W.

Waarom iedereen naar podcasts moet luisteren

Podcasts, podcasts, podcasts. Er zijn er honderdduizenden van. En toch word je in Nederland nog vaak raar aangekeken als je zegt: “Ik luisterde me laatst toch een goede podcast.” Maar podcasten is het nieuwe radio luisteren, lezen en theater bezoeken tegelijk. En dat allemaal in je luie stoel, onderweg of als wapen tegen slapeloze nachten. Kortom, het woord klinkt stom, maar iedereen zou naar podcasts moeten luisteren, simpelweg omdat er voor iedereen wat is. Vorig jaar gaven we al een aantal tips, maar voor wie niet snapt waarom podcasts zo fijn zijn, hier podcasting 101.

Read more

P.

Pokemon Go: haters gonna hate

Pokémon Go is een hype. Oh ja, en het is gevaarlijk, stom en alle mensen die het spelen zijn sukkels, zeggen de haters. Na het spelen ben ik erachter dat het niet gevaarlijk is, niet stom en ik wist al dat ik geen sukkel ben. Kortom: haters gonna hate, maar Pokémon Go biedt eigenlijk alleen maar een hele leuke vakantiebezigheid en laten we vooral stoppen met mensen haten die het leuk vinden. 

Read more

L.

Leven in EK-tijd (8): 10 juli

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

10 juli – 21:00 uur: Portugal – Frankrijk 1-0

Het is voorbij, dit EK. De finale is geweest en Portugal heeft gewonnen. Maar het gekke was dat ik het Portugal gedurende de wedstrijd begon te gunnen. Niet dat Frankrijk zo slecht was of evil speelde. Toen Ronaldo er eenmaal uit was en Frankrijk niet doordrukte, begon ik te geloven in een overwinning voor de vaak zo vervelende Portugezen. En toen, in de extra tijd, toen ik me al bijna begon te verheugen op een penaltyreeks van Duits-Italiaanse proporties, werd er met een mooie goal een beslissing genomen. Door Portugal. Christiano Ronaldo stond toen al fanatieker te coachen dan menig bondscoach dit toernooi. Ineens realiseer ik me dat Ronaldo later een trainer kan worden. Dat kan gewoon in deze wereld. Ik vermoed dat die realisatie het enige is van deze wedstrijd wat ik bij het volgende WK nog weet. Dat Ronaldo straks niet zo maar weg is als ie met pensioen gaat. Daar had ik nog niet eerder aan gedacht. Ik hoop wel dat ie dan zijn haar laat groeien.

L.

Leven in EK-tijd (8): 7 juli

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

7 juli – 21:00 uur: Duitsland – Frankrijk 0-2

Weet je wat ik dit toernooi allemaal fout heb voorspeld? Alles. Mijn EK-pool is sinds de kwartfinales eigenlijk voorbij. Tenzij een bepaalde Portugees er nog een paar inlegt in de finale, scoor ik geen punten meer. En laat ik nu ook nog eens voor Frankrijk zijn in de finale…

Duitsland – Frankrijk is de eerste wedstrijd in lange tijd die ik serieus kijk. Oké. Zaterdagavond keek ik bij Mischa toen we terugkwamen van vakantie Duitsland – Italië. Dat was een best vermakelijke pot voetbal, voornamelijk vanwege de belachelijke strafschoppenserie aan het eind van de avond. Op basis van die wedstrijd had ik niet gedacht dat Duitsland echt het onderspit zou delven in deze wedstrijd. Maar het is toch zo. Frankrijk is beter, effectiever en na een minuut of 70 is het Duitse verzet definitief en compleet gebroken: ze proberen het niet eens meer echt.

Tijdens deze wedstrijd, die ik bij Loet in Den Haag kijk, bekruipt me het gevoel ineens dat ik heel veel heb gemist dit toernooi. De week na de groepsfase zat ik in Griekenland, waar we bij gebrek aan tv en wifi maar heel weinig meekregen van het toernooi. Ja, wel op vrijdagavond toen België en Wales streden en wij op het dorpsplein zaten te eten en er een tv aan werd gezet. Maar de kinderen die daarachter dansjes aan het doen waren, overstemden enig voetbalgeluid. Daar voelde het EK niet zo belangrijk, hier voel ik wel dat ik iets gemist heb, want nu is het al bijna voorbij.

Ik ben al lang blij dat ik acht afleveringen heb geschreven van deze afleveringen en dat die negende over de finale er ook nog wel gaat komen. Maar geen finale Duitsland – Spanje dus. Frankrijk wel. En Portugal ook. Come on les Blues is dan geloof ik de correcte aanmoediging?

R.

Radiohead hoeft niet meer op te rotten

Ken je het Amélie-effect? Dat iedereen tegen je zegt: “je moet Amélie kijken!” Zo vaak, dat je denkt: “Amélie kan me aan me achterwerk oxideren.” En dat je die film dan heel lang niet kijkt. Ik had iets vergelijkbaars met Radiohead. De cultus van fans was zo intens tussen In Rainbows en The King of Limbs dat ik die vorige plaat spontaan vijf jaar lang niet luisterde. Nu is er A Moon Shaped Pool en neem ik mijn woorden terug. Sorry, Radiohead: jullie hoeven niet op te rotten. 

In 2009 schreef ik op mijn eigen blog het niet extreem doordachte stuk ‘Rot op Radiohead’. Het kwam voort uit een frustratie, met name gericht op het blinde kuddegedrag van veel Radiohead-fans op internet. Mijn standpunt was ongeveer: “Jongens. Radiohead is ook maar een band. Ze maken liedjes waar je van kunt houden als je dat graag wilt.” En: “Ze mogen dan niet het toonbeeld van commercie zijn, maar ik zou Radiohead wel degelijk willen positioneren als alternatieve boyband: het geld, de fanbase en de middelen om platen te verkopen, hebben ze tot hun beschikking. Dan is er natuurlijk geen kunst meer aan om het halve internet in je greep te houden. (…) Rot op Radiohead. Maak ruimte voor de rest. Blijf vooral goede muziek maken. Maar cut the crap.”

Nou ja, dat “ruimte voor de rest” was wel een beetje de kern van de zaak. Ik vond dat door het creëren van een soort online cultus hele mooie andere muziek ondersneeuwde en werd afgeschreven door Radiohead-fans voordat het uitkwam. Het was alsof critici, muziekliefhebbers bij alles wat er in de muziekwereld gebeurde zeiden: “Ja, leuk, maar Radiohead… Man, dat is pas goed…” Meten met twee maten, waarbij niks aan kan tippen aan het grote heilige Radiohead. Toen ik mijn stukje schreef in 2009 zaten we in het begin van de aanloop naar The King of Limbs en hadden onze Radiohead-vrienden net een liedje “GELEKT” via Torrent-sites. Awesome. Als je toch al binnen bent als band, kun je dat dus doen. Maar die singer/songwriter om de hoek heeft er niks aan. En dat werd wel vaak geimpliceerd door de fans die de band vereerden.

Enfin, ik was een beetje aggressief – en moe. Want uiteindelijk maakt Radiohead ook maar liedjes die bestaan uit akkoorden en noten. Alleen omdat die op het eerste gehoor misschien wat gecompliceerder klinken, betekent nog niet dat ze dat ook zijn. Of dat ze zo veel meer van je waardering waard zijn. Ik wil niet bij ieder stuk wat ik schrijf mijn favoriete band aan halen (Turin Brakes mensen! Turin Brakes!), maar als de zanger van Turin Brakes zingt dat de hoofdpersoon in The Invitation “the ruler of this Internet” is, wordt ie door de mangel gehaald, terwijl Thom Yorke weg komt met veel matigere lyrics die dan ineens maatschappijkritisch zijn (Pitchfork: “Thom Yorke has sharply peppered his lyrics with everyday cliches to suggest a mind consumed by meaningless data”).

Dat meten met twee maten, vooral door hosanna-fans, daar was ik dus moe van. Zo moe dat ik The King of Limbs heel lang niet heb geluisterd. Eigenlijk ben ik daar pas het laatste jaar mee begonnen. Ik haat Radiohead namelijk niet echt. In tegendeel, ze maken best toffe nummers. Mijn wereld verandert er niet bepaald door, maar we mogen in ieder geval stellen dat de muziekscène een stuk saaier zou zijn zonder Radiohead.

Dat blijkt anno 2016 uit het ontzettend mooie A Moon Shaped Pool. Het is me gelukt om me over mijn aversie jegens die twee maten, die Radiohead-cultus, te zetten en gewoon van A Moon Shaped Pool te houden. Net zoals Damien Rice op My Favourite Faded Fantasy na heel veel jaren met strijkers en een duidelijke toon en stijl een vollere, sterker gedefinieerde versie van zichzelf neerzette, zo zet Radiohead op A Moon Shaped Pool weer een duidelijke lijn uit waarin ontzettend mooie instrumenten worden gebruikt – gitaar, piano en strijkers. En wat teruggespoelde vocalen natuurlijk. Het contrast met de wat desolate stem van Thom Yorke is duidelijk waarneembaar. Desert Island Disk begint als folk song en wordt dan subtiel opgebouwd. Op Glass Eyes lijken de strijkers van Antony & The Johnsons te zijn geleend – en het is ergens in de tweede helft van het album dat het soundtrack werk van Jonny Greenwood (o.a. The Master, Inherent Vice) begint door te schemeren. En of je dit nu het beste Radiohead-album van de afgelopen vijftien jaar vindt of niet, in een tijd waarin de wereld langzaam uit elkaar lijkt te vallen, is dit een passende sountrack.

En in een tijd waarin Kanye West een Famous-video online knalt, Beyonce een nieuw album op HBO laat zien en we iedere vijf minuten een nieuwe viral te zien hebben, is de dominantie van Radiohead-marketing en hype ook veel minder dominant geworden. En dus voor mij beter te pruimen. Heb ik dan niks meer te zeuren? Ja, dat Pitchfork het nodig vindt om de online cultus te analyseren (in een best tof artikel) en dat ik er een stuk over schrijf en een beetje bij draag aan de cultus (misschien dat ik daarom een paar weken heb gewacht met schrijven?). Ja, dat ze zo’n kleine zalen speelden tijdens de afgelopen Europese tour. Is natuurlijk ook leuker voor de band, maar als je als band makkelijk de Ziggo Dome kunt uitverkopen, speel die dan ook gewoon in plaats van je kaarten nog duurder te maken en in de HMH te blijven hangen.

Maar dat is het dan ook wel. Ik zal wel altijd enige jeuk houden tegenover onnodige overdreven verering van bands. Maar Radiohead hoeft niet meer op te rotten van mij. Ik was ook vooral boos op de fans en een beetje op het management. Maar: sorry jongens. Jullie maken best leuke muziek. Sterker nog: A Moon Shaped Pool is de eerste plaat die ik daadwerkelijk ga kopen. Maar niet vanwege de hype. Vanwege de mooie liedjes.

‘A Moon Shaped Pool’ is gewoon te streamen op Spotify en vergelijkbare diensten. Gewoon, net als alle andere popmuziek! En ook te koop in de winkels. 

D.

De Comeback Kids van 2016: Red Hot Chili Peppers, KT Tunstall, Eric Clapton

Muzikaal gezien staat de zomer bekend als de periode dat bands en artiesten festivals plat spelen met ‘greatest hits’ shows. Maar het is ook traditiegetrouw de periode dat de nieuwe werken voor NA die zomer worden aangekondigd en nog even snel wat albums van artiesten worden gedropt die het meestal lekker doen in de auto op een hete zomerdag. En laten er nou een hoop artiesten bij zitten van wie we al een tijdje niks meer hadden gehoord. Hoewel er een aantal 50+’ers bij zitten, noem ik ze maar even de Comeback Kids van 2016. Een overzicht.

Read more

L.

Leven in EK-tijd (7): 18 juni

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

18 juni – 15:00 uur: België – Ierland 3-0 (2-0)

België wacht netjes met scoren tot ik thuis ben van de boodschappen en even de tv aanzet. Dank aan België. Maar jullie scoren dus wel een goal te veel. Daar gaan mijn 90 punten voor deze wedstrijd. Later blijkt dat ik ze nodig zal hebben.

18 juni – 18:00 uur: IJsland – Hongarije 1-1 (0-1)

Soms is het niet zo erg als je voorspelling fout is, bijvoorbeeld als IJsland op enige wilskracht wint van Hongarije. Jammer genoeg lukt het Hongarije (via een IJslander, dan voel je je vast ook een schlemiel, zeg) om op gelijke hoogte te komen. Maar toch, IJsland heeft al 2 punten meer dan Nederland op dit EK ;). Dat is toch wel tof gedaan. Nederland zou vast heel ander voetbal spelen, die gedachte kwam natuurlijk ook in mij op. Maar ook al is dat zo, dan nog vind ik het dat IJsland prima mee doet.

Overigens, over IJsland gesproken… In IJsland werd deze video opgenomen van de nieuwe single van Passenger. Hij is vrij duidelijk op zoek naar een follow-up hit na Let Her Go. Niet dat zijn vorige album Whispers een totale flop was, maar het was ook zeker niet net zo’n groot succes. Dus nu wordt er een soort Let Her Go kopie gemaakt en ik kan er niet eens echt boos om zijn. En net zoals hij in zijn vorige wereldhit veel woorden nodig had om te zeggen dat je soms pas weet wat je mist als je het niet meer hebt, heeft hij hier veel woorden nodig om te zeggen dat er best nog wel eens een tijd kan komen dat je iemand nodig hebt. Dat dat allemaal wat repetitief klinkt, is dan maar zo: als jij het zat bent kun je de radio uitzetten. Hij moet het nog tien jaar live spelen. EN Let Her Go.

18 juni – 21:00 uur: Portugal – Oostenrijk 0-0 (2-0)

Soms is het niet zo erg als je voorspelling fout is, bijvoorbeeld als Christiano Ronaldo bijna moet huilen. Kijk, Ronaldo is ook een mens en als ik mijn inlevingsvermogen gebruik is het natuurlijk super zielig dat je als voetballer op het moment dat je er moet staan een penalty mist, maar ja. Het is wel Ronaldo. Ronaldo, die inderdaad best goed kan voetballen, maar die dat ook keer op keer verkondigt. Geen fijne eigenschap. Ronaldo, die IJsland geen geluk lijkt te gunnen (als we de mediaberichtgeving mogen geloven). Ronaldo, die zo heerlijk gepijnigd kan kijken als het een keer niet goed gaat. Ronaldo, die een penalty mist. Die al zo vaak raak schiet, waardoor Portugal, toch ook een plaaggeest van Nederland, twee belangrijke punten mist. Ja, dan is het niet zo erg dat ik weer met 0 punten er vandoor ga.

(zowaar een aflevering met opmerkingen over voetbal, moet niet gekker worden)