M.

Melancholische shuffle

Het is makkelijk om in melancholie te zwelgen op een koude, al vroeg donker geworden dinsdagavond in de overvolle trein naar huis. De dag zit erop, best hard gewerkt, en nu is het wachten tot de trein me thuisbrengt, al duurt dat nog bijna twee uur in het beste geval. Buiten schittert hier en daar een lamp in de verte, maar verder is er weinig te zien. Binnen in de trein zijn we samen maar alleen. Ieder is in zichzelf gekeerd, aan het lezen, typen of luisteren. De blik van iedereen afgewend, starend naar de vloer. Hoe interessant is de vloer? Zo interessant. Een nietszeggend grijs patroon, ongetwijfeld geresearcht door de NS als modern doch rustgevend, enkele jaren voor oplevering van dit treinstel.

Read more

W.

Waarom was je nog geen fan van Villagers?

Vandaag is de dag om fan te worden van Villagers, de Ierse band rondom Conor O’Brien. De band heeft inmiddels drie formidabele albums op hun naam staan, van beklemmend intiem tot elektronisch vervreemdend, maar altijd poppy, folky en vol schoonheid. Vrijdag 8 januari verschijnt er een prachtig live-in-de-studio-gespeeld verzamelalbum Where Have You Been All My Life?, met de beste nummers van de band collectief ingespeeld in een krappe dag in RAK Studios in Londen. En iedereen met een hart moet het luisteren. Hierbij de introductiecursus ‘Villagers 101’.

Read more

3.

3FM Megahits 2015: van supervet naar bijzonder jammer

3FM Megahits: soms zijn ze helemaal goed, soms zijn ze verplichte nummers, soms zijn ze een beetje raar. Ze worden in ieder geval een week lang grijsgedraaid en daarna als het goed is een hit. Of we vergeten ze weer net zo snel. Aan het eind van 2015 is het tijd voor Ranking the Megahits, van uitermate jammer to superawesomevet. We beginnen bij de beste. En eindigen bij … Spoiler: Mumford & Sons.

Read more

W.

Waar het begon met Turin Brakes

Turin Brakes Lola Da MusicaNatuurlijk weet ik: de helft van de mensen besluit niet meer op deze link te klikken als ik wéér over Turin Brakes begin. Maar dit keer moet het even. Niet omdat er een nieuw album aankomt op 29 januari 2016, genaamd Lost Property, of omdat het toffe gozers zijn, maar omdat ik deze week ontdekte waar het begon.

Het begon bij die goede vriend van me, die op tv VPRO’s Lola da Musica zag, over I Am Kloot, over Kings of Convenience en over Turin Brakes. Ikzelf zag die aflevering nooit, maar hij wel. En hij kocht de cd’s. En drong ze me op. Bij elkaar heb ik die bands toch al een keer of vijfendertig gezien, als ik het moet inschatten. En ze gaan me alledrie aan het hart, maar Turin Brakes een beetje meer. Omdat het een menselijke band is, maar normale mensen erin die bijna per ongeluk meer dan een miljoen platen verkochten en sindsdien die doorgaan omdat ze het leuk vinden, niet omdat ze nog steeds hits scoren. Al moet je dat nooit helemaal uitsluiten.

Maar het begon dus rond 2001-2002, met die aflevering van Loladamusica, die ik nooit zag. Het is een beetje de missing link in mijn geschiedenis als muziekfan, de big bang, het begin. Daarvoor was er wel Phil Collins, maar dat was daarvoor en dit is nu (Phil Collins-quote voor de liefhebbers). Ik heb vaak gezocht naar die documentaire, maar nooit een online versie gevonden. Totdat 3voor12 ‘m afgelopen jaar eindelijk uploadde. En ik hem afgelopen week vond. En kon kijken. En het was prachtig, bijna onschuldig. John Bramwell van I Am Kloot die That’s Life zingt en van die semi-filosofische gesprekken in de kroeg voert, Kings of Convenience als Noorse nerds die obsessief tweestemmig zingen. En Turin Brakes, de casual slackers (waarbij Gale duidelijk een slaapgebrek heeft) die uit een totaal andere hoek weer komen. Het is prachtig. De artiesten zijn aan het woord, geen voice-over, gewoon kletsen en spelen.

Het is zonde dat dit soort programma’s niet meer op tv komt. Maar ik ben blij dat dit nu online staat. En dat ik het eindelijk heb gezien. Na veertien jaar.

W.

Waarom Gwen Stefani beter is dan Adele

Jaja, Adele staat erom bekend dat ze heel goed zielige liedjes over liefdesverdriet kan maken. En dat ze een strot heeft die menig vrouw en man jaloers maakt. Maar vandaag realiseerde ik me dat er nog een zangeres is die al jaren op hoog niveau meedraait als het om liefdesverdriet gaat. Ze doet zich voor als new wave rock chick, maar af en toe is ze toch heel Adele. Ik heb het over Gwen Stefani. 

Read more

M.

Meer plezier

Afgelopen woensdag was ik bij het concert van Ane Brun in Doornroosje. Eerder dit jaar had ik een discussie met een vriendin over waarom artiesten nu zo nodig zichzelf opnieuw moeten uitvinden na een paar jaar. In het geval van Ane Brun: doorgebroken met zachte liedjes, nu dansbaar en vrolijk. Moeten we dat als fans wel willen, schreef ik al eerder op Incognitief.

Bij Roepaen vond ik het allemaal misplaatst met die grote gebaren, maar afgelopen woensdag zette ze in Nijmegen een steengoede show neer. De band was goed, haar stem fantastisch en alleen in het midden zat even een dip toen ik de nummers van de nieuwste cd goed kende (dus misschien lag dat aan mij). Ja, als ik moet klagen dan miste ik wel wat intieme oude nummers, maar als ik van iemand geloof dat ze de vrijheid heeft omarmd (na haar diagnose), dan is zij het. Ze nam zelfs nog de gelegenheid om compassie te prediken (in deze moeilijke tijd), en feministische iconen op een voetstuk te plaatsen (omdat onze rechten niet vanzelfsprekend zijn).

Dus de voetjes gingen van de vloer, de vrijheid werd gevierd. Het gedeeltelijk rustige Undertow heb ik gefilmd:

*

The Tallest Man On Earth is ook een stuk uitbundiger geworden. In zijn nieuwste video danst hij met ontbloot bovenlijf in plaats dat ‘ie gewoon depressief over een meer uitstaart. Dat we dat nog mogen meemaken.

*

Lachen, grinniken doe ik ook om The Adam Buxton podcast. Ik heb een gat in mijn leven sinds The Adam & Joe Show op BBC 6Music is gestopt (ik schreef er al eens over in 2011). Joe Cornish maakt tegenwoordig films in Hollywood en kan dus niet iedere week op de Britse radio presenteren en sindsdien moeten we het doen met, nu ja, niks. Tot een week of tien geleden dan, toen Adam zijn eigen podcast begon.

Ik vind het moeilijk te duiden wat er precies zo goed aan is, maar het heeft gewoon iets ontzettend sympathieks en charmants. Adam Buxton is zo iemand die goed naar je luistert, af en toe een grapje maakt en goudeerlijk lijkt. Hoogtepunt is tot nu toe de aflevering met Garth Jennings, waarin laatstgenoemde vertelt over zijn schoonvader en hoe het is om bij de studio van Despicable Me aan een grote animatiefilm te werken. Het gaat over werk, familie, kinderen en menselijk gedrag en het is tegelijkertijd grappig, herkenbaar en soms zelf een beetje ontroerend.

De uitzending van deze week is een lang gesprek met comedian Rob Delaney. Die volgde ik al op de Twitters, maar hij kwam toch een beetje onsympathiek op mij over. Blijkt het gewoon een echt mens te zijn die worstelt met depressie en alcoholisme. Wat begint als een gesprek over humor en creativiteit eindigt in een ontzettend persoonlijk gesprek:

Ik maak me nu al een beetje zorgen, aangezien Adam zegt dat hij dit jaar nog maar een paar afleveringen maakt en dan pas later in 2016 terugkomt met nieuwe afleveringen. Wat moet ik met mijn weken als er geen podcast komt??? Wel goed nieuws: rond de kerst komt er een kerstspecial waarin ook partner-in-crime Joe Cornish mee doet. Eindelijk weer. Maar Adam in zijn eentje is dus ook heel goed. Het komt maar weinig voor dat ik echt moet lachen als ik naar een podcast luister, maar Adam lukt het bijna elke week.

*

In mijn nieuwste Incognitief-blog schrijf ik over de levenslessen van Taylor Swift (na eerder over Tom McRae te hebben geschreven). Meer plezier staat er niet bij maar je kunt ze best lezen toch?

*

Ik zal niet zeggen dat ik geloof in het ongeluk van Vrijdag de Dertiende, maar ik stootte dus vanochtend wel mijn kleine teen tegen mijn bed. Er was zelfs een beetje bloed, maar dat mag de pret verder niet drukken.

*

WaitButWhy had weer een mooi essay deze week. Prima om alleen de laatste post in deze serie te lezen hoor. Veel respect voor zijn heldere manier van redeneren.

*

Oh ja, nieuw liedje van Turin Brakes. OK DOEI!