O.

Ongevraagd en soms onbemind – over U2 en Damien Rice

Dit is een week waarin van alles gebeurt waar je niet om hebt gevraagd.

Damien Rice komt met een nieuw album en kwam daarom deze week met een nieuw liedje. Toegegeven, daar vroeg ik een paar jaar geleden om, maar ik was al een paar jaar gestopt met vragen.  En ik vroeg hem al helemaal niet om een nieuw liedje deze week. Dus niet om gevraagd, wel gekregen. Het is een mooi liedje hoor – de gitaar doet me een beetje denken aan Jeff Buckley qua productie. Het doet qua opbouw een beetje denken aan I Remember: lief en gevoelig (en zelfs de kopstem van Damien doet een beetje denken aan Lisa Hannigan, waarmee het eerstgenoemde liedje zong) en daarna hard en intens. Het is afwachten of het album nog indruk maakt, na helemaal dood te zijn gegooid met b-merk Damien Rice-collega’s. Er zijn zo’n acht jaren verstreken sinds 9 en dat is best lang. Er hebben heel veel mensen heel lang gewacht op dit album en de platenmaatschappij gaat er ongetwijfeld voor zorgen dat al die mensen horen dat er een nieuw album van de beste man is. Want of hij nu heel goed is of niet, door zijn beperkte output is ieder nieuw werk van de man best wel een momentje.

Wat ook een momentje moet zijn, is het nieuwe album van U2. Want tijdens de keynote van Apple werd dus niet alleen een horloge, een betalingssysteem en twee nieuwe iPhones aangekondigd, maar ook een nieuw album van U2. Ongevraagd. En toen werd dat album ook nog eens gepusht naar iedereen met een iTunes account. Ook ongevraagd. Dat is de Apple-variant van die toolbars die bepaalde programma’s op je Windows pc ongevraagd installeren. Waren ze soms bang dat er niemand naar zou luisteren anders?

Ik heb er nog niet naar geluisterd en ik ben het ook niet van plan als ik eerlijk ben. Want ik wil best het nieuwe album van U2 een keer luisteren, maar ik wil niet ongewild bijdragen aan “the biggest album release of all time”. Of bijdragen aan de verdere devaluatie van muziek. Ongevraagd en onbemind dus.

Iemand op Twitter omschreef U2 vorige week als “niet zo slecht als de hatende mensen denken, niet zo goed als hun fans geloven” (maar dan in het Engels, en dan bekt het vaak net iets lekkerder). Dat vond ik wel een treffende omschrijving. Dat is allemaal prima, maar dan wil ik wel zelf bepalen of ik ernaar ga luisteren. Er zijn echt wel U2-liedjes die ik op een dag wil luisteren. Maar dat er nu dreigend in mijn iTunes bibliotheek een nieuw album staat te wachten om per ongeluk op Shuffle aangezet te worden, daar word ik niet vrolijk van. En daar krijg je dus haatrecensies (1, 2) van. En tieners die nog nooit van ze hebben gehoord.

But it doesn’t matter what they’re giving away, the fact it’s free makes it seem cheap. And on this evidence they’ve devalued their own brand because, quite frankly, this is a serious mis-step that might win a week’s worth of good publicity, but could foreshadow a year’s worth of bad.

(aldus de NME)

Het nieuwe U2 album is dan ook als huis-aan-huis-reclame: die gaat bij het oud papier en het is de schuld van de postbode dat ie mijn “nee”-sticker niet had gezien. De stadions zullen er niet voller of leger van worden, daarvoor is de band te groot. Maar ik vraag me inderdaad ook af of de band er in de publieke opinie op de lange termijn veel goeds mee blijkt te hebben gedaan.

Nee, dan heb ik liever dat een band gewoon een nieuw liedje uitbrengt en dat ik zelf bepaal of ik er naar luister, al dan niet aangespoord door lovende recensies, enthousiaste vrienden of nieuwsgierigheid. Niet dat het me ongevraagd wordt opgedrongen door een technologiebedrijf en een band die toch al een van de grootste bands op aarde was.

Nee, dan liever de Damien Rice procedure. Die man heeft ook een hoop verkeerd gedaan in zijn leven, maar met dit nieuwe liedje… Daarmee doet hij het in ieder geval beter dan U2.

A.

Apple iWatch of mijn nieuwe horloge

Dinsdag kondigt Apple weer een nieuwe generatie iPhones aan. Dat is mooi, want mijn huidige iPhone is aan vervanging toe en een nieuwe glimmende Apple-telefoon staat dan natuurlijk bovenaan mijn lijstje. Ik zit namelijk al een paar jaar stevig in het Apple ecosysteem vastgeroest en daar pluk ik steeds meer voordelen van. En nadelen ook, maar die horen bij ieder systeem.

Vanaf heel, heel snel wordt het mogelijk om te bellen op je computer via je telefoon. En om verder te surfen waar je gebleven was op je iPad of iPhone… En dat is het begin. Waar het op lijkt? We lijken eindelijk van smartphone naar understandphone te gaan: de telefoon die probeert te snappen wat je wilt doen, in plaats van een telefoon die eindeloos relevante én niet-relevante info blijft aanleveren. Het zal nog even duren voordat we er echt een in onze zak hebben zitten, maar ik geloof niet dat we als westerse beschaving het blijven pikken dat we worden gespamd met notifications. Ik in ieder geval niet.

Voor mij zijn het moeilijke tijden als tech-liefhebber. Aan de ene kan wordt steeds meer mogelijk en dat maakt mij enthousiast… Aan de andere kant wil ik duidelijker kunnen bepalen waar ik wel en niet aan mee wil doen en ergens de grens kunnen trekken. En vooral ook wanneer ik die grens wel en niet wil trekken. Ik wil een device dat ik niet hoef uit te leggen wanneer ik gestoord wil worden met bepaalde info, en wanneer niet… De eerste tekenen van dat soort diensten zijn er al, denk aan Google Now die je meteen vertelt hoe lang het duurt om thuis of op je werk te komen vanaf je huidige locatie. Maar het kan en moet nog veel verder gaan. We worden nu afgeleid door onze telefoons terwijl we ondersteund moeten worden. Dat komt namelijk onze productiviteit ten goede en dat is nog steeds een groot streven in de economie, toch?

Met relevante informatie wanneer je die nodig hebt, daar staat of valt volgens mij ook die hele smartwatchhype mee. Ik heb nog geen enkele smartwatch gezien die ik om mijn arm wil hebben. Apple heeft er nog geen uitgebracht, maar de tijd tikt door en het lijkt er nu van te gaan komen.

Zo’n ding moet mijn leven makkelijker maken, niet me nog sneller afleiden. Prima dat zo’n apparaat mijn bloeddruk en baardgroei (haha, nee toch?) kan meten, maar daarvoor ga ik geen honderden euro’s uitgeven bovenop de euro’s die ik aan mijn telefoon uitgeef. Die vitals heb ik nauwelijks nodig en het is een keuze of je wilt dat een apparaat die voor je bijhoudt. En van die keuze moet die aankoop niet afhangen. Want dan zeggen heel veel mensen nee.

Nee, zo’n smartwatch moet bepaalde taken in je leven uitvoeren. Zo makkelijk dat je er nu één wilt en niet snapt hoe je ooit zonder heb gekund. Dingen als helpen bij het hardlopen of de apparaten in huis uitzetten en snel de juiste mensen bellen – en oh ja, de tijd aangeven – kan iedereen verzinnen. Dus dat moet ‘ie op zijn minst doen. Maar het feit want het is niet mijn baan horloges te verzinnen. En het alleen als fashion item in de markt zetten dat verder nergens wezenlijk aan bijdraagt… Daar zouden dit soort technologiebedrijven inmiddels boven moeten staan.

Zo’n smartwatch moet eigenlijk zo handig, cool en hip zijn dat je er zes maanden mee voor gek wilt lopen om je arm, totdat iedereen het ineens cool vindt (zie: tablets, smartphones, gsm’s etc.). En ja, zo’n telefoon kun je nog wegstoppen. Zo’n horloge zit om je pols, dus die zie je veel vaker – zeker als ie groot is en opvalt. Dus de lat ligt hoog.

Ik heb voor mijn verjaardag in juni een nieuw horloge gekregen, Zweeds. Het is klassiek maar strak en minimalistisch. En vooral analoog. Hij geeft de tijd aan en de datum – al moet ik die een dag vooruitdraaien als de maand maar dertig dagen heeft. Het belangrijkste eigenschap van mijn nieuwe horloge: hij valt niet op, maar als ik hem nodig heb is hij prettig om naar te kijken en doet hij wat hij moet doen: tijd en datum aangeven.

Zo’n smartwatch moet ik hebben. En tot die tijd draag ik deze. En daar word ik gewoon een beetje blij van. Ik herhaal: de lat ligt hoog.  En de tijd tikt door.

v03d-brblwh1300x640_1

V.

Vorig jaar schreef ik een stukkie over de iPad mini

iPad mini

Vorig jaar schreef ik een stukkie over de iPad mini. En als Apple dan een nieuwe iPad mini aankondigt, dan komen er weer wat bezoekers via Google op je site om te lezen wat ik ervan vind. Nu is de nieuwe iPad mini nog niet te koop, maar heb ik wel e

Ik blijf de iPad een vaag apparaat vinden. Wat moet je ermee? Wanneer moet je ‘m gebruiken? Waar een smartphone redelijk logisch gebruikspatroon heeft (je belt ermee, dus je hebt ‘m vaak bij je, dus je kunt ‘m makkelijk voor dingen inzetten), is de iPad maar een raar ding. Moet je zo’n tablet altijd in je tas hebben zitten? Moet je ermee lezen? Video kijken? Foto’s maken (NEE! GEEN FOTO’S MAKEN MET JE IPAD! DOE HET NIET!!!), videobellen? Wat moet je ermee, wat moet je ermee?

Een iPad kan veel dingen, maar vaak nog zonder enige urgentie – “Oh, dat moet ik nu even op mijn iPad kijken” is een zin die ik nog nooit heb gesproken. Vandaar dat ik er officieel ook nog steeds geen heb (alleen eentje voor zakelijke doeleinden via mijn werk).

Ik doe wel mijn best om de urgentie van zo’n iPad te ontdekken. Eerst met de normale en sinds vorig jaar dus met de iPad mini. Er gaan dagen voorbij dat dat ding in mijn tas blijft zitten – hij pas precies in een speciaal vakje in mijn tas – zo goed dat ik hem er soms niet uithaal. Spelletjes speel ik er niet op, het is vooral een surf- en leesapparaat. Als ik zin heb. Geen boeken, wel lange artikelen op websites en tijdschriften als Wired. Soms kijk ik er ook video’s op. En hoewel het scherm minder scherp is dan die van de grotere iPad, is het niet van zo’n matige kwaliteit dat ik me er aan erger. Gezien mijn niet-obsessieve gebruik van de iPad mini, gaat de batterij soms wel meerdere weken mee zonder dat ik hoef op te laden. Ik vind bovendien dat de mini lekkerder in de hand ligt dan zijn grote broer, dus in die zin geldt voor mij: #kleinerisfijner.

De nieuwe iPad mini heeft alle kwaliteiten die ik hierboven beschreef, maar dan met een scherper scherm. Maar voor mij nog geen urgentie dus. Dat nog niet. Dus ik sta ook nog niet in de rij voor de nieuwe.

Gebruiken jullie je tablet voor bijzondere dingen die ik ook zou moeten proberen? Ervaren jullie enig gevoel van urgentie bij het gebruik van een tablet?

 

i.

iPad mini is niet zo klein maar wel best fijn

Je tikt wel eens een stukje, bent enigszins op de hoogte van wat Apple uitspookt, je hebt een blog en je krijgt de iPad mini mee naar huis. Ja, dan krijg je dus dit stukje.

Ze hadden de rode loper al uitgelegd bij de iCentre in Ede en rond een uurtje of elf, toen ik ging kijken of ik die mini voor de zaak kon kopen, bleek dat niet meer nodig. De goedkoopste modellen waren al weg – op enkele reserveringen na. Toen liep ik maar door naar de MediaMarkt, waar ze nog een bak vol met iPad mini’s hadden liggen, die ook nog eens zeven euro goedkoper waren. Dag lokale middenstand, hallo onsympathieke, schreeuwerige keten.

Nu gebruik ik normaal een originele, geleende iPad, en die is inmiddels al behoorlijk achterhaald. Met de nieuwere iPads heb ik genoeg ervaring, hoor, maar het is die “iPad 1” waar ik dagelijks mijn krantje op lees, mijn Wired-abonnement consumeer en… ja… verder eigenlijk niet zo veel. Af en toe iets opzoeken misschien. Ik speel er geen spelletjes op (voor zover ik dat doe, doe ik dat op mijn iPhone), het is voor mij puur een vervanger van papier en bij vlagen mijn laptop (als ik surf op internet of een mailtje aan het beantwoorden ben). Het komt dus best wel eens voor dat ik de iPad een dagje niet gebruik. Fancy dingen als piano spelen, tekenen en andere creabea dingen doe ik meestal maar één keer en daarna niet of nauwelijks meer. Af en toe wil ik er thuis nog wel eens iets terugkijken op Uitzending Gemist of YouTube, maar daar blijft het bij.

Voor de dingen die ik hierboven noem, is de iPad mini uitermate geschikt. Hij is best groot (ik moet nog best moeite doen om hem in mijn hand te houden), maar niet lomp. Hij heeft een mooi scherm, ook al is dit scherm niet zo mooi als het supermagischeretinaawesome scherm van zijn grotere broer. Lekker boeiend: het is niet zo dat je na vijf minuten gebruik denkt “nou, mooi dingetje maar jammer dat alles zo korrelig is”. Als je dat wel denkt, dan erger je je vast aan meer kleine dingen en dan word je heel gauw moe. De cursus “dingen in perspectief plaatsen voor beginners” is wellicht wat voor jou!

Maar ik dwaal af… Best geschikt dus om iets op te lezen, een filmpje op te kijken en te surfen. Dat kan de iPad mini allemaal snel en goed. De batterij houdt het meer dan tien uur achter elkaar vol. En het mooie is dat NIEMAND dat ding zo lang achter elkaar gaat gebruiken. Dus in de praktijk heb ik hem sinds vrijdagmorgen nog niet op hoeven te laden. En dat hoeft na maandag ook nog niet. Ander mooi ding is het feit dat het scherm niet reageert als je het scherm met een halve vinger aanraakt omdat je de tablet aan de zijkant vastpakt. Als je hem vast pakt, merk je hoe licht de mini is. En dat merk je best wel in het dagelijks gebruik. Alles is in perspectief te plaatsen, maar het fijnst zijn apparaten waarvan je vergeet dat het “apparaten” zijn en die je als gebruiksvoorwerpen als een pen of een kladblok ziet. Dat je niet aan je tas kunt voelen “oh, ik heb de iPad bij me” (en dan niet omdat het ding gejat is). Aan die eis voldoet de mini beter dan zijn grote broer.

Al met al, na een klein weekend: de iPad mini is een fijn apparaat. Zeker niet klein, zeker niet té klein, en zeker ook niet té groot. Een fijn formaat, met een fijn gewicht en vrijwel alle functionaliteit van de grote iPad voor een iets zachtere prijs. Als je een iPad wil, kun je dus gerust deze nemen. tenzij je een superawesomeamazingretina scherm wil. Of van mening bent dat size does matter. Ik zie echter niet in waarom in dit geval. Kan iemand anders even uitrekenen hoe lang ik de digitale nrc.next en Wired op de iPad (mini) van 322 euro moet lezen voordat ik slimmer bezig ben met de iPad (in ogenschouw nemend de papierbesparing, de moeite die ik moet doen het oud papier aan de straat te zetten, de milieuvriendelijkheid – al besef ik me dat de iPad met allemaal vage mineralen enzo vast niet bijzonder duurzaam is geproduceerd –  en wanneer digitale abonnementen plus de iPad goedkoper zijn dan een papieren abonnement)? Alvast dank. Voor mij blijft de iPad – mini of niet – een leuk hebbeding. Een heel leuk hebbeding. Dat wel.

D.

De nieuwe iPhone wordt een teleurstelling

Dit zou hem moeten zijn, de iPhone 5 – of zoals ‘ie waarschijnlijk gaat heten “de nieuwe iPhone”. Apple lijkt namelijk met de introductie van “de nieuwe iPad” de nummertjes te laten voor wat ze zijn. “iPhone 17” klinkt natuurlijk ook minder indrukwekkend dan gewoon “iPhone”. “iPhone 5, 6, 7, 8…” klinkt namelijk op een gegeven moment als “de zoveelste incarnatie van hetzelfde apparaat” in plaats van het magische apparaat dat de telefoon volgens Apple moet zijn.  Alleen wijst de laatste geruchtenstroom erop dat de nieuwe iPhone inderdaad dat eerste is – de zoveelste incarnatie van hetzelfde apparaat. Op 12 september zou ‘ie worden gelanceerd. En dat wordt een enorme teleurstelling.

Nu zou ik als ex-Apple-redacteur beter moeten weten dan luisteren naar de geruchtenstroom. Die is namelijk constant en heeft het vaak bij het verkeerde eind. En er is een kleine kans dat Apple inderdaad weet te verrassen een een truc in de hoge hoed heeft zitten. Maar ik denk het niet.

Reden 1: iOS 6. De update van Apples mobiele besturingssysteem stuurt je iDevice volgens Apple in “entirely new directions”. Dat bedoelt Apple letterlijk. Als in: er zit een nieuw navigatiesysteem in, niet dat de iOS-software compleet is vernieuwd. Dat navigatiesysteem kan nauwelijks meer dan Google Maps kon. Ook de andere wijzigingen in iOS 6 zijn van evolutionaire aard – niet bijzonder spannend dus – en de paar uitzonderingen die wel interessant zijn, zijn vooral gericht op de Verenigde Staten. Daar hebben we in Nederland dus niets aan. De rest is te omschrijven als “stroomlijning en verbetering van de productiviteit.” Dat is mooi en in sommige gevallen broodnodig, maar niet magisch.

Reden 2: De strategie van Apple is er op dit moment zoveel mogelijk op gericht om iedereen met een iPhone of iPad in het ecosysteem vast te zetten. Dat is geen nieuws natuurlijk: iPhones en iPads werkten al goed samen met Macs en dankzij iCloud wordt die samenwerking alleen maar beter. Vroeger was er de noodzaak om te door te innoveren in iOS, maar nu staat er een goede basis waar mensen redelijk tevreden over zijn. Dus krijgt strategie voorrang boven (mobiele) innovatie. Dat resulteert in verbeteringen in iOS, geen verandering van spijs. En verandering van spijs doet eten, zegt men. Als je iedere dag een boterham met pindakaas eet, denk je op een gegeven moment ook: misschien is een boterham met stroop proberen… Maar stroop krijgen we van Apple (appelstroop, haha) niet… We kunnen alleen een aandelen- en weerwidget in het Berichtencentrum zien, geen custom made Facebook-widget bijvoorbeeld? En waarom kan het thuisscherm wel albumhoezen weergeven en snel toegang geven tot de camera, maar geen actueel nieuws of de laatste trending topics op Twitter – voor wie dat wil? Geen stroop dus. Alleen pindakaas.

Ik ben bang dat Apple zichzelf in de voet schiet als het niet blijft vernieuwen. Zolang Apple blijft innoveren en spannende (en leuke / handige) nieuwe functionaliteit blijft toevoegen aan iOS, zal de gemiddelde gebruiker het systeem niet zat worden. Apple heeft wel degelijk iets te vrezen van Android. Google is niet dom. Als Android straks ook nog eerder met nieuwe functionaliteit komt EN (!!) die GOED (!!) weet te integreren in het besturingssysteem, dan is het nog maar de vraag of de iPhone zo aantrekkelijk blijft voor niet zo die-hard Apple-fans… iDevices zitten al niet aan de onderkant van markt qua prijs en als toestel en OS er jaar na jaar (ongeveer) hetzelfde uit blijven zien, dan raken mensen verveeld en vinden ze het de meerprijs niet meer waard. Dan gaan ze gewoon op zoek naar een nieuw statussymbool. Zie de val van Blackberry. Dan wordt zo’n HTC One X / Google Nexus 7 / Samsung Galaxy S3 etc. ineens een stuk interessanter.

Eind dit jaar kan ik weer een nieuw abonnement en / of toestel nemen en ik merk dat ik af en toe verlekkerd kijk naar de HTC One X en de innovatie op het Android-platform. Toch is het nog maar de vraag of ik de overstap echt zal maken… Met mijn iMac, iCloud, iPhone en iPad (van het werk) zit ik inmiddels zo vastgeroest in Apples ecosysteem dat overstappen waarschijnlijk te veel moeite is. Precies waar Apple nu op mikt dus: Missie volbracht.

Ik zeg ook niet dat Apples tactiek nu niet werkt.

Alleen dat er een punt komt waarop ik die overstap WEL de moeite waard ga vinden.

En met mij velen.

Dus ik hoop dat Apple me dit najaar alsnog gaat verrassen. Wellicht tegen beter weten in.

i.

iPhone 4S is *hik* geweldig

Als redacteur van een Apple-tijdschrift word je nogal eens verweten een Apple-fanboy te zijn. Dat durf ik nog steeds te ontkennen. Na de afgelopen week tot in den treure de officiële promo van de iPhone 4S te hebben gekeken, toverde deze parodie dan ook een glimlach op mijn gezicht. Voor eenieder die bekend is met de smetloze Apple-promo’s, is deze video zeer de moeite waard:

 

T.

Technisch doodverklaard

Dit artikel verscheen eerder in CHIP 03-2011, te bestellen via www.chip.nl, en kwam tot stand in samenwerking met Sander Almekinders. Volg CHIP op Twitter.

In de wereld van de consumentenelektronica is het niet vreemd dat trends elkaar in vrij rap tempo opvolgen. Denk bijvoorbeeld aan de walkman, die overbodig werd na de introductie van de discman. Deze werd dan weer overvleugeld door de MP3-speler, maar ook daar lijkt een einde aan te komen. Ze worden nog steeds geproduceerd en verkocht, maar zijn allang niet meer het paradepaardje van de gadgetproducenten van deze wereld. Waar Apple ooit met de iPod furore maakte, wordt de technische innovatie nu op andere terreinen geboekt en is de steeds kleiner wordende markt prooi voor reputatieloze spelers uit China en andere Aziatische landen. Er is geen plotselinge aversie ontstaan jegens MP3-spelers, maar de productcategorie is simpelweg overbodig geworden dankzij smartphones en featurephones die tegenwoordig allemaal muziek afspelen.

Vorig jaar rond deze tijd verschenen er veel artikelen over HTML5, de recentste versie van de taal die op internet wordt gebruikt om webpagina’s te maken en beoogd vervanger van Adobe Flash. Critici, waaronder de ontwikkelaars bij Apple, hekelen de Flash-plugin: hij gaat niet zuinig om met systeembronnen en neemt veel ruimte in beslag. Steve Jobs heeft de techniek zelfs als “stervende” betiteld. We zijn nu een jaar verder en Flash lijkt nog geen last te hebben van HTML5. HTML5 wordt weliswaar door steeds meer browsers ondersteund, maar op verreweg de meeste websites die je bezoekt, staan nog talloze Flash-objecten en banners die op de “stervende” techniek zijn gebaseerd. Een van de redenen hiervoor is dat HTML5 nog niet af is. Er wordt nog steeds gebakkeleid over de implementatie van codecs en bepaalde tags door browserfabrikanten, webontwikkelaars en het consortium achter de webprogrammeertaal. Een ander nadeel is dat HTML5 vatbaarder is voor het installeren van ongewenste bestanden in de vorm van cookies. Feit blijft dat HTML5 minder belastend is dan Flash. De vraag is of dat met de mogelijkheden van de huidige hardware nog een verkoopargument is.

Het jaar 2011 is het jaar van de tablets. Daar leek het in ieder geval sterk op bij de recente Consumer Electronics Show in Las Vegas, waar een hele stortvloed aan iPad-concurrenten werd gepresenteerd. Bij de introductie van de iPad riep Apple nog dat tablets netbooks en subnotebooks overbodig zouden maken. Maar nu, in 2011, het jaar van de tablets, zijn netbooks allesbehalve uitgefaseerd. Na de introductie van de iPad voorspelden verschillende onderzoeksbureaus dat de verkoop van notebooks en laptops fors zou dalen in 2011. Toch steeg de verkoop van netbooks weer behoorlijk in het vierde kwartaal van 2010. Dit kan uiteraard te maken hebben met het feit dat er na de iPad lange tijd geen tablet op de markt is gekomen, maar kan ook duiden op een herwaardering van de netbook. Over een jaar weten we meer: zijn netbooks hetzelfde lot beschoren als de MP3-speler of weigeren ze vooralsnog het veld te ruimen, net zoals Flash? Wie het weet mag het zeggen.