Maar Twitter werkt toch ook helemaal niet?

Als ik een tijdje (lees: enkele uren, een dag of langer) niet op Twitter ben geweest, dan heb ik het gevoel dat ik dingen heb gemist. Dat gevoel is onderdeel van het ‘spel’, sinds dat Twitter een beetje populair begon te worden én de reden waarom zo’n beetje de eerste actie van de gemiddelde Twitter-gebruiker is: “naar beneden scrollen” om te kijken wat je heb gemist. Het is ook de reden waarom ik Tweetdeck nog steeds gebruik: dankzij Lijsten en zoekkolommen volg ik toch nog alle onderwerpen die ik wil volgen en mis ik relatief minder. Maar ik mis wel dingen. Op Facebook mis ik ze wellicht ook. En die angst tot missen is ten dele wat het zo verslavend maakt voor al verslaafde gebruikers.

Maar als je niet zo vaak tweet, kan ik me zo voorstellen dat je niet zo goed weet waar je moet beginnen met lezen. Gecureerde tweets over onderwerpen, evenementen en internetfenomenen kunnen volgens mij best meerwaarde bieden, zolang het (in eerste instantie) maar gebeurt op een manier die de grote groep fanatieke gebruikers op dit moment niet wegjaagt. De reden om Twitter te gebruiken is vooral omdat er hele fanatieke journalisten, bekende mensen en gewone jij-en-ik-ers opzitten die het wél leuk vinden. In die zin vond ik Moments dan ook geen slecht idee (behalve dat we ‘t hier in Nederland nog niet hebben). Alleen zou ik het best gaaf vinden als jij-en-ik-ers dat zouden kunnen doen. Dus dat je een soort curated-twitter-stroom van gebruikers krijgt naast hun gewone tweets, of dat ze tweets met een hashtag makkelijk gebundeld kunnen weergeven. Dat je tweets van de mensen die je volgt met een bepaalde hashtag kunt zien, niet alle tweets per definitie.

Het voornaamste probleem van Twitters-curatiemogelijkheden tot nu toe is dat het niet vanuit de gebruikers lijkt uit te gaan, maar vanuit rekenkracht, de media en dus top-down. While You Were Away, een functie die ik op mobiel via Tweetbot in ieder geval weet te vermijden, voelt niet als een samenvatting van wat ik heb gemist, maar een paar populaire tweets van accounts die ik toch wel altijd even check als ik begin met twitteren. Dat is niet krachtig of sociaal, dat is een open deur en een belediging van de intelligentie van de gebruikers. Wij twitteraars weten vaak zelf heel goed wat we willen lezen, liken en delen. Twitter mag daar best een handje bij helpen, als het niet anders kan, maar dan moet het wel beter zijn dan wat we zelf zouden bedenken en ook niet alleen maar via adverteerders zijn. Als Sander van Hoorn op de goede plek op het goede moment is om verslag te doen van een conflictsituatie, dan moet Twitter me daarop wijzen. De krenten uit de pap zeg maar, niet het laaghangend fruit. Dan maak je Twitter boeiend, laat je de meerwaarde zien en kunnen zelfs de meest fanatieke gebruikers niet zeggen dat ze er niks aan hebben.

Ik zie dus wel meerwaarde in een versie van Twitter waarin je weinig mist. Een slimme openingspagina met een overzicht van trending topics, gecureerde streams en mensen die positief opvallen in de Twitter-verse en dat je daarna kunt doorklikken naar de realtime-stream die Twitter zo verslavend maakt. En oké, zet er maar een opt-out / opt-in-knop bij voor bestaande gebruikers. Maar maak het vooral zo goed dat je die pagina niet uit wil zetten…

We waren hier

Hoe langer ik leef, hoe meer ik mij erger aan de tendensen van de muziekindustrie. Dat er iets goed mis is met de muziekindustrie is geen geheim, maar het is moeilijk om te bepalen wat precies. Het is commercie, verkoop, maar wel onder het motto dat een band iets niet-commercieels is. Want een plaat hoeft niet alleen goud of platina status te halen, maar ook – meer dan in welke industrie dan ook – de loftrompet doen schallen. De mainstream filmindustrie is zo groot dat ik me daar nog wel kan voorstellen dat filmstudio’s hun best doen om de investeringen ruimschoots terug te verdienen, maar hoeveel kost het om een plaat te maken? Niet zo heel veel.

Niet gehinderd door enige praktijkervaring komt de industrie op mij over als een stelletje geldwolven. In theorie zou door het internet het speelveld gelijker moeten worden, maar de grote labels maken de dienst uit en dat is best wel treurig. Als zo’n dienst als Spotify heel veel geld betaalt, om überhaupt de muziek van die grote maatschappijen aan te kunnen bieden, hoe is dat dan eerlijk voor alternatieve artiesten en kleinere labels. 

Zo ergerde ik mij de afgelopen tijd behoorlijk aan de release van HAIM. Steevast omschreven als ‘indieband’, maar het label dat hun debuut Days Are Gone uitbracht, is gewoon eigendom van Universal. Niet echt indie dus… Ik vind het liedje The Wire van de drie dames best leuk, maar ik ergerde me vooral aan het feit dat ze overal waren. Als zo’n groot label eenmaal besluit zo’n een flinke duw te geven, dan worden er paginagrote artikelen aan gewijd, krantenkolommen volgeschreven en tv-programma’s mee gevuld. Hartstikke leuk voor hen en hartstikke leuk voor het platenlabel als het album vervolgens op 1 binnenkomt in Engeland (in een verhitte strijd met het nieuwe album van Justin Timberlake), maar dit is nu precies wat er mis is met de platenindustrie.

Er wordt superveel geld geïnvesteerd in een band, die wordt kapot gehypet.  Natuurlijk, af en toe zit er een Coldplay of een Daft Punk bij, maar nog veel vaker maakt de band een matig vervolgalbum en verzakt de band in vergetelheid. Of neemt noodgedwongen een pauze na twee albums (Mumford & Sons). De band krijgt er talloze fans bij die het album kopen de shows af gaan en een paar maanden of in het beste geval jaar later weer afhaken voor de volgende hype.

En nu lopen al maanden artiesten en labels – ook artiesten die ik heel erg waardeer – te zeiken dat ze te weinig geld krijgen van streamingdiensten als Spotify en dat ze daarom hun muziek eraf halen. Ze zullen best minder krijgen dan toen er nog honderdduizenden cd’s à 22 euro werden verkocht. Het verschil tussen een nieuwe cd-album voor 16 tot 20 euro en onbeperkt muziek streamen voor een tientje is nogal een verschil ja – ook voor consumenten. Misschien had jullie label niet zo teringveel geld in de promotie moeten steken en de muziek zelf het werk laten doen. Spotify is een gevolg van de tijd, de behoefte van de consument en de mogelijkheden van technologie… Platenlabels zijn vast heel druk bezig met het afnemen van paginagrote advertenties in muziekbladen zodat er ook grote interviews worden gedaan met hun artiesten.  Zo hou je het systeem natuurlijk in stand.

HAIM heeft heel wat dingen voor zich spreken: ze maken catchy muziek, ze hebben een gimmick (zussen) en zetten een best aardige live performance neer, heb ik gehoord. Gehoord. Van andere muziekliefhebbers. Word of Mouth, gunfactor, lekker veel touren: het had ze een heel eind gebracht. Misschien niet op nummer 1 in Engeland en misschien niet in de week dat het album uitkwam, maar je kunt je afvragen of het überhaupt normaal is dat het debuutalbum van een artiest op 1 binnenkomt…

Een muziekbibliotheek als Spotify is ideaal voor muziekliefhebbers. Ik hoor van HAIM, zoek ze op op Spotify en luister het. Vervolgens krijgen label en artiest 0,00000000005 cent ofzo, maar toch… Als ik van hetzelfde liedje een MP3 zoek, krijgen ze helemaal niks. En ik neem dan nog de moeite om het op Spotify op te zoeken. Er zijn genoeg muziekluisteraars die gewoon googelen en op de eerste link klikken die ze tegenkomen. Spotify is hier volgens mij niet de boosdoener en dat staat me nog het meest tegen in alle tirades tegen streamingdiensten. Als David Byrne loopt te zeiken over dat hij zo weinig geld krijgt van Spotify via zijn label dan is dat de schuld van zijn label. En als er miljoenen fans je album niet meer kopen, dan is het misschien tijd om te accepteren dat je die fans überhaupt nooit hebt gehad.

De grootste misvatting die artiesten en labels vandaag de dag hebben is dat luisteraars DANKZIJ Spotify geen platen meer kopen. Uiteraard heb ik geen cijfers om het te ondersteunen, maar die trend – van het niet meer kopen van platen – was allang ingezet voordat Spotify werd gelanceerd. Door je muziek van Spotify te halen, horen die mensen je muziek amper nog en loop je streams mis. Er zijn genoeg mensen die nog steeds platen kopen én een Spotify-abonnement hebben. En die mensen moet je overtuigen van de kwaliteit van je plaat. Dat kan dus onder andere via Spotify.

Waarom bestaan labels eigenlijk nog? Als de moderne tijd één ding laat zien, dan is het dat artiesten tegenwoordig prima op eigen houtje platen kunnen opnemen. Goed, het is niet echt efficiënt als alle artiesten zelf hun platen gaan distribueren en de zaken gaan regelen, ik snap wel dat het handig is als daar iemand anders voor verantwoordelijk is, maar aan de andere kant… Er zijn best wel wat bands die op slimme manieren de ‘echte’ fans (de enige groep fans waarvan je volgens mij nog mag verwachten dat ze je plaat kopen) met pre-order bundels en fantastische optreden weten te overtuigen. Dan bereik je niet dezelfde groep mensen als twintig jaar geleden, voor de komst van internet, maar daar vinden we wel iets op… Als memes en video’s viral kunnen gaan, waarom zou een supergoed nummer dat niet kunnen gaan… Sterker nog, kijk naar artiesten als – ja ik noem hem echt – Psy en OK Go: zij vielen op op internet en bereikten een veel groter publiek dan ze ooit hadden gehoopt. OK Go lanceerde recent zelfs een mobiele app met een woordraadspelletje: dan doe je je best om je fans te vermaken en je naamsbekendheid te vergroten.

Misschien zijn zij niet de beste voorbeelden van ‘indie bands’ die het op eigen kracht doen, maar dat komt ook omdat we nog in het huidige systeem zitten. Er zijn miljoenen mensen op de wereld die heel veel van muziek houden en die er best voor willen betalen. Die zelfs naast een Spotify-abonnement nog cd’s kopen. Die artiesten van harte willen steunen. Dan gaat het inderdaad niet meer om miljoenenverkoop voor een artiest, maar ik geloof oprecht dat een grote groep artiesten door touren en wat meer vlijt op internet een veel groter publiek bereiken dan ze nu doen. Als platenlabels allemaal zouden stoppen met het hypen van artiesten en de artiesten en fans het werk laten doen en slechts een voorzienende rol zouden vervullen, dan zou het weer eerlijk worden. Waarom is de muziek zelf  niet genoeg om fans en luisteraars te overtuigen? Waarom bepalen radio dj’s niet zelf welke liedjes ze draaien? Waarom zie je maar zelden de grote muziekbladen eens een onbekende band op de cover zetten… De muziekindustrie blijft maar in crisishouding. En het is mijn overtuiging dat dat zo blijft zolang ze op deze manier doorgaan.

En dat is best wel treurig. Want het is best eenvoudig om de aandacht te trekken op internet, om relevant te worden. En dan gaan die radio dj’s, tijdschriften en zelfs tv-programma’s overstag. En zo zou de muziekindustrie vandaag de dag eigenlijk moeten werken. Want zo werkt internet op dit moment. Maar zolang labels en artiesten blijven vasthouden aan het feit dat hun plaat pas een succes is als ie op 1 is binnengekomen in de charts, blijft de muzikale crisis voortduren.

Dit alles niet om te beweren dat ik ook maar enig verstand heb van het bovenstaande – hoewel ik het internet volgens mij redelijk door heb – maar wel om te zeggen dat Turin Brakes een nieuw album heeft uitgebracht op een onafhankelijk label, genaamd We Were Here. Er zijn wat recensies verschenen (79 uit 100 op Metacritic, waarbij Q het omschreef als het beste album tot nu toe), maar daar bleef het qua aandacht van de media bij. Desondanks lukte het de fans om het album in de charts te krijgen (46 in Engeland, en top 10 in de indie albums lijst). Met als titel We Were Here is het een statement, een signaal aan de wereld, een teken van leven zoals we dat allemaal soms willen maken. Maar in deze muziekindustrie is een teken geen teken als er geen enorme push van een label achter zit.

Het album staat op Spotify.

Beste RTL 5 (slot)

IMG_0210Vorig weekend was RTL 5 (en ik een beetje) in het nieuws. Over het knippen in films. Dat zou niet moeten mogen, in ieder geval niet als het om essentiële scènes van bepaalde films gaat. Ik had het nog nooit gemerkt, dat er geknipt was in een film, maar bij 127 Hours was het zo opvallend dat ik er een boos mailtje over stuurde naar RTL. En dat mailtje op mijn blog plaatste.

Het was leuk om mee te maken en uiteindelijk was RTL zo schappelijk om de film nog geen 50 uur na de oorspronkelijke uitzending opnieuw uit te zenden MET de geknipte scène waarin de hoofdpersoon zichzelf bevrijdt uit een gebergte door zijn eigen arm te amputeren. RTL kreeg er meer kijkers door dan Date My Ex normaal trekt op dat tijdstip. En ik voelde me best trots. Ik ben vast niet de enige reden dat RTL de film opnieuw uitzond, maar (een deel van) mijn brief zat wel in bijna ieder bericht dat over de “ophef” werd gepubliceerd. Dus met een paar biertjes op wordt dit vast mijn sterke verhaal “hoe ik ervoor zorgde dat RTL 5 een film opnieuw uitzond nog geen 50 uur na de oorspronkelijke uitzending.”

Het blijkt echter geen op zichzelf staand fenomeen, dat knippen in films. Black Swan bleek bijvoorbeeld een week eerder op eenzelfde manier te zijn verminkt. RTL en SBS vernachelen films vaker wel dan niet (tip van Floyd onder de oorspronkelijke brief). Het is op zijn zachtst gezegd teleurstellend dat zoveel films worden “verminkt” (leuk woordgrapje van het ANP, dat moet ik toegeven). Filmliefhebbers doen er dus beter aan om films te huren of op een andere manier te kijken. Eerlijk gezegd vind ik het raar dat filmmaatschappijen het toestaan dat er zo in hun films wordt geknipt. Maar er zal wel grof geld voor betaald worden?

Als de affaire niks anders demonstreert, dan demonstreert het wel hoe makkelijk je het nieuws kan halen. Kies het goede moment (zaterdagnacht, zondagmorgen, terwijl het enige andere entertainmentnieuws “aftellen naar de Oscars” heet) en een paar social media mentions zijn genoeg om te worden opgepikt. Dat mijn blog “talloze keren” werd geretweet, heb ik zelf niet gemerkt. Tientallen keren, hooguit, en ja, nadat het artikel op alle grote krantensites terecht kwam, TOEN konden we van talloze retweets spreken. Maar dat is nieuws maken dan, geen verslag doen.

Voor mijn blog was het wel leuk. Het bestaan in de marge, veroorzaakt door een gebrek aan tijd en dubieuze onderwerpskeuze, werd ruw verstoord door een horde bezoekers die zijn weerga niet kent (althans niet op ditisstefan.nl). Normaal komen de meeste social media bezoeken via Facebook, maar zondag en maandag stond Twitter fier aan kop, gevolgd door diverse nieuwssites (zondag: AD, maandag: NOS). Inmiddels zijn we qua bezoekers weer op het oude niveau, dus het lijkt erop dat ik rustig door kan bloggen zonder dat ik nog meer tips tot levensverbetering krijg. Had ik dit weekend dan toch weer RTL 5 moeten kijken? Ik heb het niet gedaan.

Schermafbeelding 2013-03-03 om 20.36.59

Vaste bezoekers van deze site weten hoe erg ik mij erger aan Treintje, de blogpost die steevast het best wordt bezocht op deze site. Maar zelfs de mediahype van vorige week zondag kon Treintje niet verslaan. Sinds WordPress mijn bezoekers telt (dat is pas een paar jaar, overigens), wist Treintje al tienduizend bezichtigingen te trekken.. Daar kan Beste RTL 5 nog niet aan het tippen. Nog niet.

RTL 5 vs treintje

Maar een foute knip van RTL5 en Google doet zijn werk en dan is mijn ultieme doel ook bereikt. Beste RTl 5, een brief over 127 Hours is al over de helft. Onwards & Upwards! 

Tv-tip vanavond op RTL 5 – 127 hours

Bij RTL 5 was zaterdagavond de film ‘127 Hours’ te zien. Om een breed publiek de kans te geven deze film te zien, is ervoor gekozen de film om 20.30 uur uit te zenden. Vanwege de Kijkwijzer, die op dit tijdstip alleen films voor 12 jaar en ouder toestaat, kon de scène waarin de hoofdpersoon zijn eigen arm amputeert niet worden uitgezonden. Het spijt ons dat we zoveel kijkers hebben teleurgesteld. Dat was zeker niet de bedoeling. Daarom zal ‘127 Hours’ vanavond om 22.30u opnieuw uitgezonden worden, in z’n geheel.

Nog even een aanvulling over de Kijkwijzer. Deze geldt vanaf het aanvangstijdstip van de film ook al wordt een heftige scene pas na 22u uitgezonden.

Dat is dan wel weer netjes gedaan van RTL. 🙂

Aandacht voor de margeblogger – over Facebook Comments

Sinds kort experimenteer ik met Facebook-reacties op mijn blog. Misschien had u dat al gezien, misschien ergerde zich u er al groen en geel aan omdat u in moet loggen om te kunnen reageren en dat vroeger niet hoefde… Misschien heeft u helemaal geen Facebook en wilt u dat ook niet en gaat u ook geen account aanmaken. Allemaal valide opmerkingen, vind ik. Sterker nog, ik had de comments alweer bijna uitgezet. Meer reacties kreeg ik er namelijk in ieder geval niet door. Minder trouwens ook niet. Ook wordt de pagina lay-out er enigszins door verpest. IRRITANT (maar goed, ik was toch al bezig met een nieuwe lay-out).

Toen schreef ik dus gisteren mijn zorgen over Apple op. Ik weet niet of het door het onderwerp komt (spijker op zijn kop?) of door het feit dat mijn voormalig collega Raymond Janssen (zie) de post nog geen vijf minuten na publicatie al op zijn Facebook-profiel had geplaatst, maar het bericht sloeg aan.

Via Raymond kwam er een groep bezoekers die ongeveer net zo groot was als mijn dagelijkse schare fans en enkele van hem namen de moeite om een reactie achter te laten. Die reactie werd automatisch doorgeplaatst op het Facebook-profiel van de reaguurder, waardoor de digitale vrienden van die persoon ook weer werden geattendeerd op mijn epos. Ik ging overhaast kijken of ik wel alle spelfouten had verbeterd.

Nu, je kunt zeggen van Facebook Comments wat je wil (en ik ga er ook zeker voor zorgen dat je ook “zonder” Facebook weer eenvoudig kunt reageren), maar feit is dat ik dankzij die Facebook voor WordPress plugin toch bijna zes keer zoveel bezoekers als normaal mocht verwelkomen op deze site. Waarvan er een aantal ook nog inhoudelijke reacties achterliet. Ik kwam zelfs akelig dicht bij het record van 18 april 2008 (dat is althans het record wat mijn huidige meetprogramma aangeeft, maar ik ben er vrij zeker van dat dat ook het record zou zijn als we de eerste paar blogjaren meetellen…

Uiteindelijk gaat mijn blog over alles en niets en schrijf ik maar een beetje in de marge. Ik kan veel beter voor andere sites (met een thema) bloggen, zodat mijn stukken het juiste publiek bereiken. Hier klooi ik vaak maar gewoon een beetje aan. Maar een beetje aandacht op zijn tijd in de vorm van een reactie of bezoekerspiek, vind ik – net als de meeste margebloggers – helemaal niet erg. Dat is best wel leuk zelfs. Het zou niet moeten, maar ik word er zelfs gemotiveerder door. Zo gaat dat met margebloggers die ineens wat aandacht krijgen…

Ik wil alleen maar zeggen dat het invoegen van Facebook Comments dus best de moeite van het proberen waard is. Dat en vrienden worden met Raymond Janssen natuurlijk…