from a decreasing number of bettors are being stacked on the side of the BBC’s roulette wheel. It’s not that the BBC decided to create a poll that required this level of expenditure, but that the major labels have, in effect, turned it into one.”

Dus als je label eenmaal zoveel geld in je investeert, reken dan maar dat ze niet stoppen totdat dat geld dubbel en dwars is niet verdiend. Wat niet wegneemt dat bovenstaande sessie wel gewoon heel goed is. Jack komt naar Nederland, waaronder Doornroosje in Nijmegen.

Rosie Carney – Winter

Ja, de rits van mijn winterjas is dus kapot. Die moet ik nu een week missen. Zul je zien dat het net winter wordt (gelukkig waait het tot nu toe alleen hard). Dit melancholische winterliedje brengt je in ieder geval in de goede stemming. Achttien jaar jong en nu melancholisch. Dat belooft wat.

Tom Speight – Little Love

Volgens mij is dit de enige plek op internet waar ik nog niks lovends over Tom Speight heb geroepen. Een ontzettend sympathieke singer/songwriter, ik mocht hem al eens interviewen, die afgelopen maand zijn Little Love EP uitbracht (hier te streamen). De hele EP is de moeite waard, met directe teksten en spaarzame arrangementen waardoor de liedjes meer als open brieven klinken. Check hier de video voor de titeltrack.

O.

Ondertussen bij Incognitief (Mol-recap en iets met muziek of voetbal)

Jaja, er waren weer twee (!) blogs bij mijn vrienden van Incognitief in de afgelopen week, vandaar dat het hier niet zo druk was. Maar u kunt dus lezen:

  1. Mijn Wie Is De Mol-recap van afgelopen week. Ik vind ‘m zelf best goed gelukt!
  2. Een stukje over mijn favoriete voetbalclub (hint: het is geen voetbalclub, maar een band).

Overigens waren de stukken van Nils en Lotte deze week wel hoogtepunten.

M.

Mijn favoriete voetbalclub, over verloren zaken

Het afgelopen jaar heb ik hier op Incognitief blogs geschreven over veel dingen, maar vooral over muziek. Muziek is waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Een goed liedje, gemaakt met hart en ziel, gezongen en gespeeld omdat het moet bestaan. Dáár kan ik zielsgelukkig van worden. In principe is dat niet genrespecifiek of gekoppeld aan een bepaalde stijl, hoewel ik natuurlijk mijn voorkeuren heb. In die zin ben ik zeker niet uniek. Maar ik ben ook een rare muziekfan. Ik ben de F-Side, de die-hard supporter, de hooligan. Ik ben voetbalsupporter, alleen is mijn club een band. 

Read more

G.

Geen druk, geen druk

Ja, je moet tegenwoordig overal goed over nadenken, de juiste keuzes maken, bepalen wat je wilt en niet falen. Dat soort dingen he. Want je kunt alles in de Westerse maatschappij van deze week. ALLES kan met een opleiding, zonder een opleiding. Het is natuurlijk niet allemaal even makkelijk, maar het kan wel. Je moet er zelf voor gaan, je moet het zelf doen. En je moet het vooral ook naar je zin hebben. En als je het niet naar je zin hebt, nou, dan ben je dus mooi gefaald in het leven. Mooi is dat. Heb je zelf nog gedaan ook. Al die verwachtingen. En andere mensen hebben het veel leuker.  Op je bek gaan doe je niet in het openbaar. Iedereen doet het goed altijd. Zo is het toch? Want alles kan. En als je de verkeerde keuze maakt ligt dat dus eigenlijk aan jezelf. Dus geen druk he. Geen druk.

Voor wie dit ook maar een beetje herkenbaar is, is er nu een nieuwe soundtrack. Hey No Pressure, van Ray LaMontagne. Die vroeger lieve verlegen liedjes zong, maar tegenwoordig de elektrische gitaar hanteert. Voor zijn nieuwe album (4 maart, met oerlelijke artwork en het wordt een conceptalbum schijnt…) werkte hij samen met Jim James van My Morning Jacket. En het gaat dus over DRUK DRUK DRUK. Of de rest van het album daar ook over gaat, geen idee. Maar dat het geen stil, zacht album wordt, moge duidelijk zijn. Maar de desoriëntatie van paniek en stress weet hij best goed te vatten in dit nummer… Daar valt weinig op af te dingen.