V.

Vegan pizza

Natuurlijk zou ik me beter druk kunnen maken over grotere wereldproblematiek, zoals de Amerikaanse verkiezingen waarvan de stemmen momenteel geteld worden. Maar laat ik me vanochtend niet het zompige, chaotische moeras begeven wat bekend staat als de (Amerikaanse) politiek en media. Laat ik het in plaats daarvan hebben over het zompige, chaotische moeras dat mijn eerste poging tot vegan pizza bleek te zijn.

Ik overdrijf nu, want de pizza was erg lekker: de vegan kaas smelt misschien iets minder goed, op pizza smaakt de kaas prima. De vegan pesto is absoluut een aanrader. En het was mijn eigen schuld dat er zoveel vocht van de groente in het deeg trok – wat ik sowieso misschien wat langer in de oven had moeten laten voor een krokantere ervaring.

Het deeg was een variant van het gebruikelijke witte zuurdesembrood dat ik sinds augustus meerdere keren per week bak: bloem, water, zout en zuurdesemstarter. Maar dan met olijfolie. Na ruim een halve dag laten rusten en oprekken, heb ik het deeg in tweeën gedeeld en in (net wat te kort) in de oven gedaan.

Vervolgens dus nogal chaotisch en ruim belegd en dat lekker in de oven gelaten tot het er eetbaar uitzag. En het smaakte goed, zo werd geoordeeld. Maar netjes is anders…

Voor iets beter gelukte bakselfoto’s verwijs ik graag door naar Instagram. Ik zal niet pretenderen dat Heel Holland Bakt op me wacht, maar ik heb wel eens netter gebakken creaties, ehm, gecreëerd. Wel met hulp van mijn vriendin bij het insnijdwerk :

Vanavond zet ik mijn vegan avondmaaltijdenreeks door (vegan ontbijt en lunch is immers sowieso niet zo’n probleem), vermoedelijk met een curry of chili. In zo’n wokpan met saus ziet alles er toch al gauw aantrekkelijker uit, immers.

L.

Leven in EK-tijd (2): 12 juni

In deze tijd dat er wel een EK Voetbal is maar Nederland niet meedoet, schrijft Stefan van ditisstefan.nl iedere wedstrijd een stukje, wat dan enige tijd later op ditisstefan.nl verschijnt. Er zullen een paar onderbrekingen in zitten vanwege andere verplichtingen, maar verder zal hij trouw schrijven! Het is niet zo dat er nooit iets over de wedstrijden van het EK komt te staan, maar dat is zeker niet de norm. Net als alcohol kinderen, alcohol is ook niet de norm…

12 juni – 15:00 uur: Turkije – Kroatië 0-1 (1-0)

De planning is omgegooid en zo zit ik ineens in Midden-Limburg (voor Limburgers: Noord-Limburg) bij familie te chillen. Of eigenlijk al bijna in de auto terug, want we hadden dus geluncht daar in een Italiaans restaurant – mijn zus en ik – en nu gassen we weer terug over de snelweg. Uitbuikend, dat wel. want die lunch liep enigszins uit de hand. Op de radio horend wat de uitslag is, concludeer dat ik misschien lijdt aan Oostblok-onderschatting. Kroatië is blijkbaar beter dan Turkije… Who knew?

12 juni – 18:00 uur: Polen – Noord-Ierland 1-0 (2-1)

Oke. We doen een serieuze poging deze wedstrijd te kijken. Maar eigenlijk is het gewoon niet zo boeiend. Zelfs met één voor mij bekende speler, Milik van Ajax, die nog scoort ook. (Oh ja en Sczenzcy maar die hoefde maar 1x in actie te komen). Het betreft hier ook geen topper, Noord-Ierland is toch een beetje een slap-in-the-face van Nederland. Blijkbaar konden die zich wel kwalificeren. In ieder geval hoef ik vanwege de lunch niet uitgebreid meer te eten. En met afwisselend harde regen en grijze hemels, trekt de buitenlucht ook niet meer.

Uiteindelijk ga ik maar gewoon lezen op de bank met het boek Gut, een boek geschreven door Giulia Enders. Het is in het Nederlands vertaald onder de iets te new-age-voedsel-titel De mooie voedselmachine. Het gaat in ieder geval over ons verteringsstelsel en ik leer om de pagina iets nieuws (‘s nachts een opgeblazen gevoel van alle alcohol na een avond uit? Ga op je linkerzij liggen, dan kan de lucht makkelijker weg). Alleen lees ik liever in een boek zonder roze kaft. Aangezien ik dankzij mijn vrienden uit Londen, die het boek vorig weekend bij zich hadden en meteen vrijdagavond in mijn handen drukten, toch al in het Engels was begonnen, ben ik daarin maar verder gedaan. Hoewel ik natuurlijk eigenlijk de gelegenheid had moeten aangrijpen om mijn Duits op te frissen. Schade.

12 juni – 21:00 uur: Duitsland – Oekraïne 2-0 (2-0)

Over Duits gesproken… Duitsland – Oekraïne is een wedstrijd met potentie. Duitsland kan wel een potje ballen, weten we, en Oekraïne is een land in burgeroorlog. Dan blijft het fascinerend om te zien dat er 11 spelers op het veld rondrennen alsof hun leven er vanaf hangt. 22, als we de Duitsers meerekenen, maar wat blijft voetbal toch een ontzettend belangrijke bijzaak. De Russen (en Engelsen) misdroegen zich gisteravond nog en in de tussentijd ben je je leven in een nachtclub in Orlando, Florida ook niet meer veilig. Orlando leek me altijd zo’n vrolijke plaats. Als ik die naam hoorde, kon ik niet anders dan glimlachen. Niet dat ik de kans groot acht dat ik er ooit ga komen – al sluit ik het ook weer niet uit…

Luchtigere zaken? Dat de bondscoach en zijn assistent allebei hetzelfde donkergrijze t-shirt aan hebben. Ghe. Lachen. De eerste helft kijk ik nog af, daarna vind ik het mooi voor vandaag. Niet dat ik het niet spannend vind, maar ik ga in bed lezen. Het is weer bijna maandag hè. Ik had 8 uur wel een mooiere tijd gevonden voor de avondwedstrijden… Of half 9. Of word ik oud?