Emigreren naar Cambridge

Enigszins verbaasd grapte één van de bandleden van mijn favoriete band: over het feit dat ik dit concert had bezocht: “En toen besloot je maar naar Cambridge te komen?”

Natuurlijk is Cambridge geen Londen, of andere wereldstad, maar ik heb letterlijk Engelse gehuchten bezocht onder de rook van Londen om mijn favoriete band te zien. Van die gehuchten met een supermarkt, een pub en een pinautomaat en verder niks behalve het desbetreffende poppodium. Zit ik daar dan een dag of twee met verder niet veel op het programma. Nee, dan Cambridge, dat is in ieder geval nog een toffe studentenstad met een bak historische monumenten waar je van gaat watertanden.

Plus het was een verademing na een hectische paar maanden met een nieuwe baan, veel persoonlijke plannen en ontwikkelingen – leuk en minder leuk. Ik was wel toe aan een vakantie en dus kwam een trip naar mijn favoriete wereldstad – Londen dus – als geroepen.

In het kader van “Stefan gaat groen” gingen we bovendien voor het eerst naar Londen met de trein. Alvast wat tips voor reizen met de Eurostar:

  • Het is op veel manieren ideaal, alleen als je daarvoor en daarna nog met andere treinen moet reizen, kost het wel veel tijd (je moet immers minimaal een half uur van tevoren door de poortjes zijn in Brussel/Amsterdam/Londen etc.
  • Boek op tijd, anders is het heel duur.
  • Als je moet wachten op de trein in Londen en je hebt genoeg tijd, ga dan even langs bij de British Library in Londen. Is awesome, en om de hoek bij station St. Pancras International. Gratis tip.

Ik vond het reizen zeker niet vervelender dan vliegen, maar met name met de terugreis zijn we een dag bezig geweest (van 10 uur ‘s morgens tot 8 uur ‘s avonds). Dat voelt dan toch zonde van de tijd. Maar met vliegen kun je zomaar ook zes, zeven uur kwijt zijn. Zeker als je nog wat vertraging oploopt tussen Londen Gatwick en Amsterdam, wat me meer dan eens is gebeurd.

Londen was weer Londen: druk, hectisch, maar ook levendig en altijd bijzonder. Dit keer struinden we door het Natural History Museum (heel vet) en een stukje Tate Modern (heel verantwoord) en bezochten we Camden. Het Natural History-museum had ik al eens bezocht, op de middelbare school, maar een terugkeer zat er daarna steeds net niet in. Dus nu zijn we er de trip maar mee begonnen. En leuk was het. Naast de indrukwekkende vaste collectie was er ook een toffe installatie genaamd ‘Museum of the Moon’, waar NASA-foto’s van de maan werden getoond op een gigantische bol in een donkere kamer met een surround sound ervaring (en gillende kinderen). Je schijnt er ook aan yoga te kunnen doen (als die kinderen er niet zijn).

We zaten in het ietwat ruige Harlesden, in een appartement wat kleiner leek dan mijn eerste studentenkamer. Daar vonden we een winkel met goedkope kruiden – dus die hebben we massaal geïmporteerd naar Nederland. Verder zijn we weinig in Harlesden geweest, behalve ‘s avonds laat en ‘s morgens vroeg. Dat was ook genoeg. Toen we aankwamen de eerste avond bleken we niet de goede code van het kluisje met de sleutel te hebben gekregen. Na anderhalf uur bellen – en te zijn vertrokken naar een ander hotel in de buurt in de hoop daar een kamer te kunnen krijgen – lukte het uiteindelijk toch nog om binnen te komen. Eindelijk belde iemand van de klantenservice me terug en na enkele pogingen “is het dan niet 8 1 3 1?” kregen we eindelijk de juiste code.

Ondanks de ruige wijk beleefde ik mijn spannendste momenten in Regent Park. Want dat je er aan de ene kant, die van London Zoo, in kan wandelen ‘s avonds, betekent nog niet dat je er aan de andere kant (Baker Street) uit kan zonder over een hek te moeten klimmen. Het kostte een paar pogingen en geestelijke en lichamelijke ondersteuning, maar ik overwon mijn hoogtevrees en bespaarde aardig wat tijd – dat park is best groot ineens als je in het donker op weg bent naar een metrostation.

Maar Cambridge, daar ben ik dus een beetje verliefd op geworden. Het centrum is zo opgebouwd dat je (onbewust) de hele tijd rondjes loopt. En ja, er komen aardig wat toeristen op al die oude universiteitsgebouwen en kerken af. En ja, er fietsen bijna net zo veel studenten als in de gemiddelde Nederlandse studentenstad, maar dan met helm op hipsterfietsen en in van die dure Engelse Peaky Blinders-jassen. Maar er zijn meer winkels om jezelf uren in te verliezen – om te beginnen een ontzettend grote Waterstones boekhandel die zich kan meten met die in Londen, en een verrassend groot geologisch museum met dinosaurussen, oude stenen en fossielen en soms gratis rondleidingen. Cambridge is ruimtelijk opgezet, met mooie grasparken en een rivier om aan te liggen in de zomer, of te sporten als je dat graag wil.

Het helpt als je met leuke vrienden bent, natuurlijk, en als het weer een beetje meezit. Tussen de stevige buien door, waren de grasvelden groen en de Botanische tuinen uitermate gezellig. In de regen kun je gewoon de kassen in daar, wat we dan ook hebben gedaan. Het was er al met al zo fijn, dat we spontaan gingen dromen over emigreren naar zo’n fijne Engelse stad. Dromen mag altijd toch?

En laten we het concert niet vergeten, ook dat was weer fijn. Mijn favoriete band speelde een akoestische set, voor het eerst in een jaartje of veertien, en een paar pareltjes uit het archief die ze al heel lang niet meer hebben gespeeld. Het was zo mooi dat het onmogelijk werd om je blijvend te ergeren aan het stelletje dat vooral bezig was met het maken van selfies met flits en kleffen. Na mijn moordneigingen te hebben onderdrukt, werd het toen toch weer een epische avond.

We sloten de vakantie af in een Britse pub, met Britse pub food en lager. Sinds een paar maanden ben ik vegetariër, en ik heb goed gegeten deze vakantie, maar nog niet in een Britse pub. Dus was het heel erg fijn om de vakantie af te sluiten in The Cambridge Brew House, waar de vega sharing platter een aanrader is. Dat was wat deze herfstvakantie nog miste: een avondje in de kroeg.

Het leven was goed daar. Dat dat duidelijk is. En we kunnen weer verder hier, wetende waar we het allemaal voor doen. En dromend van zo’n oud Engels huisje in Cambridge en nog veel meer avonden in de kroeg.

Aanraders in Londen (lekker toeristisch)

Aanraders in Cambridge (oud en goud)

Over alle vakantieverslagen: niet opgeschreven, wel meegemaakt

Soms voelen woorden niet als ‘genoeg’ om een vakantie te beschrijven. Is deze reden poëtisch genoeg om weg te komen met het feit dat ik noch mijn reis naar Griekenland dit jaar, noch die naar Noorwegen vorig jaar heb beschreven op mijn blog? Ik denk het niet. Ik ben ook nog naar Zweden geweest. Ook niet over geschreven verder. Reisjes naar London? Geen woord aan vuil gemaakt hier. Beleef ik avonturen die de moeite waard zijn om te beschrijven en dan lees je er hier niets over.

Read More

Vakantie mixtapes – liedjes met herinneringen

Niks mooiers én moeilijkers dan een goede mixtape voor in de auto op vakantie, ondervind ik elke zomer weer. Het blijkt nog best lastig om een goede cd te branden met een mix tussen muziek die tolereerbaar is door alle inzittenden, muziek die ik zelf leuk vind en muziek die fijn is om bij te rijden te vinden… En toch zijn het juist de liedjes die meegaan op vakantie die de herinneringen net wat meer kleur geven. Hier 6 liedjes en de vakanties waarmee ik ze associeer. 

Read More

[Orvieto 2014] Over een olijfgaard, een pauperbak en wonderschone steden

Dit jaar geen zevendelig vakantieverslag, maar één groot verslag van de vakantie…

Bijna walgelijke titels zijn het, Under The Tuscan Sun, Een Huis in Toscane, Villa Toscane, en toch kun je je er meteen iets bij voorstellen. Met Umbrië maak je dan ook minder snel een lekker bekkende titel. Toch is dat deel van Italië, iets ten oosten van Toscane, minstens zo mooi. Ik geef toe dat we veel tijd in Toscane doorbrachten deze vakantie, maar Toscane wordt in de boekenwereld misschien wat vaak gebruikt. Zo erg zelfs dat Under The Tuscan Sun één van de boeken was die in ons huis in Umbrië te vinden was.

Voor het gemak ga ik er in dit verslag even van uit dat we in Orvieto zaten (voor de boektitel Ondergedoken in Orvieto loop ik dan wel weer warm), maar we zaten daar ruimschoots buiten – zelfs nog buiten het ernaast gelegen Ciconia. Toch weer een onverharde bergweg buiten de stad dus. Het resultaat: een mooi uitzicht op de eerder genoemde steden en ‘s avonds een prachtige sterrenhemel.

Read More

[IJsland 2013] 5: Toeristische trekpleisters en tours (slot)

Nog op de valreep voor de volgende vakantie kan ik dit verslag afronden. Sjoerd gaf me namelijk voor mijn verjaardag de foto’s van IJsland en nog heel veel andere foto’s op een hele grote USB (3.0) stick. Nu kan ik de rest van de week leven zonder de druk dat ik nog het vakantieverslag moet afmaken, om vervolgens meteen aan de volgende te kunnen beginnen. 😉 Maar af is af, en dat is ook mooi! 

Schermafbeelding 2014-06-30 om 16.27.09

Read More

Glasgow is gek

Op een harde vloer (of een heel dun matje, zo dun dat je soms niet door hebt dat je er vanaf bent gerold) is het slecht slapen. Ten minste, dat vind ik. Voor mijn kapotte rug, waar ik twee dagen eerder mee wakker werd geworden, deed het worden (in combinatie met een bezoek aan de fysio en twee stukken tape over de lengte van mijn rug). Het werkt vast niet bij iedereen zo, maar bij mij wel. Halverwege de tweede nacht op Schots grondgebied overtuig ik Pim om te ruilen. Ik in bed, hij op het matje. Ik slaap beter – was ook nodig na bijna drie gebroken nachten (thuis sliep ik met die rug ook bijzonder slecht) – maar heb het idee dat mijn rug me meer parten speelt als ik opsta. Dan is het de afweging: lekker slapen of minder rugpijn. Ik kies lekker slapen, omdat ik slaap nu eenmaal nodig heb.

Goed, ik word dus oud. Dat konden we ook al concluderen uit het feit dat ik een mietje ben in de Schotse drankcultuur. En laten we eerlijk zijn, in Nederland drink ik al niet in de Eredivisie – kwaliteit boven kwantiteit noem ik dat – maar in Schotland word ik dus gewoon weggelachen. Eén bier bestaat daar niet en als ik dan ook nog begin te gapen (zie het bovengenoemde slaaptekort) rond een uurtje of tien, dan wordt er dus doodleuk een White Russian voor je gehaald. Nu is de White Russian sowieso mijn favoriete cocktail – ik bevind mij wat dat betreft wel weer in goed gezelschap – dus dat was een geluk bij een ongeluk.

Nog meer drankcultuur: om 1 uur ‘s middags naar A Play, A Pie and a Pint gaan. Waar je Schotse cuisine ervaart, al aan het bier mag (voor mij nog wat vroeg) en een toneelstuk te zien krijgt. In dit geval een vaag afgeleide van The Picture of Dorian Gray – maar dan met name over ouderdomsverschijnselen bij vrouwen op leeftijd. Grappig, maar ik denk dat we er meer van hadden genoten als we zelf wat meer op leeftijd waren. Nee, dan waren de spellen in het transportmuseum veel cooler.

Nog meer drankcultuur: de mannen in het vliegtuig naast me. Ik heb ook wel eens ‘s morgens vroeg in een vliegtuig naar de UK gezeten alwaar de whiskey-cola al rijkelijk vloeide,  dus in die zin is het in de avonduren beter te begrijpen, maar in combinatie met de motoriek en stemkracht van de heren werd ik toch een beetje moedeloos tijdens de reis. De vlucht duurde ook wel langer dan normaal: bleek de piloot de verkeerde kant op te zijn gereden bij vertrek. Gelukkig vloog hij wel in één keer goed. In mijn herinnering was het een Belg, maar misschien was dat op de terugweg ;).

En toch zijn Schotten niet alleen drinkebroeders, of luidruchtige schreeuwlelijkerds. Zeker niet. Het zijn ook heel warme mensen. Ik begreep van mijn goede vriend Pim dat het een uitzondering betrof, maar de buschauffeur die van het vliegveld naar de stad reed, was in ieder geval heel aardig  en behulpzaam. En mijn Schotse vrienden, die ik een paar jaar geleden heb leren kennen, die zijn daar ook een voorbeeld van. Of Pims collega’s, die ik weliswaar maar even heb gesproken.

Kortom, het was goed in Schotland.

[IJsland 2013] 4: Terug naar Reykjavik

2013-08-28 09.48.41

Vandaag reizen we terug naar Reykjavik. Ik ben blij dat we een rustdag hebben na ons intensieve wandelprogramma van de afgelopen dagen. Dan krijgt mijn enkel immers tijd om te herstellen. Hij is er namelijk niet beter op geworden. Toen we gisteravond bij het huisje aankwamen was de enkel al aanzienlijk dikker dan normaal en nu – na een verder goede nachtrust – is de enkel wel beter dan de avond ervoor, maar niet goed genoeg om verder te lopen dan, zeg, van het huisje naar de auto en weer terug.

Read More