V.

Voortschrijdend inzicht over iPhones

Maar het wordt geen iPhone 6 plus in ieder geval, want man wat is dat ding groot. Wat moet je daarmee?
(2014)

Nu ik een paar maanden met mijn iPhone 6s rondloop, betrap ik mij op de gedachte: “eigenlijk is die 6s Plus helemaal niet zoveel groter”. Zo zie je maar weer, het is wat je gewend bent. En aan de gewone 6s wen ik dus heel snel. Ik heb geen spijt dat ik de 6s heb genomen (en niet de plus). Maar wat in 2014 en zelfs 2015 nog voelde als onoverkomelijk groot, voelt dankzij de stap van de 5 naar 6s nu als “gewoon nog ietsje groter”.

Verder, de nieuwe functionaliteiten met iOS 9 en de iPhone 6s:

  • 3D Touch: zit nog niet in mijn dagelijkse routine. Die icon-shortcuts op het homescreen gebruik ik in ieder geval nauwelijks. Blijkbaar moet ik dit actief blijven proberen voordat ik het adopteer. Enige handige shortcut tot nu toe: snel toegang tot nieuwste podcasts in Overcast en tot favoriete contactpersonen in de Bel-app.
  • Dichtbij (Maps-functie in het zoekscherm) en nieuwsfunctionaliteit in Spotlight gebruik ik vrijwel nooit. Daarvoor gebruik ik toch mijn eigen apps. Wel gebruik ik sporadisch de Siri-suggesties voor apps en contactpersonen.
  • Mooi scherm, snelle processor.
  • Apple Music mis ik niet bepaald, maar ik mis wel een goed geïntegreerde muziekdienst in mijn iPhone. Ik gebruik nu Spotify om te streamen. Vooral vanwege Discover Weekly en het gebruiksgemak. Als Apple Music een app van dat niveau (en dergelijke goede suggesties) zou opleveren, zou ik zo switchen. Maar nu: nee.
  • Meer apps zouden notificaties moeten kunnen intrekken (net zoals Google bij Hangouts automatisch de notificaties weghaalt als je de chat op een ander scherm al hebt gelezen). Nu is het Notificaties-scherm helemaal volgepropt. En het managen ervan is nog steeds best wel matig. Widgets gebruik ik nauwelijks.
  • Ik zou het cool vinden als Apple op een gegeven moment veelgebruikte functionaliteiten/instellingen (Hotspot aan/uit bijvoorbeeld) proactief gaat aanbieden op een plek waarvoor ik minder hoef te tikken en scrollen.

 

i.

iPhone, nu met Rechtermuisknop

iPhone 6s

Gisteravond kondigde Apple de nieuwe iPhone 6s en 6s Plus aan. Nu ben ik al een paar jaar weg bij dat Apple-blaadje waar ik werkte, maar toch: mijn interesse wordt weer gewekt. Omdat Apple nog steeds de beste filosofie heeft voor mainstream producten. Als Apple iets goed doet, is het gebruiksvriendelijk, kwalitatief goed en ziet het er ook nog mooi uit. Daar betaal je extra voor, dat wel, maar in veel opzichten zijn de iPhones nog steeds de beste smartphones voor de gemiddelde smartphone-gebruiker en zijn Macs nog steeds de beste pc’s. De vraag is voor hoe lang, want Microsoft zet eindelijk goede stappen qua gebruikerservaring met Windows (10) en Android kán meer, maar nog niet alle gebruikers kunnen daar ook al iets mee.

De rollen zijn wel iets veranderd. Waar Apple een paar jaar geleden nog de kar trok qua innovatie op smartphones, is het concern nu voorbijgestreefd door de concurrentie. Apples devies is ook niet zo zeer “techniek moet zo snel mogelijk ingebouwd worden”, maar “techniek moet zo goed mogelijk ingebouwd worden.” Dus ja, je kunt een geavanceerdere smartphone kopen, maar zitten die nieuwe technieken zo ingebouwd dat ook iemand die zich er niet echt in wil verdiepen ze snapt? Apple doet dat wel en dan bij voorkeur via een eigen ecosysteem. Het voordeel: iedereen ‘snapt’ de nieuwe functies, het nadeel: niet iedereen wil ze dan nog gebruiken (via Apple dus), of de uitwerking binnen het Apple ecosysteem is niet zo slim als we zouden hopen (zie: Apple Music).

Dat maakt het lastig innoveren, want Apple balanceert dus ergens tussen ‘wat technologisch kan’ en ‘wat iedereen snapt en kan en wil gebruiken’. En dus blijven de WOW-momenten vaak uit tijdens de keynotes – al is dat ook omdat tegenwoordig bijna alle info al uitlekt. Grotere iPad? Goh. Nieuwe Apple TV. Quelle surprise! De laatste keer dat Apple echt indruk wist te maken op me was in de iPhone 4 tijd. Dat was een gigantische stap vooruit voor mijn gevoel, en sindsdien zijn de stappen incrementeel geweest, met iedere twee jaar een nieuw ontwerp en verder kleine kwalitatieve hardwarestappen en hit & miss software updates. Er zijn natuurlijk ook maar zoveel technieken en software-ideeën die de wereld echt kunnen veranderen.

Het nieuwste idee is de rechtermuisknop op je iPhone in de vorm van 3D-touch. Afhankelijk van hoe je op het scherm drukt, kun je een item openen of er iets mee doen. Zo kun je snel je meestgebelde contacten bellen, al checken wat er op Instagram staat of een Facebook-update plaatsen zonder de app te openen. In potentie ideaal voor power-users die bepaalde handelingen dagelijks uitvoeren. Dat kan in theorie nu veel sneller. In de praktijk is het nog uitproberen of het echt zo werkt. Maar het is in ieder geval weer een manier waarop Apple dezelfde flexibiliteit als Android probeert te bieden, maar op een (volgens Apple) gebruiksvriendelijkere manier.

Het is frappant dat Apple met een soort rechtermuisknop voor smartphones komt, terwijl ze er op hun Macs altijd omheen hebben gewerkt. Misschien is het omdat ik met Windows-computers ben opgegroeid, maar de rechtermuisknop vind ik nog altijd fijner werken dan CMD+klik. Maar misschien dat de manier waarop ze contextmenu’s inbouwen extra fijn is, maar er zijn genoeg mensen die de rechtermuisknop op Windows (of CMD+klik in OS X) noooooit gebruiken. Benieuwd of dat met ‘3D Touch’ wel het geval gaat zijn. Ik wil het in ieder geval heel snel proberen. Mijn oude iPhone 5 begint op te raken, dus het is hoog tijd voor een nieuwe…

Ook de andere nieuwigheden die Apple gisteren aankondigden waren niet wereldschokkend. De nieuwe Apple tv blijft een klein doosje waarmee je video’s kunt kijken (en muziek kunt draaien). Maar je kunt er nu ook op winkelen en spelletjes spelen. Er zal ongetwijfeld een groep mensen zijn die dat gaat doen, maar feit is dat je online shopping nog altijd beter kunt doen op je PC, tenzij je niet aan prijsvergelijken doet en heel loyaal bent aan één winkel. Dat gamen kan wel leuk worden, maar staat of valt natuurlijk met de leuke spellen. En vermoedelijk komt er een hele rits aan foto-apps, waarmee je op hippe wijze je fotocollectie kan weergeven. En daarna is het wachten op écht slimme dingen van ontwikkelaars, want op dit moment onderscheidt de nieuwe Apple tv zich nog niet bepaald van alle initiatieven voor smart tv die er al zijn. Dus: succes!

Wil ik nog woorden vuil maken aan de iPad (Pro / Mini 4) en de Apple Watch? Nee. Eigenlijk niet. Maar die kun je ook kopen dus.

N.

Nog geen nieuwe iPhone

iPhone 6

De iPhone 6 ziet er goed uit hoor. Ik wil hem ook best graag. In deze en de vorige generatie iPhones worden toch weer nieuwe verbeteringen geïntroduceerd die een overstap de moeite waard maken – vind ik. Kortom, ik was woensdag wel ongeveer zover dat ik had besloten een nieuwe te kopen zodra het kon.

Daarbij nam ik zelfs in overweging dat mijn iPhone 5 – ook aangeschaft in de eerste maanden na de lancering in combinatie met een nieuw abonnement – nogal wat kinderziektes bevatte. Kinderziektes waarvan Apple het bestaan zelfs uiteindelijk erkent. Het duurde tot deze zomer, maar toen kwamen er na bijna een jaar leven met een slechte batterij en een uitknop die niet meer werkt eindelijk vervangingsprogramma’s voor beide problemen.

Dat betekent dat de machtige / barmhartige Apple-heren over hun hart strijken en de reparaties gratis verhelpen (in plaats van dat je nog eens 60-120 euro te laten betalen, of dat je het zelf doet en de garantie helemaal ongeldig maakt). Eind augustus leverde ik ‘m in en stapte ik over op iPhone 5 met dezelfde problemen van het werk, die ik daarna in zou kunnen leveren.

Het duurde ruim anderhalve week, maar toen ik twee dagen na de aankondiging van de 6 mijn iPhone op kon halen, bleek ik niet mijn oude iPhone 5 terug te krijgen, maar een gloednieuwe. En bedankt.

Toegegeven, het is een twee jaar oude smartphone met twee jaar oude specs, wat vermoedelijk betekent dat als er nu hele hippe apps uitkomen, dat ik die misschien niet meer optimaal kan gebruiken, maar ik ergerde me tot nu toe vooral aan het feit dat de batterij zo snel leeg was (of zelfs uitviel) en dat ik dus niet meer de dag doorkwam, of in ieder geval niet een werkdag. Dat probleem is nu wel zo’n beetje opgelost.

En dus is de noodzaak naar de iPhone 6 te upgraden wel een beetje weg. Ik kan nu gewoon kijken hoe mijn iPhone 5 het doet met iOS 8, want dat systeem wil ik wel graag gebruiken. Ik kan nu gewoon wachten hoe de iPhone 6 het in het echte leven doet (hoe slecht is de batterij, hoeveel mensen klagen over ontploffende camera’s?) en dan kan ik besluiten of ik alsnog wil upgraden of wacht op de volgende iPhone.

Ik zou zelfs zo’n Apple Watch kunnen nemen, want die werkt gewoon met mijn 6. Zelfs al voldoet dat ding niet helemaal aan mijn verwachtingen, hij is vooral niet zo duur als ik had verwacht (in de simpelste uitvoering dan) en hij werkt met de iPhone 5. Hoewel het ook wel iets heeft om de tweede Watch-generatie af te wachten, omdat die vast nog veel beter wordt en ik tegenwoordig niet mijn identiteit ontleen aan het feit dat ik als eerste een of andere gadget hebt.

Maar het wordt geen iPhone 6 plus in ieder geval, want man wat is dat ding groot. Wat moet je daarmee?

O.

Ongevraagd en soms onbemind – over U2 en Damien Rice

Dit is een week waarin van alles gebeurt waar je niet om hebt gevraagd.

Damien Rice komt met een nieuw album en kwam daarom deze week met een nieuw liedje. Toegegeven, daar vroeg ik een paar jaar geleden om, maar ik was al een paar jaar gestopt met vragen.  En ik vroeg hem al helemaal niet om een nieuw liedje deze week. Dus niet om gevraagd, wel gekregen. Het is een mooi liedje hoor – de gitaar doet me een beetje denken aan Jeff Buckley qua productie. Het doet qua opbouw een beetje denken aan I Remember: lief en gevoelig (en zelfs de kopstem van Damien doet een beetje denken aan Lisa Hannigan, waarmee het eerstgenoemde liedje zong) en daarna hard en intens. Het is afwachten of het album nog indruk maakt, na helemaal dood te zijn gegooid met b-merk Damien Rice-collega’s. Er zijn zo’n acht jaren verstreken sinds 9 en dat is best lang. Er hebben heel veel mensen heel lang gewacht op dit album en de platenmaatschappij gaat er ongetwijfeld voor zorgen dat al die mensen horen dat er een nieuw album van de beste man is. Want of hij nu heel goed is of niet, door zijn beperkte output is ieder nieuw werk van de man best wel een momentje.

Wat ook een momentje moet zijn, is het nieuwe album van U2. Want tijdens de keynote van Apple werd dus niet alleen een horloge, een betalingssysteem en twee nieuwe iPhones aangekondigd, maar ook een nieuw album van U2. Ongevraagd. En toen werd dat album ook nog eens gepusht naar iedereen met een iTunes account. Ook ongevraagd. Dat is de Apple-variant van die toolbars die bepaalde programma’s op je Windows pc ongevraagd installeren. Waren ze soms bang dat er niemand naar zou luisteren anders?

Ik heb er nog niet naar geluisterd en ik ben het ook niet van plan als ik eerlijk ben. Want ik wil best het nieuwe album van U2 een keer luisteren, maar ik wil niet ongewild bijdragen aan “the biggest album release of all time”. Of bijdragen aan de verdere devaluatie van muziek. Ongevraagd en onbemind dus.

Iemand op Twitter omschreef U2 vorige week als “niet zo slecht als de hatende mensen denken, niet zo goed als hun fans geloven” (maar dan in het Engels, en dan bekt het vaak net iets lekkerder). Dat vond ik wel een treffende omschrijving. Dat is allemaal prima, maar dan wil ik wel zelf bepalen of ik ernaar ga luisteren. Er zijn echt wel U2-liedjes die ik op een dag wil luisteren. Maar dat er nu dreigend in mijn iTunes bibliotheek een nieuw album staat te wachten om per ongeluk op Shuffle aangezet te worden, daar word ik niet vrolijk van. En daar krijg je dus haatrecensies (1, 2) van. En tieners die nog nooit van ze hebben gehoord.

But it doesn’t matter what they’re giving away, the fact it’s free makes it seem cheap. And on this evidence they’ve devalued their own brand because, quite frankly, this is a serious mis-step that might win a week’s worth of good publicity, but could foreshadow a year’s worth of bad.

(aldus de NME)

Het nieuwe U2 album is dan ook als huis-aan-huis-reclame: die gaat bij het oud papier en het is de schuld van de postbode dat ie mijn “nee”-sticker niet had gezien. De stadions zullen er niet voller of leger van worden, daarvoor is de band te groot. Maar ik vraag me inderdaad ook af of de band er in de publieke opinie op de lange termijn veel goeds mee blijkt te hebben gedaan.

Nee, dan heb ik liever dat een band gewoon een nieuw liedje uitbrengt en dat ik zelf bepaal of ik er naar luister, al dan niet aangespoord door lovende recensies, enthousiaste vrienden of nieuwsgierigheid. Niet dat het me ongevraagd wordt opgedrongen door een technologiebedrijf en een band die toch al een van de grootste bands op aarde was.

Nee, dan liever de Damien Rice procedure. Die man heeft ook een hoop verkeerd gedaan in zijn leven, maar met dit nieuwe liedje… Daarmee doet hij het in ieder geval beter dan U2.

A.

Apple iWatch of mijn nieuwe horloge

Dinsdag kondigt Apple weer een nieuwe generatie iPhones aan. Dat is mooi, want mijn huidige iPhone is aan vervanging toe en een nieuwe glimmende Apple-telefoon staat dan natuurlijk bovenaan mijn lijstje. Ik zit namelijk al een paar jaar stevig in het Apple ecosysteem vastgeroest en daar pluk ik steeds meer voordelen van. En nadelen ook, maar die horen bij ieder systeem.

Vanaf heel, heel snel wordt het mogelijk om te bellen op je computer via je telefoon. En om verder te surfen waar je gebleven was op je iPad of iPhone… En dat is het begin. Waar het op lijkt? We lijken eindelijk van smartphone naar understandphone te gaan: de telefoon die probeert te snappen wat je wilt doen, in plaats van een telefoon die eindeloos relevante én niet-relevante info blijft aanleveren. Het zal nog even duren voordat we er echt een in onze zak hebben zitten, maar ik geloof niet dat we als westerse beschaving het blijven pikken dat we worden gespamd met notifications. Ik in ieder geval niet.

Voor mij zijn het moeilijke tijden als tech-liefhebber. Aan de ene kan wordt steeds meer mogelijk en dat maakt mij enthousiast… Aan de andere kant wil ik duidelijker kunnen bepalen waar ik wel en niet aan mee wil doen en ergens de grens kunnen trekken. En vooral ook wanneer ik die grens wel en niet wil trekken. Ik wil een device dat ik niet hoef uit te leggen wanneer ik gestoord wil worden met bepaalde info, en wanneer niet… De eerste tekenen van dat soort diensten zijn er al, denk aan Google Now die je meteen vertelt hoe lang het duurt om thuis of op je werk te komen vanaf je huidige locatie. Maar het kan en moet nog veel verder gaan. We worden nu afgeleid door onze telefoons terwijl we ondersteund moeten worden. Dat komt namelijk onze productiviteit ten goede en dat is nog steeds een groot streven in de economie, toch?

Met relevante informatie wanneer je die nodig hebt, daar staat of valt volgens mij ook die hele smartwatchhype mee. Ik heb nog geen enkele smartwatch gezien die ik om mijn arm wil hebben. Apple heeft er nog geen uitgebracht, maar de tijd tikt door en het lijkt er nu van te gaan komen.

Zo’n ding moet mijn leven makkelijker maken, niet me nog sneller afleiden. Prima dat zo’n apparaat mijn bloeddruk en baardgroei (haha, nee toch?) kan meten, maar daarvoor ga ik geen honderden euro’s uitgeven bovenop de euro’s die ik aan mijn telefoon uitgeef. Die vitals heb ik nauwelijks nodig en het is een keuze of je wilt dat een apparaat die voor je bijhoudt. En van die keuze moet die aankoop niet afhangen. Want dan zeggen heel veel mensen nee.

Nee, zo’n smartwatch moet bepaalde taken in je leven uitvoeren. Zo makkelijk dat je er nu één wilt en niet snapt hoe je ooit zonder heb gekund. Dingen als helpen bij het hardlopen of de apparaten in huis uitzetten en snel de juiste mensen bellen – en oh ja, de tijd aangeven – kan iedereen verzinnen. Dus dat moet ‘ie op zijn minst doen. Maar het feit want het is niet mijn baan horloges te verzinnen. En het alleen als fashion item in de markt zetten dat verder nergens wezenlijk aan bijdraagt… Daar zouden dit soort technologiebedrijven inmiddels boven moeten staan.

Zo’n smartwatch moet eigenlijk zo handig, cool en hip zijn dat je er zes maanden mee voor gek wilt lopen om je arm, totdat iedereen het ineens cool vindt (zie: tablets, smartphones, gsm’s etc.). En ja, zo’n telefoon kun je nog wegstoppen. Zo’n horloge zit om je pols, dus die zie je veel vaker – zeker als ie groot is en opvalt. Dus de lat ligt hoog.

Ik heb voor mijn verjaardag in juni een nieuw horloge gekregen, Zweeds. Het is klassiek maar strak en minimalistisch. En vooral analoog. Hij geeft de tijd aan en de datum – al moet ik die een dag vooruitdraaien als de maand maar dertig dagen heeft. Het belangrijkste eigenschap van mijn nieuwe horloge: hij valt niet op, maar als ik hem nodig heb is hij prettig om naar te kijken en doet hij wat hij moet doen: tijd en datum aangeven.

Zo’n smartwatch moet ik hebben. En tot die tijd draag ik deze. En daar word ik gewoon een beetje blij van. Ik herhaal: de lat ligt hoog.  En de tijd tikt door.

v03d-brblwh1300x640_1

D.

De nieuwe iPhone wordt een teleurstelling

Dit zou hem moeten zijn, de iPhone 5 – of zoals ‘ie waarschijnlijk gaat heten “de nieuwe iPhone”. Apple lijkt namelijk met de introductie van “de nieuwe iPad” de nummertjes te laten voor wat ze zijn. “iPhone 17” klinkt natuurlijk ook minder indrukwekkend dan gewoon “iPhone”. “iPhone 5, 6, 7, 8…” klinkt namelijk op een gegeven moment als “de zoveelste incarnatie van hetzelfde apparaat” in plaats van het magische apparaat dat de telefoon volgens Apple moet zijn.  Alleen wijst de laatste geruchtenstroom erop dat de nieuwe iPhone inderdaad dat eerste is – de zoveelste incarnatie van hetzelfde apparaat. Op 12 september zou ‘ie worden gelanceerd. En dat wordt een enorme teleurstelling.

Nu zou ik als ex-Apple-redacteur beter moeten weten dan luisteren naar de geruchtenstroom. Die is namelijk constant en heeft het vaak bij het verkeerde eind. En er is een kleine kans dat Apple inderdaad weet te verrassen een een truc in de hoge hoed heeft zitten. Maar ik denk het niet.

Reden 1: iOS 6. De update van Apples mobiele besturingssysteem stuurt je iDevice volgens Apple in “entirely new directions”. Dat bedoelt Apple letterlijk. Als in: er zit een nieuw navigatiesysteem in, niet dat de iOS-software compleet is vernieuwd. Dat navigatiesysteem kan nauwelijks meer dan Google Maps kon. Ook de andere wijzigingen in iOS 6 zijn van evolutionaire aard – niet bijzonder spannend dus – en de paar uitzonderingen die wel interessant zijn, zijn vooral gericht op de Verenigde Staten. Daar hebben we in Nederland dus niets aan. De rest is te omschrijven als “stroomlijning en verbetering van de productiviteit.” Dat is mooi en in sommige gevallen broodnodig, maar niet magisch.

Reden 2: De strategie van Apple is er op dit moment zoveel mogelijk op gericht om iedereen met een iPhone of iPad in het ecosysteem vast te zetten. Dat is geen nieuws natuurlijk: iPhones en iPads werkten al goed samen met Macs en dankzij iCloud wordt die samenwerking alleen maar beter. Vroeger was er de noodzaak om te door te innoveren in iOS, maar nu staat er een goede basis waar mensen redelijk tevreden over zijn. Dus krijgt strategie voorrang boven (mobiele) innovatie. Dat resulteert in verbeteringen in iOS, geen verandering van spijs. En verandering van spijs doet eten, zegt men. Als je iedere dag een boterham met pindakaas eet, denk je op een gegeven moment ook: misschien is een boterham met stroop proberen… Maar stroop krijgen we van Apple (appelstroop, haha) niet… We kunnen alleen een aandelen- en weerwidget in het Berichtencentrum zien, geen custom made Facebook-widget bijvoorbeeld? En waarom kan het thuisscherm wel albumhoezen weergeven en snel toegang geven tot de camera, maar geen actueel nieuws of de laatste trending topics op Twitter – voor wie dat wil? Geen stroop dus. Alleen pindakaas.

Ik ben bang dat Apple zichzelf in de voet schiet als het niet blijft vernieuwen. Zolang Apple blijft innoveren en spannende (en leuke / handige) nieuwe functionaliteit blijft toevoegen aan iOS, zal de gemiddelde gebruiker het systeem niet zat worden. Apple heeft wel degelijk iets te vrezen van Android. Google is niet dom. Als Android straks ook nog eerder met nieuwe functionaliteit komt EN (!!) die GOED (!!) weet te integreren in het besturingssysteem, dan is het nog maar de vraag of de iPhone zo aantrekkelijk blijft voor niet zo die-hard Apple-fans… iDevices zitten al niet aan de onderkant van markt qua prijs en als toestel en OS er jaar na jaar (ongeveer) hetzelfde uit blijven zien, dan raken mensen verveeld en vinden ze het de meerprijs niet meer waard. Dan gaan ze gewoon op zoek naar een nieuw statussymbool. Zie de val van Blackberry. Dan wordt zo’n HTC One X / Google Nexus 7 / Samsung Galaxy S3 etc. ineens een stuk interessanter.

Eind dit jaar kan ik weer een nieuw abonnement en / of toestel nemen en ik merk dat ik af en toe verlekkerd kijk naar de HTC One X en de innovatie op het Android-platform. Toch is het nog maar de vraag of ik de overstap echt zal maken… Met mijn iMac, iCloud, iPhone en iPad (van het werk) zit ik inmiddels zo vastgeroest in Apples ecosysteem dat overstappen waarschijnlijk te veel moeite is. Precies waar Apple nu op mikt dus: Missie volbracht.

Ik zeg ook niet dat Apples tactiek nu niet werkt.

Alleen dat er een punt komt waarop ik die overstap WEL de moeite waard ga vinden.

En met mij velen.

Dus ik hoop dat Apple me dit najaar alsnog gaat verrassen. Wellicht tegen beter weten in.

i.

iPhone 4S is *hik* geweldig

Als redacteur van een Apple-tijdschrift word je nogal eens verweten een Apple-fanboy te zijn. Dat durf ik nog steeds te ontkennen. Na de afgelopen week tot in den treure de officiële promo van de iPhone 4S te hebben gekeken, toverde deze parodie dan ook een glimlach op mijn gezicht. Voor eenieder die bekend is met de smetloze Apple-promo’s, is deze video zeer de moeite waard: